Αγαπημένοι μου συμφοιτητές, συμπορευτές στο χάος της παιδείας επέστρεψα.!!!!!! Ξέρω πως δεν έχουν αλλάξει πολλά. Η απεργία συνεχίζεται με αμείωτο σθένος και ζήλο . Η αλήθεια είναι και σας μιλάω με απόλυτη ειλικρίνεια πως αν και στην αρχή (βλέπε πρώτα δυο επεισόδια) υποστήριζα την απεργία και της προεκτάσεις της , σεβόμενη τις επιπτώσεις που αυτή είχε σε εμένα , πλέον δεν είμαι σίγουρη για το ποια στάση να κρατήσω.Οι προβληματισμοί μου έχουν να κάνουν κυρίως με την χρονική παράταση που αυτή έχει πάρει καθώς και την αδυναμία των δυο πλευρών να βρούν κάποια λύση.
Όσο αφορά το πρώτο δηλαδή τη χρονική διάρκεια απ' οτι αποκαλύφθηκε η άνεση των διοικητικών υπαλλήλων να απέχουν απο την εργασία τους και να συνεχίσουν ως άλλοι ''βελουχιώτηδες'', οφειλόταν στο γεγονός πως η απεργία τους δεν ηταν και τόσο αθώα ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα δεν ηταν απεργία απ'όλες τις πτυχές της. Διότι ο'' αγών'' που ελπίζω να δικαιωθεί γινόταν επι πληρωμή, κάτι που φυσικά δεν αντιλήφθηκε κανείς μέχρι πριν κάποιες μέρες. Με τα νέα δεδομένα λοιπόν δεν είμαι σίγουρη αν θα συνεχιστεί ετσι αμείωτος ο αγώνας τώρα που ο μισθός δεν θα μπαίνει στην τσέπη.!!!!
Αυτό που αφορά εμένα την απεγνωσμένη τελειόφοιτη, είναι πως φώς στο τούνελ δεν βλέπω. Ο αγώνας κουράζει όταν δεν έχει αποτέλεσμα. Πέρα απο τις κυνδυνολογίες για χάσιμο εξαμήνου και πάει λέγοντας , ουσιαστικά δεν έχει δοθεί καμία λύση και δεν φαίνεται πως θα γίνει καμία υποχώρηση.''Δεν έχω τόπο δεν έχω ελπίδα δεν θα με κλάψει καμιά πατρίδα'' κάπως έτσι νιώθω κάθε φορά που μια νέα ανακοίνωση των διοικητικών υπαλλήλων αναρτάται σε κάποια σελίδα στο διαδίκτυο.
Θα ρωτήσει κανείς '' τι πρέπει να κάνουμε δηλαδή να υποχωρήσουμε αφού δεν μας δίνουν σημασία να τους κάνουμε το χατήρι;'' Απάντηση δεν έχω , να,ι μην με κοιτάτε.... δεν ξέρω κι εγώ το ίδιο αναρωτιέμαι. Τι να είμαι αντάρτης ή φασίστας, άκρο στο δημοκρατικό τόξο ή φιλελεύθερος; Προς το παρόν παραμένω απελπισμένη και δέσμια άλλων.
Υστερόγραφο: Μέσα σ' όλα δεν θέλω να ξεχνάτε δύο πράγματα : έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και πως σε πενήντα χρόνια θα βγούμε απο την κρίση. Η σωτηρία είναι κοντά....
Ματίνα Στυλίδου
Αυτό που αφορά εμένα την απεγνωσμένη τελειόφοιτη, είναι πως φώς στο τούνελ δεν βλέπω. Ο αγώνας κουράζει όταν δεν έχει αποτέλεσμα. Πέρα απο τις κυνδυνολογίες για χάσιμο εξαμήνου και πάει λέγοντας , ουσιαστικά δεν έχει δοθεί καμία λύση και δεν φαίνεται πως θα γίνει καμία υποχώρηση.''Δεν έχω τόπο δεν έχω ελπίδα δεν θα με κλάψει καμιά πατρίδα'' κάπως έτσι νιώθω κάθε φορά που μια νέα ανακοίνωση των διοικητικών υπαλλήλων αναρτάται σε κάποια σελίδα στο διαδίκτυο.
Θα ρωτήσει κανείς '' τι πρέπει να κάνουμε δηλαδή να υποχωρήσουμε αφού δεν μας δίνουν σημασία να τους κάνουμε το χατήρι;'' Απάντηση δεν έχω , να,ι μην με κοιτάτε.... δεν ξέρω κι εγώ το ίδιο αναρωτιέμαι. Τι να είμαι αντάρτης ή φασίστας, άκρο στο δημοκρατικό τόξο ή φιλελεύθερος; Προς το παρόν παραμένω απελπισμένη και δέσμια άλλων.
Υστερόγραφο: Μέσα σ' όλα δεν θέλω να ξεχνάτε δύο πράγματα : έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και πως σε πενήντα χρόνια θα βγούμε απο την κρίση. Η σωτηρία είναι κοντά....
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου