Κάποια στιγμή στη ζωή μας συνειδητοποιούμε πως όσους ανθρώπους κι αν έχουμε γύρω μας , τελικά είμαστε μόνοι μας.Για κάποιους απο μας αυτό μαθαίνετε με τα πρώτα χαστούκια στον έρωτα , στη φιλία, στον κόσμο. Σε άλλους γίνεται μετά απο χρόνια ώριμης σκέψης και παρατήρησης και δυστυχώς υπάρχουν κι αυτοί που δεν το μαθαίνουν ποτέ.
Το πιο δύσκολο ν αντιμετωπίσεις δεν είναι οι άνθρωποι , είναι η μοναξιά σου. Κανείς δεν θέλει να μείνει μόνος του, για αυτό και οι ώρες αυτές περιορίζονται στο ελάχιστο κι αφορούν κυρίως την εξυπηρέτηση των καθημερινών μας αναγκών.
Όταν οι συνθήκες θα το φέρουν έτσι κι ενω ο εγκέφαλος θα λειτουργεί κανονικά , τριγύρω δεν θα υπάρχουν άνθρωποι για συναναστροφή , ο διάλογος ξεκινά με δέκτη και πομπό τον εαυτό μας.Τότε είναι που ξεκινά κάτι μοναδικό μέσα μας. Στην αρχή το φοβάσαι, ίσως υπάρχουν πράγματα που δεν θες να θυμάσαι ή δεν θες να συζητάς με κανέναν, ούτε καν μ εσένα.έπειτα θα πρέπει να περάσεις στη διαδικασία αναγνώρισης , ανακαλύπτεις τις πραγματικές σου σκέψεις, τις πραγματικές σου επιθυμίες. Σοκάρεσαι....., υπάρχουν πράγματα που ένιωθες ή που σκεφτόσουν υποσυνείδητα τα οποία δεν φανταζόσουν.
Όλοι όσοι έχον κάνει ψυχοθεραπεία θα γνωρίζουν πως για να γιατρέψεις τις πληγές της ψυχής σου , θα πρέπει να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου, θα πρέπει να τον φτιάξεις ξανά απο την αρχή , να γκρεμίσεις ότι παλιό και λαθεμένο έχεις μέσα σου και να βάλεις πάλι θεμέλια για κάτι καινούριο , κάτι που θα σ ευχαριστεί πλέον ως ενήλικα.
Το γλυπτό του εαυτού μας όμως δεν το σκαλίζουμε μόνοι μας μόνο, βοηθούν κι οι άλλοι σ αυτό , ό,τι είμαστε , είναι ό,τι έχουμε περάσει, όλες μας οι εμπειρίες απο τις πιο σημαντικές μέχρι τις πιο ασήμαντες έχουν δημιουργήσει μικρές χαρακιές μέσα μας. Είναι τα σημάδια που μας θυμίζουν τι περάσαμε, ποιος μας σημάδεψε και για ποιο λόγο και τέλος τα σημάδια αυτά μας έχουν δώσει τη σημερινή μας μορφή.
Στην απόλυτη ησυχία της μοναξιάς μας , ο εαυτός μας είναι ένα αγρίμι που μας επιτίθεται, θέλει πολύ δύναμη ν αντέξεις το πρώτο σοκ της γνωριμίας και θέλει ακόμη περισσότερο κουράγιο να το τιθασεύσεις και να το αλλάξεις. Για αυτό ας μην θεωρούμε τους μοναχικούς ανθρώπους έρμεα των φόβων τους, Αντίθετα , οι άνθρωποι αυτοί πάλεψαν τόσο να τα βρούν με τους εαυτούς τους και τώρα η ασφάλεια που νιώθουν είναι μεγαλύτερη απο αυτή της έκθεσης στον έξω κόσμο.
Τη στιγμή που περνάς στο safe mode του εαυτού σου , σταματάς αυτόματα να γίνεσαι κριτής των πάντων. Τα χεις καλά μ εσένα και δεν σ ενδιαφέρει πλέον να βρείς κανένα ψεγάδι στις συμπεριφορές των άλλων που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Δεν το χρειάζεσαι , δεν το χεις ανάγκη. Προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλον , να τον ακούσεις , να του συμπαρασταθείς όπως έκανες κάποτε και με τον ίδιο σου τον εαυτό.Δεν κατηγορείς τις πράξεις του αλλά προσπαθείς να τις δικαιολογήσεις.
Πολύ ίσως δεν σε καταλάβουν και κάποιοι ίσως να σε θεωρήσουν θύμα των περιστάσεων.Δεν σε νοιάζει , ξέρεις ποιος είσαι, εσύ έχτισες τον εαυτό σου κι όχι οι άλλοι για σένα,Ο καινούριος σου εαυτός το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι μια αγκαλιά κι ένα γλυκό βλέμμα , αυτά χρειάζεται ο άνθρωπος όλα τ άλλα είναι περιττά κι ανούσια.
Υ.γ Ο κριτής έχει χάσει κάτι σπουδαιότερο απο την υποκειμενικότητα ή την αντικειμενικότητά του, έχει χάσει τον ίδιο του τον εαυτό .
Ματίνα Στυλίδου
Το πιο δύσκολο ν αντιμετωπίσεις δεν είναι οι άνθρωποι , είναι η μοναξιά σου. Κανείς δεν θέλει να μείνει μόνος του, για αυτό και οι ώρες αυτές περιορίζονται στο ελάχιστο κι αφορούν κυρίως την εξυπηρέτηση των καθημερινών μας αναγκών.
Όταν οι συνθήκες θα το φέρουν έτσι κι ενω ο εγκέφαλος θα λειτουργεί κανονικά , τριγύρω δεν θα υπάρχουν άνθρωποι για συναναστροφή , ο διάλογος ξεκινά με δέκτη και πομπό τον εαυτό μας.Τότε είναι που ξεκινά κάτι μοναδικό μέσα μας. Στην αρχή το φοβάσαι, ίσως υπάρχουν πράγματα που δεν θες να θυμάσαι ή δεν θες να συζητάς με κανέναν, ούτε καν μ εσένα.έπειτα θα πρέπει να περάσεις στη διαδικασία αναγνώρισης , ανακαλύπτεις τις πραγματικές σου σκέψεις, τις πραγματικές σου επιθυμίες. Σοκάρεσαι....., υπάρχουν πράγματα που ένιωθες ή που σκεφτόσουν υποσυνείδητα τα οποία δεν φανταζόσουν.
Όλοι όσοι έχον κάνει ψυχοθεραπεία θα γνωρίζουν πως για να γιατρέψεις τις πληγές της ψυχής σου , θα πρέπει να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου, θα πρέπει να τον φτιάξεις ξανά απο την αρχή , να γκρεμίσεις ότι παλιό και λαθεμένο έχεις μέσα σου και να βάλεις πάλι θεμέλια για κάτι καινούριο , κάτι που θα σ ευχαριστεί πλέον ως ενήλικα.
Το γλυπτό του εαυτού μας όμως δεν το σκαλίζουμε μόνοι μας μόνο, βοηθούν κι οι άλλοι σ αυτό , ό,τι είμαστε , είναι ό,τι έχουμε περάσει, όλες μας οι εμπειρίες απο τις πιο σημαντικές μέχρι τις πιο ασήμαντες έχουν δημιουργήσει μικρές χαρακιές μέσα μας. Είναι τα σημάδια που μας θυμίζουν τι περάσαμε, ποιος μας σημάδεψε και για ποιο λόγο και τέλος τα σημάδια αυτά μας έχουν δώσει τη σημερινή μας μορφή.
Στην απόλυτη ησυχία της μοναξιάς μας , ο εαυτός μας είναι ένα αγρίμι που μας επιτίθεται, θέλει πολύ δύναμη ν αντέξεις το πρώτο σοκ της γνωριμίας και θέλει ακόμη περισσότερο κουράγιο να το τιθασεύσεις και να το αλλάξεις. Για αυτό ας μην θεωρούμε τους μοναχικούς ανθρώπους έρμεα των φόβων τους, Αντίθετα , οι άνθρωποι αυτοί πάλεψαν τόσο να τα βρούν με τους εαυτούς τους και τώρα η ασφάλεια που νιώθουν είναι μεγαλύτερη απο αυτή της έκθεσης στον έξω κόσμο.
Τη στιγμή που περνάς στο safe mode του εαυτού σου , σταματάς αυτόματα να γίνεσαι κριτής των πάντων. Τα χεις καλά μ εσένα και δεν σ ενδιαφέρει πλέον να βρείς κανένα ψεγάδι στις συμπεριφορές των άλλων που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Δεν το χρειάζεσαι , δεν το χεις ανάγκη. Προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλον , να τον ακούσεις , να του συμπαρασταθείς όπως έκανες κάποτε και με τον ίδιο σου τον εαυτό.Δεν κατηγορείς τις πράξεις του αλλά προσπαθείς να τις δικαιολογήσεις.
Πολύ ίσως δεν σε καταλάβουν και κάποιοι ίσως να σε θεωρήσουν θύμα των περιστάσεων.Δεν σε νοιάζει , ξέρεις ποιος είσαι, εσύ έχτισες τον εαυτό σου κι όχι οι άλλοι για σένα,Ο καινούριος σου εαυτός το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι μια αγκαλιά κι ένα γλυκό βλέμμα , αυτά χρειάζεται ο άνθρωπος όλα τ άλλα είναι περιττά κι ανούσια.
Υ.γ Ο κριτής έχει χάσει κάτι σπουδαιότερο απο την υποκειμενικότητα ή την αντικειμενικότητά του, έχει χάσει τον ίδιο του τον εαυτό .
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου