Η απόρριψη είναι κάτι που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είτε δηλαδή ως θύτες, είτε ως θύματα, έχουμε βιώσει. Δεν πρόκειται εδώ να διαβάσετε την άποψη, πως όσο πονάει το να δέχεσαι την απόρριψη άλλο τόσο, ίσως και περισσότερο πονάει να απορρίπτεις εσύ κάποιον, γιατί πολύ απλά, δεν πιστεύω ότι ισχύει κάτι τέτοιο. Όσο φιλάνθρωπος και φιλεύσπλαχνος κι αν είσαι ή θέλεις να δείχνεις, δεν πονάς και δε σε πειράζει το ίδιο, να διώχνεις κάποιον από τη ζωή σου ή να μην τον αφήνεις να γίνει μέρος της.
Από τη στιγμή όμως, που δέχεσαι την απόρριψη, το σοκ είναι μεγάλο. Δεν παίζει ρόλο το ποιος είναι αυτός που σε απορρίπτει, δε σε νοιάζει, γιατί στην αρχή τουλάχιστον, δε θα του επιρρίψεις ευθύνες.
Λαθεμένα ή μη, αυτομάτως, θα θεωρήσεις τον εαυτό σου υπεύθυνο,ένοχο, φταίχτη. Θα αναζητήσεις πρώτα σ΄εσένα την αιτία που σ' έκανε να αποτύχεις. Που εσύ δεν ήσουν σωστός; Που ήσουν πολλής; Που αποδείχτηκες λίγος; Τι δεν είχες ή τι δεν μπόρεσε να βρεθεί σ΄εσένα και το αναζητούν πλέον αλλού.
Και το πιο σημαντικό απ΄όλα και μάλλον αυτό που σε στοιχειώνει, είναι τι απο όλα αυτά που έζησες, τα παρεξήγησες; Γιατί κατάλαβες άλλα απ αυτά που συνέβαιναν; Γιατί δεν είδες, όσα τώρα παραδεχονται πως έβλεπαν άλλοι, γιατί δεν πρόλαβες το «μοιραίο»;
Ερωτήματα πολλά κι ανούσια στα οποία απαντήσεις δε θα πάρεις, εκτός, αν έχεις τα κότσια, το θράσος και τις αντοχές, να ρωτήσεις την απέναντι πλευρά στα ίσια. Δεν ξέρω, αν θα πάρεις απάντηση, ή αν η απάντηση που θα σου δώσουν, θα σε ικανοποιήσει.
Για αυτό κι οι πιο πολλοί δε ρωτούν. Απλά φεύγουν, παίρνουν πακέτο τη χυλόπιτα τους για το σπίτι, παραγγέλνουν και μια σόδα για τη χώνεψη κι απομακρύνονται. Φεύγουν μακριά για να κρυφτούν, να χωθούν σ ΄ένα σκοτεινό μέρος και να μείνουν εκεί, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα του κόσμου, αγκαλιά με τη ντροπή τους.
Εκεί στα σκοτεινά,μεταξύ των αναφιλητών, αναλύεις κάθε στιγμή, κάθε φράση, κάθε δευτερόλεπτο από όσα έζησες. Σαν ένας προπονητής που μόλις έχασε η ομάδα του. ψάχνεις να βρεις το λάθος, αλλά δεν το βρίσκεις. Σου φαίνονται πιο πολλά τώρα αυτά που δεν είπες απ όσα κατάφεραν να ειπωθούν. Ξαφνικά είναι δεκάδες αυτά που δεν έκανες από τα πεπραγμένα σου.Χτυπάς με το χέρι το κεφάλι σου, γιατί δεν τα σκέφτηκες τότε;
Γιατί δε μπορούσες, γιατί δε γινόταν, γιατί δεν άξιζε. Δε θέλω να χρυσώσω το χάπι σε κανέναν, ούτε να δείξω ανωτερότητα που στη συγκεκριμένη περίπτωση δε χρειάζεται, αλλά αν το σκεφτείς καλύτερα, θα δεις πως όλα όσα, κατάφερες να πεις ήταν εσύ, όλα όσα έκανες, ήταν ο εαυτός σου. Ακόμα κι αν δεν έπιασαν, ακόμα κι αν δεν πέτυχαν το στόχο για αυτή τη φορά.
Ακόμα κι αν δεν άξιζε, λέω εγώ. Αφού δε σε εκτίμησαν, δε σε θαύμασαν, δε σε διεκδίκησαν και δε σε αγάπησαν για αυτό που είσαι, τότε τι τους θέλεις; Αυτοί πόθησαν άλλα, έψαξαν άλλα και θα διεκδικούσαν άλλα, είτε σε απέρριπταν είτε όχι.
Τι να τους κάνεις, λοιπόν; Γιατί να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε μίσο-θέλουν , που σε μίσο-αποδέχονται, που σε μίσο-εκτιμούν; Να ψάχνεις για εκείνους που σε θέλουν για το όλον σου, που δε θα βάλουν όρους και προϋποθέσεις και δε θα θεωρήσουν ότι σου κάνουν κάποιου είδους χάρη.
Δύσκολο να βρεθούν αυτοί οι άνθρωποι, θέλει συνεχές ψάξιμο και γερό στομάχι, θέλει αναζήτηση και έκθεση. Ίσως, να θέλει και λίγο τύχη.
ΥΓ. Κάθε άνθρωπος έχει λόγο να γίνεται κομμάτι της διαδρομής μας, άλλοι της αλλάζουν πορεία και σκοπό κι άλλοι δε δέχονται να την περπατήσουν. Άλλοι μας οδηγούν σε καινούριους δρόμους κι άλλοι μας βοηθούν να γνωρίσουμε από την αρχή τον εαυτό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου