Σήμερα, λίγο πριν εκπνεύσει ο χρόνος , ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω για τις γνωριμίες που κάναμε αλλά δεν εξελίχθηκαν ποτέ σε κάτι παραπάνω. Με την πιο πρόσφατη κάθε φορά να μας γεμίζει ανασφάλεια κι άγρυπνες νύχτες.
Όλα ξεκινάνε πάντα καλά, τι πιο απλό και πιο συνηθισμένο από το να γνωρίσεις ένα άτομο, να σου αρέσει και να αρχίσει η επικοινωνία μεταξύ σας. Η αρχή , όταν ακόμα όλα είναι αδιάφορα και δεν έχουν καμία σημασία ούτε οι λέξεις ,ούτε οι πράξεις ... απλά συμβαίνουν.
Κι η ιστορία εξελίσσεται καλά και φτύνεις τον κόρφο σου , ξαφνιάζεσαι γιατί βλέπεις την άλλη μεριά να είναι θετική και δεκτική. Η ώρα περνάει σαν ατμός κι έχεις τόσα που θες να πεις, τόσα που θες ν΄ακούσεις. Δεν φτάνουν οι στιγμές, αλλά δεν σε νοιάζει γιατί δεν ενδιαφέρεσαι για το αύριο. Το μέλλον δεν έχει καμία αξία , όσο το παρόν σου είναι γεμάτο!
Κάποια στιγμή , όμως αυτή η ταχέως αναπτυσσόμενη πορεία , κολλάει , το πράγμα σοβαρεύει και αποφάσεις πρέπει να παρθούν. Το χρονικό περιθώριο της απλής γνωριμίας έχει λήξει κι εσύ όπως και η άλλη πλευρά έχετε ανάγκη από ταμπέλες. Πρέπει να δοθεί ένα όνομα σ΄όλο αυτό, πρέπει να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο...
Εκεί είναι που κολλάει το πράγμα. Κάτι αλλάζει, η συμπεριφορά από την άλλη μεριά δεν είναι πλέον ίδια, το ενδιαφέρον μειώνεται, οι συζητήσεις τυποποιούνται και η επαφή δεν είναι πλέον τόσο συχνή.
Έχεις κολλήσει και η σχέση δεν προχωράει, δεν αναβαθμίζεται. Τότε ξεκινάει ο φόβος. Άραγε τι να νιώθει η άλλη πλευρά; Έκανες μήπως εσύ κάτι που δεν έπρεπε, κάποιο λάθος; Μήπως παρεξήγησες τις προθέσεις , μήπως περίμενες περισσότερα απ όσα αυτή η γνωριμία μπορούσε να σου δώσει;(εδώ να αναφέρω πως δεν υπάρχουν περιθώρια αμφισβήτησης ως προς το αν άρεσες σε κάποιον. αν ένιωσες οτι του άρεσες τότε ήταν αλήθεια)
Το πιο δύσκολο σημείο για μένα είναι οι αναπολήσεις , το σιχαίνομαι αυτό το σημείο , όμως για κάποιο λόγο είναι αναπόφευκτο. Οι ώρες που μένεις μόνος σου και σκέφτεσαι και αναλύεις και θυμάσαι. Θυμάσαι ''τις καλές εποχές'' έστω κι αν ήταν ένα μήνα πρίν , τότε που το ενδιαφέρον του ήταν στραμμένο πάνω σου κι εσύ δεν καταλάβαινες πόσο τυχερή ήσουν, αφού τώρα έχει εκλείψει.
Κι υπάρχουν μέρες που δεν σε νοιάζει, που όλα είναι καλά , που θες να προχωρήσεις παρακάτω , που κοιτάς αλλού κι αναζητάς κάτι νέο. Κι άλλες που θυμώνεις , που λυπάσαι , που θα ήθελες τόσο πολύ να πάρεις μια απάντηση, να μάθεις το λόγο που χάλασε, να μάθεις τι σκέφτεται η απέναντι πλευρά.
Είναι κάποιο είδος καψουρέματος; γιατί αν ναι θες να διαβεβαιώσεις τα πλήθη πως η παγίδα έχει πιάσει , ή απλά το ενδιαφέρον χάθηκε και δεν ένιωσε ποτέ το ίδιο μ έσένα. Να μπορούσες να μπεις στο μυαλό του για λίγο, να μάθεις , να πάρεις τις απαντήσεις σου, να ξέρεις.
Η πραγματική σου ερώτηση όμως είναι ''τι κάνω τώρα;'' , ''Τι πρέπει να κάνω;'' Αξίζει να περιμένω, αξίζει να περιμένεις για κάποιος που σ' έχει βάλει σε μια τέτοια κατάσταση; Μπορείς ή όχι να βρεις κάτι καλύτερο απ αυτό; Αν όμως το ίδιο σκέφτεται κι αυτός, πόσο άλλαξε η δική μου πλευρά, πόσο έκδηλα ήταν τα αισθήματά μου;
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω , θα τ άλλαζα όλα. όχι δεν θα επέλεγα να μην σε γνωρίσω. Απλά θα έκανα απο την αρχή τη γνωριμία μας να αξίζει.Θα ήξερα πως όσα μου έμοιαζαν δεδομένα , κάποια στιγμή δεν θα τα χα. Αυτό θα ήθελα να σε γνώριζα απο την αρχή , την επόμενη φορά που θα σ' έβλεπα να στεκόμουν μπροστά σου και να σου έλεγα τ΄ονομά μου, να γνωριζόμασταν ξανά , να διαγράφαμε τη λάθος διαδρομή μας και να επιλέγαμε καινούρια. Να ''πειράζαμε'' λίγο το παρελθόν για να άλλαζε το μέλλον. Μπορεί και να τα καταφέρουμε...
Υ.γ1 Κι αν τίποτα απ όλα αυτά δεν συμβεί , ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη την επόμενη φορά.
Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο! Μην περιμένετε να χάσετε κάτι για να το εκτιμήσετε , εκτιμήστε το για να μην χαθεί ....
Ματίνα Στυλίδου
Όλα ξεκινάνε πάντα καλά, τι πιο απλό και πιο συνηθισμένο από το να γνωρίσεις ένα άτομο, να σου αρέσει και να αρχίσει η επικοινωνία μεταξύ σας. Η αρχή , όταν ακόμα όλα είναι αδιάφορα και δεν έχουν καμία σημασία ούτε οι λέξεις ,ούτε οι πράξεις ... απλά συμβαίνουν.
Κι η ιστορία εξελίσσεται καλά και φτύνεις τον κόρφο σου , ξαφνιάζεσαι γιατί βλέπεις την άλλη μεριά να είναι θετική και δεκτική. Η ώρα περνάει σαν ατμός κι έχεις τόσα που θες να πεις, τόσα που θες ν΄ακούσεις. Δεν φτάνουν οι στιγμές, αλλά δεν σε νοιάζει γιατί δεν ενδιαφέρεσαι για το αύριο. Το μέλλον δεν έχει καμία αξία , όσο το παρόν σου είναι γεμάτο!
Κάποια στιγμή , όμως αυτή η ταχέως αναπτυσσόμενη πορεία , κολλάει , το πράγμα σοβαρεύει και αποφάσεις πρέπει να παρθούν. Το χρονικό περιθώριο της απλής γνωριμίας έχει λήξει κι εσύ όπως και η άλλη πλευρά έχετε ανάγκη από ταμπέλες. Πρέπει να δοθεί ένα όνομα σ΄όλο αυτό, πρέπει να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο...
Εκεί είναι που κολλάει το πράγμα. Κάτι αλλάζει, η συμπεριφορά από την άλλη μεριά δεν είναι πλέον ίδια, το ενδιαφέρον μειώνεται, οι συζητήσεις τυποποιούνται και η επαφή δεν είναι πλέον τόσο συχνή.
Έχεις κολλήσει και η σχέση δεν προχωράει, δεν αναβαθμίζεται. Τότε ξεκινάει ο φόβος. Άραγε τι να νιώθει η άλλη πλευρά; Έκανες μήπως εσύ κάτι που δεν έπρεπε, κάποιο λάθος; Μήπως παρεξήγησες τις προθέσεις , μήπως περίμενες περισσότερα απ όσα αυτή η γνωριμία μπορούσε να σου δώσει;(εδώ να αναφέρω πως δεν υπάρχουν περιθώρια αμφισβήτησης ως προς το αν άρεσες σε κάποιον. αν ένιωσες οτι του άρεσες τότε ήταν αλήθεια)
Το πιο δύσκολο σημείο για μένα είναι οι αναπολήσεις , το σιχαίνομαι αυτό το σημείο , όμως για κάποιο λόγο είναι αναπόφευκτο. Οι ώρες που μένεις μόνος σου και σκέφτεσαι και αναλύεις και θυμάσαι. Θυμάσαι ''τις καλές εποχές'' έστω κι αν ήταν ένα μήνα πρίν , τότε που το ενδιαφέρον του ήταν στραμμένο πάνω σου κι εσύ δεν καταλάβαινες πόσο τυχερή ήσουν, αφού τώρα έχει εκλείψει.
Κι υπάρχουν μέρες που δεν σε νοιάζει, που όλα είναι καλά , που θες να προχωρήσεις παρακάτω , που κοιτάς αλλού κι αναζητάς κάτι νέο. Κι άλλες που θυμώνεις , που λυπάσαι , που θα ήθελες τόσο πολύ να πάρεις μια απάντηση, να μάθεις το λόγο που χάλασε, να μάθεις τι σκέφτεται η απέναντι πλευρά.
Είναι κάποιο είδος καψουρέματος; γιατί αν ναι θες να διαβεβαιώσεις τα πλήθη πως η παγίδα έχει πιάσει , ή απλά το ενδιαφέρον χάθηκε και δεν ένιωσε ποτέ το ίδιο μ έσένα. Να μπορούσες να μπεις στο μυαλό του για λίγο, να μάθεις , να πάρεις τις απαντήσεις σου, να ξέρεις.
Η πραγματική σου ερώτηση όμως είναι ''τι κάνω τώρα;'' , ''Τι πρέπει να κάνω;'' Αξίζει να περιμένω, αξίζει να περιμένεις για κάποιος που σ' έχει βάλει σε μια τέτοια κατάσταση; Μπορείς ή όχι να βρεις κάτι καλύτερο απ αυτό; Αν όμως το ίδιο σκέφτεται κι αυτός, πόσο άλλαξε η δική μου πλευρά, πόσο έκδηλα ήταν τα αισθήματά μου;
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω , θα τ άλλαζα όλα. όχι δεν θα επέλεγα να μην σε γνωρίσω. Απλά θα έκανα απο την αρχή τη γνωριμία μας να αξίζει.Θα ήξερα πως όσα μου έμοιαζαν δεδομένα , κάποια στιγμή δεν θα τα χα. Αυτό θα ήθελα να σε γνώριζα απο την αρχή , την επόμενη φορά που θα σ' έβλεπα να στεκόμουν μπροστά σου και να σου έλεγα τ΄ονομά μου, να γνωριζόμασταν ξανά , να διαγράφαμε τη λάθος διαδρομή μας και να επιλέγαμε καινούρια. Να ''πειράζαμε'' λίγο το παρελθόν για να άλλαζε το μέλλον. Μπορεί και να τα καταφέρουμε...
Υ.γ1 Κι αν τίποτα απ όλα αυτά δεν συμβεί , ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη την επόμενη φορά.
Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο! Μην περιμένετε να χάσετε κάτι για να το εκτιμήσετε , εκτιμήστε το για να μην χαθεί ....
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου