Ο μεγαλύτερος μου φόβος. Η μοναξιά. Ο δικός μου, του διπλανού μου, του απέναντι. Όλοι τη μοναξιά φοβόμαστε, όλοι τον εαυτό μας τρέμουμε. Αυτό το θηρίο, που φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε, όταν μένουμε μόνοι μαζί του. Για αυτό προτιμάμε να αλλάζουμε θέμα και συζήτηση. Η μοναξιά είναι κάτι, που ο άνθρωπος από τις σπηλιές ακόμα δεν μπορούσε να διαχειριστεί. «Ον κοινωνικό, που έχει ανάγκη να συγκλίνει και να φτιάχνει μικρές κλειστές κοινωνίες. Σ' αυτές όμως του είναι δύσκολο να ζει και τις διαλύει αμέσως.» Έτσι, έβλεπε, ο Πλάτωνας τον άνθρωπο, έτσι προσπάθησε να δικαιολογήσει τους νόμους και τους κανόνες που έθεσε η πολιτεία.
Και σήμερα, τώρα, στην εποχή μας, τι έχει αλλάξει; Οι νόμοι δεν ακολουθούνται πια ή δε μας αφορούν καθ΄ ολοκληρίαν. Στις πιο στενές μας επαφές γίνονται άλλου τύπου συμφωνίες. Κι όταν αυτές δεν μπορούν να τηρηθούν πια ή να ακολουθηθούν όπως στην αρχή, με την ίδια θέληση, τότε, διαλύονται και ο καθένας μας επιστρέφει στη μοναξιά του.
Πόσες φορές κάναμε πίσω, για να μη χαθεί κάτι; Πόσες φορές υποχωρήσαμε, για να μην επιστρέψουμε στην αρχή, σε αυτό που μοχθήσαμε τόσο για να ξεφύγουμε.
Όλοι να ξεφύγουμε από αυτή προσπαθούμε, τρέχουμε σαν τους τρελούς, δε θέλουμε, ούτε να μας ακουμπήσει, ένα τέρας μοχθηρό και ανίκητο, για το οποίο γνωρίζουμε καλά, πως αν μας πλησιάσει αρκετά, τότε, δεν έχουμε ελπίδες να σωθούμε.
Διανύουμε την εποχή της ελευθερίας, της άμετρης ελευθερίας. Κανείς δεν υπόσχεται τίποτα αλλά όλοι τάζουν τα πάντα.
Μέσα από μια οθόνη παρουσιάζουν τους εαυτούς τους αλλιώς: μεγαλοπρεπής, ιδανικούς, θύματα της κατάστασης. «Αναγκαίο κακό» να σε γνωρίσουν με αυτό τον τρόπο, «κάκιστη επιλογή», να μη θέλουν τίποτα περισσότερο από εσένα. Αλλά κι εσύ το ίδιο δεν επιλέγεις; Επαφές κι όχι σχέσεις, συνομιλίες κι όχι συναισθηματισμούς.
Βιώνουμε καθημερινά τη μοναξιά αλλά την ξεγελάμε δίνοντάς της αχρείαστα ονόματα. Αποκάλεσε την με το όνομά της κι αν ακόμα την αντέχεις, μπράβο.
Έχουμε συνηθίσει το φόβο μας, που ,πλέον δε διαχειριζόμαστε μια καθημερινότητα έξω από αυτόν. Γιατί μόνος είσαι όταν, απλά, καλύπτεις τις βιολογικές σου ανάγκες. 'Όπως θα φας ,γιατί πρέπει να επιβιώσεις, έτσι, θα έρθεις σε επαφή. Γιατί είμαστε ζώα , έλλογα, αλλά με ένστικτα συνειδητά και αναγκαία. Το κενό του μυαλού σου, το συναισθηματικό σου κενό, το οποίο υπάρχει και αδειάζει μέρα με τη μέρα δεν το καλύπτεις. Επιλέγεις καθημερινά τη μοναξιά με συνειδητό και απροκάλυπτο τρόπο. Και τις ώρες εκείνες, που δεν έχεις ανάγκη από σαρκική επαφή, τότε, μόνο εσύ γνωρίζεις πόσο κι αν υποφέρεις. Μόνο εσύ ξέρεις, αν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος με τις επιλογές σου ή αν είσαι πλασματικά χαρούμενος.
Συνηθίζεται ο φόβος, συνηθίζεται και η μοναξιά. Η μοναχικότητα είναι διαχειρίσημη, μόνο στον εαυτό σου έχεις να δώσεις λόγο, μόνο σε εκείνον πρέπει να δώσεις εξηγήσεις για τις άσχημες μέρες σου, για τις ανασφάλειες και τις ανεπάρκειες σου.
Άλλο να ξέρω εγώ πόσο ανεπαρκής και λίγος είμαι κι άλλο να το γνωρίζουν κι άλλοι. Για αυτό σου δίνω μόνο όσα μπορώ να διαχειριστώ, μόνο όσα θα με κάνουν «ες αει» να φαίνομαι αρεστός και ιδανικός απέναντί σου. Γιατί δε θα διαχειριστώ την απόρριψη, όχι τη σαρκική, την ερωτική, αυτή είναι απλά προκάλυμμα του εγωισμού μου. Δε θα μπορέσω να διαχειριστώ την απόρριψη των συναισθημάτων μου, την απόρριψη του «είμαι» κι όχι του «φαίνεσθαι».
Από την άλλη ο ίδιος φόβος, μπορεί να με κάνει να αντιδράσω διαφορετικά. Να βρώ κάτι που δε με γεμίζει, κάτι λιγότερο από εμένα ή τις προσδοκίες μου, ένα άτομο μέτριο. Το οποίο δε θα έχει υψηλές προσδοκίες κι απαιτήσεις. Δε θα μπορεί να με πληγώσει, γιατί δε θα μάθει ποτέ τον τρόπο. Οπότε μένω μαζί του, προχωρώ σε μια συμβατική σχέση και κάνω αυτό που η κοινωνία περιμένει από εμένα. Ωριμάζω, εξελίσσομαι. Νομίζουν...
Ουσιαστικά ρίχνω τον εαυτό μου και συμβιβάζομαι. Αποδέχομαι κάτι μέτριο ή κακό, γιατί πάλι τη μοναξιά μου δεν την αντέχω. Μένω σε μια σχέση από φόβο πως εκεί έξω δε θα βρω κάτι άλλο, κάτι καλύτερο. Από φόβο, πως το καλύτερο δε θα θελήσει εμένα, ακόμα κι αν το βρω ανάμεσα σε πολλούς.
Και δε θα το βρεις. Είναι αλήθεια. Αν δεν ξεμπερδέψεις με τα μέτρια και τα κακά, δε θα ψάξεις ποτέ πραγματικά.
Για αυτό σου λέω το σαράκι του ανθρώπου, ο φόβος του, είναι η μοναξιά του. Είναι οι ώρες που μόνο εσύ και οι σκέψεις σου υπάρχεται. Τις στιγμές που ονειρεύεσαι ένα μέλλον, το οποίο πραγματικά μέσα σου δεν πιστεύεις πως αξίζεις. Για αυτό και δεν τολμάς να το διεκδικήσεις...
ΥΓ. «Αν δεν πίστευα πως αυτό το τέρας νικιέται, δε θα έγραφα ποτέ αυτό το άρθρο. Δεν έχω βρει τον τρόπο, τον ψάχνω όμως, όπως κι εσύ.»
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου