Το ταξίδι που λέγαμε αλλά δε θα κάνουμε...

Απέφυγα και προσπάθησα πολύ μέσα μου για να μη γραφτεί αυτό το κείμενο. Θέλω πριν ξεκινήσεις να το διαβάζεις να το ξέρεις. Να ξέρεις επίσης, ότι από τη στιγμή που οι σκέψεις μου θα καταγραφούν δε θα μου ανήκουν πια. Οι αποθήκες των αισθημάτων μου για σένα θα αδειάσουν και θα περιμένουν ανυπόμονα την επόμενη ιστορία που θα τις γεμίσει.

Γιατί έτσι είναι αυτά. Όσο δε μου αρέσει να έρχεται το τέλος, γιατί, συνήθως, είναι επίπονο, όσο το αποφεύγω σαν το διάολο το λιβάνι, άλλο τόσο με κυνηγά και στο τέλος μου επιβάλλεται. Θα το ‘χεις διαπιστώσει εξάλλου, από τις τόσες ευκαιρίες που σου έδωσα, από τις τόσες φορές που έκανα πως δεν άκουσα, πως δεν είδα, πως δεν κατάλαβα. Όταν ακόμα κι εσύ ο ίδιος παραξενεύτηκες που έμεινα, που πληκτρολόγησα το μήνυμα, που ήρθα πάλι να σε βρω. Η ανέχεια που έδειξα, αυτή που ίσως, στα μάτια σου να ταυτίστηκε με αδυναμία.

Δε σε παρεξηγώ όμως, ήταν λογικό κι αναμενόμενο να το πιστέψεις. Όπως κι εσύ έτσι και πολλοί άλλοι πιστεύουν πως η ανέχεια και η ανεκτικότητά μου είναι η αδυναμία μου. «Στον κόσμο μου» όπως έλεγες κι εσύ, όμως τα πράγματα λειτουργούν αλλιώς. Δεν είμαι θύμα, ούτε υπερβολικά καλός άνθρωπος και σίγουρα όχι ηλίθια. Απλώς, το δικό μου «φετίχ», το δικό μου βίτσιο είναι να προσπαθώ να καταλάβω τους ανθρώπους. Προτιμώ να σου δώσω την ευκαιρία να απολογηθείς, να διορθώσεις, να αλλάξεις, παρά να σε δικάσω, να σου κρεμάσω μια ταμπέλα και να σε περιφέρω στον κόσμο.

Η αλήθεια είναι βέβαια, πως λίγοι μέχρι τώρα έχουν καταφέρει το ακατόρθωτο. Οι περισσότεροι όπως κι εσύ απέτυχαν. Απέδειξαν πως δεν μπορούν ή δε θέλουν να πάρουν τις ευκαιρίες που τους δόθηκαν. Ξέρεις η παγίδα στις δεύτερες ή τρίτες ευκαιρίες είναι η απογύμνωση. Όσες φορές σου άπλωσα το χέρι και σου είπα δεν πειράζει, εσύ κάθε φορά ένιωθες την ανάγκη να αποδείξεις πως δεν το άξιζες. Έκανες κάθε φορά κάτι χειρότερο, γιατί δεν μπορούσες να δεχθείς πως κάποιος σε αποδέχεται έτσι, πως κάποιος θέλει να σ αγαπήσει κι ας σε έχει δει κι ας σε έχει μάθει καλά.

Για αυτό και δεν άφησες τον εαυτό σου να νιώσει. Για σένα είναι όλα ίσωμα, όλα το ίδιο. Πίστεψα ότι θα μπορούσες να ξεχωρίσεις, να αντιληφθείς, να αξιολογήσεις. Είπες πως δεν μπορείς πια και τώρα το σέβομαι. Σίγουρα, όπως όλοι, κάποια στιγμή θα γνωρίσεις ένα άνθρωπο για τον οποίο θα θελήσεις να κάνεις κάθε υπέρβαση. Τα αισθήματά σου θα είναι τόσο έντονα που τίποτα δε θα σε σταματήσει. Και θα είμαι ειλικρινής μαζί σου, στεναχωριέμαι που δεν ήμουν εγώ αυτή.

Στεναχωριέμαι, γιατί πίστευα και πιστεύω, πως έχεις κι έναν άλλο εαυτό, έναν καλά κρυμμένο άλλον, που ξέρει και να εκτιμήσει και να αγαπήσει και πιστεύει πως αξίζει να αγαπηθεί. Γιατί, αυτός ο εαυτός που εγώ γνώρισα δεν αξίζει. Κι όσο άσχημο κι αν ακούγεται το ξέρεις κι εσύ καλά πως έτσι όπως τα ‘χεις καταφέρει όλα όσα έχεις επιλέξει κι όλη σου η στάση και η συμπεριφορά δεν αξίζουν τίποτα. Αυτή η «παπάτζα» που πουλάς παντού, τα άτομα που επιλέγεις να συναναστραφείς, όλα αυτά τα κοριτσάκια που συνειδητά κοροϊδεύεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από όσα πιστεύεις και θεωρείς άξια για τον εαυτό σου. Είμαστε οι επιλογές μας κι αυτό δεν αλλάζει.

Προσφέρεις την περιπέτεια, τη δράση της νύχτας, ώρες γεμάτες ένταση κι ανατροπές. Το ξέρεις όμως κι εσύ πως αυτό κρατάει μέχρι να βαρεθείς ή μέχρι να σε βαρεθούν. Γιατί όλο αυτό κουράζει και κουράζει ψυχικά. Υπόσχεσαι και τάζεις πράγματα που ποτέ δε θα κάνεις. Σκανάρεις, ακούς και φέρεσαι ανάλογα. Εκεί αξιοποιείς την τόση εμπειρία σου, στο να προσφέρεις στον  καθένα αυτό που θέλει. Στις αρχές προσπαθούσα να αντιληφθώ τα όριά σου, που τελειώνει το παραμυθάκι σου και που ξεκινάει η πραγματικότητα. Τώρα, μετά από τόσο καιρό αντιλήφθηκα πως αυτή τη γραμμή δεν την ξεχωρίζεις. Ίσως και να μην υπάρχει, να σαι τόσο καλός ηθοποιός που ρόλος και πραγματικότητα έχουν γίνει ένα.

Εγώ φεύγω λοιπόν, από όλο αυτό, μακάρι να μπορούσα να επηρεάσω τη ζωή σου περισσότερο γιατί, όσο κι αν προσπάθησες να κρυφτείς εγώ είδα από κάποιες χαραμάδες και κάτι άλλο σε εσένα και δεν το ξεχνώ. Όταν λοιπόν, θα γνωρίσεις κι εσύ τον άνθρωπό σου φρόντισε να μην το χάσεις, μη φοβηθείς για το τι θα δει σε σένα, δείξε τον αληθινό σου εαυτό. Δε θα είσαι αδύναμος, δυνατός θα είσαι. Δε θέλω να πιστέψω ούτε τώρα σε όσα μου είπαν για σένα, σε όσα είδα και σε όσα φαντάζομαι.

Για μένα το άτομο που αφήνω πίσω μου είχε ένα βλέμμα βαθύ που πολλά είχε δει και φοβόταν, όμως, υπήρχε ακόμα ένα μικρό παιδί που με κοίταζε στα μάτια. Είχε τρομερό χιούμορ, ήταν λιγάκι τρελούλης , αλλά μπορούσε να γίνει και το στήριγμά σου. Είχε μια αγκαλιά που σε ηρεμούσε και σ έκανε να νιώθεις ασφαλής. Δυστυχώς, ήταν ανοιχτή για όλους…

                                    

                                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου