Η μέρα που εκτίμησα τον εαυτό μου.

Ένα από τα πολλά, που με χαρακτηρίζουν σαν άνθρωπο είναι η παρατήρηση. Εννοώ φυσικά, πως μ’ αρέσει να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους και να τους παρατηρώ, να παρατηρώ τις αντιδράσεις τους, τις κινήσεις τους, την πορεία τους μέσα στο χώρο. Έπειτα, προσπαθώ να τους ερμηνεύσω, αναρωτιέμαι συχνά, για ποιο λόγο συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο, τι είναι αυτό, που τους κάνει να θυμώνουν, να γελούν, να ερωτεύονται.

Για εμένα, όλοι οι άνθρωποι χωρίζονται σε κατηγορίες, υπόκεινται σε διαχωρισμούς, ανήκουν σε μικρές υποομάδες. Βασικό, όμως, χαρακτηριστικό της κατηγοριοποίησής τους είναι το εξής κριτήριο: η «αυτοεκτίμησή» τους. Προσέξτε, δε μιλάω για «αυτοπεποίθηση», δηλαδή το πώς παρουσιάζεις τον εαυτό σου προς τα έξω, τι ποθείς να είσαι. Αλλά για «αυτοεκτίμηση» δηλαδή, για το αν και εφόσον, εσύ ο ίδιος εκτιμάς, αξιολογείς, συμπαθείς τον ίδιο σου τον εαυτό.

Αυτό το κριτήριο είναι, που θα ορίσει τη θέση σου στην κοινωνία. Είναι αυτό ακριβώς, που θα σε κατατάξει υψηλά ή χαμηλά στον πίνακα των διαπροσωπικών σου σχέσεων. Θα ορίσει ουσιαστικά την επαγγελματική σου πορεία και ανέλιξη και τέλος, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο ποια, πόσα, για πόσο χρονικό διάστημα και τι ποιότητας άτομα θα έχεις δίπλα σου.

Ένας άνθρωπος, ο οποίος εκτιμά τον εαυτό του, τον έχει ψηλά, πρώτα και πάνω απ’ όλα, δεν ενδιαφέρεται για την εικόνα ,που θα σχηματίσουν οι άλλοι για αυτόν. Δε γνωρίζει από αμφισβήτηση και δεν καίγεται να ικανοποιήσει οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον εαυτό του και τις δικές του ανάγκες.

Ίσως, διαβάζοντας τα χαρακτηριστικά αυτού του ανθρώπου μαζεμένα, να σχηματίσει κανείς αρνητική εικόνα. Προσέξτε όμως, ο άνθρωπος που εκτιμά τον εαυτό του δεν είναι εγωιστής ή ωραιοπαθής.

Κάνοντας ψυχανάλυση ένα από τα πράγματα που μαθαίνεις είναι να φτιάχνεις μια λίστα με όλα όσα τη δεδομένη στιγμή συμβαίνουν στη ζωή σου και θεωρείς σημαντικά ή τουλάχιστον θετικά για σένα. Στην αρχή,, ίσως στη λίστα αυτή να μη συμπεριλάβεις πολλά από τα προσόντα σου γιατί θα τα θεωρήσεις δεδομένα. Κατακτήσεις , τις οποίες έκανες αλλά είτε επειδή τις έκανες χωρίς κόπο, είτε επειδή ήταν «αναγκαίο κακό» στη ζωή σου, δεν τις εκτίμησες όπως τους έπρεπε. Το ότι πέρασες στο Πανεπιστήμιο, το γεγονός ότι βγήκες να δουλέψεις από μικρή ηλικία, το πρώτο-πρώτο πτυχίο σε μια ξένη γλώσσα, οτιδήποτε έκανες και ξέφυγες από την αδράνεια ήταν δεδομένα και ποτέ δεν επιβράβευσες τον εαυτό σου για αυτά.

Το γεγονός ότι σηκώθηκες την τάδε μέρα και προσπάθησες για κάτι είναι το θετικό που θα προσθέσεις στη λίστα σου. Όλα αυτά τα θετικά συγκεντρωμένα, αυτή η λίστα μικρή ή μεγάλη σε κάνει να αντιληφθείς όσα πέτυχες, σε αναγκάζει να επωμιστείς το βάρος των επιτυχιών σου, γιατί έχουμε σαν κοινωνία τη νοοτροπία να παίρνουμε ευθύνες για τα αρνητικά και δύσκολα να λέμε ένα «μπράβο», πόσο μάλλον αν ο έπαινος  αυτός είναι για εμάς τους ίδιους.

Κι αυτό είναι απλά ένα μικρό βήμα, μωρού, ένα μικρό κολπάκι του ψυχολόγου να σε κάνει να δεις, να αντιληφθείς και να εκτιμήσεις εσένα. Εάν το μέσα μας μπορεί και καθρεφτίζεται, στα μάτια, σε ένα χαμόγελο, σε έναν μορφασμό, στο βλέμμα, τότε το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την εκτίμηση που τρέφουμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας.

Κι αν εσύ δε σε εκτιμάς, δε σε θεωρείς ικανό ή σπουδαίο τότε γιατί να πιστέψει κάτι τέτοιο για σένα ο άλλος, ο οποιοσδήποτε άλλος;

Η πιο σπουδαία μέρα της ζωής σου θα είναι εκείνη που θα αντιληφθείς όσα αξίζεις. Αυτό αμέσως θα αλλάξει, άρδην το μικρόκοσμό σου. Διότι «έχω αυτοεκτίμηση», σημαίνει επιλέγω δίπλα μου ανθρώπους ισάξιους μου και αντίστοιχα επιλέγομαι από άτομα που θέλουν το καλύτερο δίπλα τους. Σημαίνει, διεκδικώ μια δουλειά, μια θέση εργασίας και ο υπεύθυνος με ξεχωρίζει, γιατί εγώ πρώτα έχω ξεχωρίσει τον εαυτό μου. Σημαίνει, δίπλα μου, φίλοι μου και συνοδοιπόροι μου θα είναι όσοι με διεκδικήσουν, όσοι παλέψουν για αυτή τους τη θέση και την αξίζουν, γιατί τους δείχνω με τη στάση μου, με τα λόγια, με τη συμπεριφορά μου ,πόσο διαφέρω.

Τέλος, εκτιμώ τον εαυτό μου σημαίνει, τον προσέχω, τον φροντίζω, νοιάζομαι για αυτόν, σημαίνει δεν κρίνω τους άλλους ,γιατί δεν κρίνω πλέον ούτε τον εαυτό μου, σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω τους άλλους, να τους πω ένα: «ευχαριστώ», να τους πω ένα: «συγνώμη» αλλά κι ένα: 

«αι ….», όταν χρειαστεί. Γιατί, πρώτα, όλα αυτά, τα έχω πει στον εαυτό μου.

  

                                                                                                                                 Ματίνα Στυλίδου