Η ζωή δεν πρέπει να είναι μια ευθεία γραμμή, πρέπει πάντα να αλλάζει μορφή και σχήμα. Μόνο έτσι καταλαβαίνεις ότι είσαι ζωντανός. Πως αλλιώς θα ζούσες, αν όλα ακολουθούσαν την ίδια προδιαγεγραμμένη πορεία; Τι ζωή θα ήταν αυτή, αν όλα είχαν το κουτί τους, τη θέση τους, το σκοπό τους;Φυσικά οι μορφές, που θα παίρνει κατά καιρούς δε θα έχουν πάντα φιλική διάθεση, αυτό κανείς δεν μπορεί να το πετύχει κι αν προσπαθήσει, θα δυστυχήσει προσπαθώντας να ικανοποιηθεί από το ανέφικτο.
Χρειάζεται η ζωή και τις άλλες μορφές της, τις άσχημες, αυτές που σε πονάνε, αυτές που σε γονατίζουν, αυτές που σε κάνουν να γκρεμίζεις ο,τι ήδη έχεις φτιάξει και να βάζεις πάλι θεμέλια από το μηδέν. Όχι, μη βιάζεσαι, εδώ δε θα διαβάσεις ένα κατεβατό για το πόσο τυχερός θα είσαι τη στιγμή που τα πόδια σου θα σηκώσουν το σώμα σου από το πάτωμα. Εξάλλου, εάν ποτέ βρεθείς σε μια τέτοια κατάσταση θα αναγκαστείς να σηκωθείς, να σταθείς όρθιος και δειλά να κάνεις τα πρώτα σου βήματα, τότε και μόνο τότε θα καταλάβεις τα τωρινά «κούφια» λόγια για δύναμη ψυχής, θάρρος και σθένος.
Στα κάτω σου θα νιώσεις μόνος, πραγματικά μόνος, θα αντιμετωπίσεις τους, μέχρι εκείνη τη στιγμή, χειρότερους φόβους σου, ίσως να θελήσεις να κοπεί το νήμα της ζωής σου εκεί, για να μη νιώθεις πια αυτή τη δυστυχία, αυτό τον πόνο που σου ξεριζώνει κομμάτια από το μέσα σου. Κι όταν, πλέον, θα φτάσεις στο δικό σου ύστατο σημείο, τότε θα αντιληφθείς ότι κάτι θα πρέπει να κάνεις για να αλλάξεις.
Εάν είσαι συγκροτημένος και στέρεος χαρακτήρας, θα βρεις τη λύση μόνος σου. Σιγά σιγά σαν να έχεις μόλις γλιτώσει από μια φωτιά που σ΄ άφησε ανοιχτές πληγές, οι οποίες συνεχώς ανοίγουν, ματώνουν και πονάνε, θα κάνεις βήματα μπρος. Θα αλλάξεις συνήθειες, θα αρχίσεις να σκέφτεσαι με ηρεμία και νηφαλιότητα. Κι όταν οι πληγές σου γιατρευτούν, θα τολμήσεις να πλησιάσεις πάλι τις φλόγες, όχι, γιατί θα έχεις ξεχάσει, όσα θα σου έχουν συμβεί, μέχρι εκείνο το σημείο θα είναι περασμένα, ναι, αλλά δε θα τα έχεις ξεχάσει. Θα βρεθείς κοντά στις φλόγες θα δείξεις τα σημάδια που σου άφησαν ως «ενθύμιο» και θα φωνάξεις, πως δε σε φοβίζουν πια. Αυτή θα είναι η νίκη σου, τότε θα αντιληφθείς πόσα πέρασες και μόνο τότε αυτά θα αποτελούν μια διδαχή χαραγμένη στη ψυχή σου.
Εαν πάλι δεν ανήκεις στους δυνατούς κι όταν λυγίσεις, δε βρεις τη δύναμη να σηκωθείς μόνος σου, θα αναζητήσεις τη βοήθεια των άλλων. Με σιγουριά μπορώ να σου πω ότι δε θα στη δώσουν. Άλλοι θα επικαλεστούν τα δικά τους προβλήματα, άλλοι θα τρομάξουν και θα πιστέψουν ότι έχεις κάτι κολλητικό, άλλοι απλά δε θα νοιαστούν, θα αδιαφορήσουν. Να νιώσεις χαρούμενο και τυχερός για αυτό. Όχι μόνο, γιατί θα έχουν πλέον, πέσει όλες οι μάσκες στη ζωή σου, (συμπεριλαμβανομένης και της δικής σου), πιο πολύ όμως, γιατί θα αναγκαστείς εσύ να σώσεις εσένα και αυτό θα είναι η μεγαλύτερη εμπειρία σου.
Πως θα το κάνεις; Απευθύνσου σε έναν ειδικό, δεν είναι ντροπή. Βρες κάποιον, που ξέρει τον τρόπο να σε θεραπεύσει. Δέξου τη βοήθεια, που θα σου προσφέρει και άδειασε το ήδη μισό σπασμένο δοχείο της ψυχής σου. Αυτή η διαδρομή δε θα είναι εύκολη. Να είσαι προετοιμασμένος.
Στην αρχή θα σε γεμίσει ενοχές. Θα νιώθεις άσχημα που έφτασες στο σημείο να χρειαστείς κάποιον άλλον, προκειμένου να σε βγάλει από το δικό σου αδιέξοδο. Θα κάνεις μια μικρή αναδρομή και θα ψάχνεις να βρεις τα κοινωνικά στερεότυπα που μπορεί να σε οδήγησαν εδώ.Κάθε φορά θα αναρωτιέσαι τι στράβωσε στο νήμα της ζωής σου, που μπλέχτηκε και σε έριξε.
Στο γυρισμό, έπειτα από κάθε επίσκεψη θα νιώθεις χειρότερα από πριν. Μην ανησυχήσεις έτσι πρέπει. Θα αναγκαστείς να γκρεμίσεις τα πάντα μέσα σου, ότι σε έπλασε, κάθε σκέψη, κάθε ανάμνηση, κάθε εμπειρία. Καιρό μετά θα ταυτιστείς με αυτή τη διαδικασία, το κενό που θα έχεις πλέον μέσα σου θα προσπαθείς να το διατηρήσεις, γιατί θα φοβάσαι, μήπως κάνεις πάλι λάθη. Έτσι θα χτίζεις αργά και σταθερά τα καινούρια σου θεμέλια.
Η έξοδός σου προς το φως δε θα είναι εύκολη ούτε αιώνια. Θα γυρνάς πάλι πίσω στα σκοτάδια σου, κάποιες φορές για λίγο, κάποιες περιόδους για πολύ. Όμως, τώρα θα ξέρεις τον εαυτό σου, θα αντιλαμβάνεσαι τι σου συμβαίνει κι απλά θα κάνεις υπομονή μέχρι να αισθανθείς έτοιμος να αντικρίσεις και πάλι το φως.Στα σκοτάδια θα γιατρεύεις τις πληγές σου και στο φως θα ρισκάρεις να ανοίξεις καινούριες.
Είτε μόνος σου, είτε με βοήθεια θα καταφέρεις να ξεπεράσεις τις κατηφόρες σου και τότε ακόμα και η πιο μικρή ανηφόρα θα σου φαίνεται όαση. Γιατί πολύ απλά θα έχεις μάθει, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, πως τίποτα δε χαρίζεται και πως ο,τι σου δίνεται πρέπει να το εκτιμάς και να το προσέχεις.
Το πιο σημαντικό όμως από όλα θα είναι η στάση, που θα έχεις απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Θα μάθεις να ψάχνεις τις αιτίες, να προσπερνάς τις ταμπέλες και τα στερεότυπα. Στόχος σου θα είναι να εξηγήσεις τη συμπεριφορά των άλλων κι ύστερα να την κατηγοριοποιήσεις. Πολλοί, ίσως σε περάσουν για υπερβολικά ανεκτικό, ανεξήγητα υπομονετικό και άτομο χωρίς καθόλου εγωισμό και με υστεροβουλία (κάποιοι απλά θα σε περνάνε για μαλάκα), θα νευριάζεις μαζί τους κι ύστερα θα χαμογελάς, γιατί θα ξέρεις, πως αυτοί ούτε που θα τολμούσαν, όσα εσύ θα έχεις μέχρι εκείνο το σημείο καταφέρει.
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου