Αγαπητέ φίλε αναγνώστη,
Την καλησπέρα μου. Νιώθοντας για ακόμα μια νύχτα Καρι Μπράτσο στην τοποθεσία Ελλάδα και με φόντο τα 30 και πλέον, γενέθλιά μου που πλησιάζουν, έχω μπει ξανά, σε μια φάση άκρας συνειδητοποίησης. Μέχρι τώρα προσπαθούσα, συγνώμη, πάλευα, να καταλάβω τον εαυτό μου, γιατί αντιδρά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τι λάθη κάνει και πως θα σταματήσει να τα κάνει και πολλά πολλά τέτοια ψυχολογικά τερτίπια προκειμένου να απαλλαχθώ επιτέλους απο τις κρίσεις άγχους και πανικού που για χρόνια πορεύονται μαζί μου.
Φέτος λοιπόν, είναι η πρώτη χρονιά που δεν απασχόλησα το άμοιρο μυαλουδάκι μου στο «γιατί» και στο «αν νιώθω», αλλά επικεντρώθηκα στο πως θα διαχειριστώ τις συνέπειες όλου αυτού. Έπαψε πια να τρώει τον χρόνο μου η ρίζα του προβλήματος και σαν το μυξιάρικο που τσιρίζει, άρχισα να φωνάζω για να απαλλαχθώ απο αυτήν με κάθε κόστος , αφού νιώθω πλέον έτοιμη να ριζώσω καινούρια πράγματα μέσα μου. Αν τα έχω καταφέρει; Θα σου πω του χρόνου στην αντίστοιχη προγενεθλιακή ανάρτηση.
Στα πλαίσια αυτής, της ας την ονομάσω «εξέλιξη» του εαυτού μου, παρατήρησα ότι γίνομαι πιο ευαίσθητη. Οι αισθήσεις μου είναι εκεί ανοιχτές και παρακολουθούν. Λέξεις , απλές, μικρές καθημερινές κι ασήμαντες λέξεις, που είτε χρησιμοποιούσα καθ΄ ολοκληρίαν είτε απλά άκουγα ώρες ατελείωτες και σε διάφορες στιγμές , τώρα έχουν αρχίσει να αποκτούν ένα άλλο νόημα. Σαν να γίνονται πιο σημαντικές μέσα στην τόση τους απλότητά. Παρατήρησα ότι μετά τα τόσα που περάσαμε και περνάμε η λέξη «δεδομένο», δεν είναι πια. Πράγματα, αισθήματα, ευχές και άνθρωποι δεν είναι πια δεδομένα και ίσως κάποια ή κάποιοι να μην ξανα είναι ποτέ.
Δεν υπάρχουν δεδομένα άρα δεν υπάρχει και σιγουριά. 'Οχι οτι είναι πάντα για κακό. Τώρα αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μπορεί να έχεις τα πάντα και να γελάς κοιτάζοντας τους ποταπούς αυτού του κόσμου ή να μην έχεις τίποτα και να ζηλεύεις θανάσιμα το αλαζονικό γέλιο, θα σκότωνες για λίγο αλαζονικό γέλιο κι αυτό είναι το καλό. Όσα έχουμε τώρα, μπορεί την επόμενη στιγμή να τα χάσουμε , άρα, τι περισσότερο απο το να διεκδικούμε, ότι δε θέλουμε με τίποτα να χάσουμε και να σταματήσουμε την πάλη, για ότι τώρα μας ταλαιπωρεί.
Υπάρχει μέσα σ΄όλα αυτά, μια φράση που άκουσα πριν μέρες και ίσως επειδή είμαι σε τεταμένη σύγχυση ή επειδή είναι η στιγμή που η ψυχή μου διψά για συναίσθημα, ήχησε δυνατά μέσα μου.
«Καλά που υπάρχεις!» είπε η κοπέλα στον νεαρό άνδρα, «Καλά που υπάρχεις!» της ανταπάντησε και μεταξύ τους υπήρχε μια έλξη , ερωτική , φιλική δε μπορούσα να προσδιορίσω και δεν είχε και σημασία. Μέσα σε αυτή τη φράση με τα πιο απλά λόγια εκτίμησαν ό ένας για τον άλλον την ίδια τους την ύπαρξη. Πιο πολύ απο το «σ΄αγαπώ» ή το «σε θέλω». Πέρα και πάνω απο κάθε βαρύγδουπη και σημαντική φράση της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας μας.
Μια φράση απλής εκτίμησης, που κρύβει πίσω της τόσα και γίνεται απαλό σεντόνι, που έρχεται να σκεπάσει την ψυχή σου. Για την οικογένεια, την κολλητή ή τον κολλητό, για τον μεγάλο ή μικρό έρωτα (αν έχει υπάρξει ποτέ τέτοιος).
«Καλά που υπάρχεις» και σε βλέπω να κινείσαι στο χώρο, να περνάς απο δίπλα μου, να στέκεσαι στο πλάι μου, να γελάς μαζί μου και να κλαις απο τα μύρια κακά που έπαθα ή να μου φωνάζεις που δε σε άκουσα όταν έπρεπε. Να μου δίνεις δύναμη να αντέξω, να συνεχίσω, να παλέψω γιατί έχω κι εγώ τις αντοχές μου. Για όλα όσα μου δίνεις συνειδητά ή ασυνείδητα. Ακόμα κι αν δεν το θες ή εγώ τα απαιτώ απο εσένα. «Καλά που υπάρχεις» γιατί τίποτα εδώ που βρισκόμαστε δεν είναι δεδομένο και σίγουρο και δε ξέρω αν αύριο θα είσαι δίπλα μου, αλλά για τώρα, για το τόσο σημαντικό και σπουδαίο τώρα, «καλά που υπάρχεις!».
Υ Γ. Περνάει πιο εύκολα ο πόνος, ο χαμός, η απώλεια, η απόρριψη κι ότι άλλο σε ή με ή μας βασανίζει αν δεν ρίχνουμε τους προβολείς στο τι χάθηκε και στο πως θα ναι το μέλλον, αλλά φωτίσουμε το τώρα. Αν ρίξουμε το φως στο εδώ και τώρα και χαρούμε με όσους έμειναν .
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου