Εμβρόντητοι έχει μείνει η κοινή γνώμη με τις. μια δεκάδα και κάτι, γυναικοκτονίες στη χώρα μας. Δε βάζω ακριβές αριθμό, αφού ανα πάσα στιγμή ο δείκτης μπορεί να αλλάξει. Κι όλοι αναρρωτιόμαστε τι φταίει, όλοι αγανακτούμε και μετά τσακωνόμαστε για κάτι άλλο. Είμαστε σίγουροι όμως πως κάτι πλέον έχει αλλάξει. Μπορεί οι ηλικίες να διαφέρουν, μπορεί δυστυχώς, να χύνεται αίμα απο άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα, όμως αυτά τα στοιχεία δείχνουν πως ολόκληρη η κοινωνία κι όχι μεμονωμένα περιστατικά, έχει παραμορφωθεί.
Ως εκπαιδευτικός σας καλώ να κάνετε ένα πείραμα. Πηγαίντε στα παιδιά σας, στα νεαρά αγόρια του Δημοτικού ή και του Γυμνασίου και ζητήστε να σας πουν την πρώτη λέξη που τους έρχεται στο μυαλό , όταν ακούν τις λέξεις «γυναίκα», «κοπέλα», «κορίτσι». Να στε προετοιμασμένοι όμως για τις απαντήσεις που θα πάρετε. Θα ακούσετε απο μικρά παιδιά, μικρά κι αθώα , όχι λέξεις όπως «αγάπη», «σεβασμός», «ομορφιά», «μαμά» αλλά θα φιγουράρει στις πρώτες θέσεις η λέξη «π...ανα».
Φταίνε όμως τα ίδια τα παιδιά για αυτό; Όταν μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει με ακούσματα της τραπ, που το μόνιμο θέμα είναι πόσες θα πηδήξω, πόσους θα σκοτώσω, πόσα ναρκωτικά θα σπρώξω και πόσο μάγκα θα με κάνουν όλα αυτά, για να με βλέπετε με τα όπλα μου, τα γρήγορα αμάξια μου και τα χρυσά μου δόντια. Κάθε μέρα, ώρες μέσα στη μέρα, ακούνε τα πρότυπά τους, να απαξιώνουν τις γυναίκες (αφού αυτές χρησιμεύουν μόνο για τις σωματικές απολαύσεις και τη φιγούρα) και να καμαρώνουν για την παράνομη-εγκληματική τους δράση, (στα υπόλοιπα καλόψυχοι αφού δεν πειράζουν ούτε μυρμήγκι) και δεν είναι ψέμα, κερδίζουν χρήματα απ αυτό, λεφτά πολλά λεφτά που στις μέρες μας είναι το ζητούμενο.
Το αγοράκι λοιπόν σκέφτεται: « για να είμαι ευτυχισμένος πρέπει να βγάλω χρήματα, για να βγάλω χρήματα, πρέπει να γίνω σπουδαίος, για να γίνω σπουδαίος χρειάζεται: α. να παρανομήσω (ή να μη με νοιάζουν οι νόμοι) και β. να έχω πολλές γκόμενες δίπλα μου (προσέξτε όχι κορίτσια, όχι κοπέλες, γκόμενες), η Αννούλα που κάθεται δίπλα μου και μοιραζόμαστε το θρανίο λοιπόν, δεν είναι κοπέλα, είναι μια ακόμα γκόμενα που μεγαλώνοντας θα χρησιμεύει στην εικόνα μου.» Αυτός ο πιτσιρικάς θα μεγαλώσει και θα γίνει ένας «σπουδαίος» άνδρας.
Έπειτα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Απο μικρή ηλικία, αναγκαίο κακό της εποχής μας οι selfie και τα likes. Όσο πιο προκλητική η φώτο, τόσα περισσότερα τα likes. Αγόρια και κορίτσια πασχίζουν για να προκαλέσουν. Απο το σέξι βλέμμα του 13χρονου (η χαρά του κάθε παιδόφιλου), στον ωραίο κώλο του 17χρονου σε μια «αθώα » πόζα στην παραλία ή ουπς «χαλαρώνοντας» στο σπίτι. Γαλουχείται μια γενιά που οι δικοί της σημαντικοί άλλοι είναι οι «εραστές» του διαδικτύου κι όχι η οικογένεια ή οι φίλη της. Το κοριτσάκι λοιπόν σκέφτεται : «Για να είμαι πετυχημένη, πρέπει να έχω αποδοχή, για να έχω την αποδοχή πρέπει να γίνω διάσημη, για να γίνω διάσημη πρέπει να έχω κάποιον ματσωμένο δίπλα μου, για να έχω κάποιον σπουδαίο θα πρέπει να είμαι σέξι και καλλίγραμμή και μοντέλο, για να το κάνω αυτό χρειάζομαι likes πολλά likes.»Παιδιά - έφηβοι, που θέλουν να γίνουν διάσημοι, να αποκτήσουν μερίδιο απο τη δόξα άλλων, εύκολα, γρήγορα, αβίαστα θυσιάζοντας τις προσωπικότητές τους στο βωμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Μιλάμε για ισότητα και ελευθερία για όλους και το «φαίνεσθαι» περνάει την εποχή της μεγαλύτερής του ακμής. Γιατί αλήθεια σε νοιάζει αν σκρολάροντας στην αρχική σελίδα του κινητού σου, ο διαδικτυακός σου φίλος στο «είναι» του νιώθει όντως ευτυχισμένος; Φυσικά και όχι, όμως εκείνη τη μικρή στιγμή των δευτερολέπτων που σταματάς να χαζέψεις τη φωτογραφία του, τον βλέπεις να χαμογελάει σε ένα ωραίο τοπίο και τον ζηλεύεις και τον οικτίρεις και πατάς like γιατί η εικόνα του σου δημιουργεί τη ψευδαίσθηση μιας ευτυχίας που η δική σου πραγματικότητα αγνοεί.
Τέλος, και καθόλα αμελητέο , όλοι αυτοί οι περιορισμοί φέρνουν μεγάλες εντάσεις σε όλους μας. Φοβάμαι για τις γενιές που θα έρθουν, οι οποίες μεγαλώνοντας θα βλέπουν τον πατέρα να απαξιώνει τη μάνα, τη μάνα να βρίζει τον πατέρα και όλα αυτά περι ισότητας να συμβαίνουν στα λόγια κι όχι στην πράξη. Γιατί ναι, μπορούμε γυναίκες να ψηφίζουμε, ναι διεκδικήσαμε το δικαίωμά μας στη μάθηση και στην εργασία, όμως τι στην πραγματικότητα αφήσαμε πίσω, απο όλα εκείνα τα στερεότυπα που κουβαλούσαμε. Μήπως η ισότητα την οποία διατυμπανίζουμε είναι απλά περισσότερες ευθύνες σε όσα ήδη επωμιζόμασταν;
Ξέρω πως η μοναξιά είναι δύσκολη. Γνωρίζω, επίσης, πως για να μπορέσεις να επιβιώσεις μέσα σε αυτήν πρέπει να αγαπήσεις εσένα. όχι με λόγια, ούτε με μεγάλα έργα. Ξεκινήστε απο τα απλά. Βάλτε όρια, άντρες, γυναίκες και παιδιά. Ζητήστε να σας σεβαστούν απαιτήστε το κι αν δείτε, πως δεν το κάνουν, πως το αφήνουν για αργότερα, φύγετε, γιατί δε θα το κάνουν ποτε. Μην περιμένετε απο κανέναν να αλλάξει. Κι όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται καλύτερα να είστε μόνοι σας, παρά με κάποιον που δε θέλει να κυκλοφορεί μαζί σας.
ΥΓ. «Αντί να κουνάμε επικριτικά το δάχτυλό μας, αντί να σηκώνουμε το χέρι μας, ας το χρησιμοποιήσουμε για να δείξουμε το δρόμο. Ναι, το παιδί σου, μπορεί να γίνει ότι θελήσει αυτό. Αλλά δίδαξέ το, συμβούλεψέ το, να το κάνει με σεβασμό, πρώτα απέναντι στον εαυτό του κι έπειτα στον άλλον, στον οποιοδήποτε άλλο. Μάθε στον γιό σου να σέβεται και στην κόρη σου να απαιτεί να την σέβονται. »
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου