Σου ξεδιπλώνω την καρδιά μου...

Πόσες φορές θα θέλατε να φανερώσετε όσα νιώθετε χωρίς δεύτερη σκέψη, να πιάσετε το πρόσωπο που σας ενδιαφέρει, να ρθείτε κοντά του , να το κοιτάξετε στα μάτια και να του πείτε όλα όσα νιώθετε.

 Να μην ξεχάσετε τίποτα, να μην μείνει τίποτα κρυφό. Να νιώθετε τόσο δυνατοί και να μην σας νοιάζει η αντίδραση του. Να έχετε μέσα σας μια σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά , μια πεποίθηση , πείτε το και ένστικτο πως δεν κάνετε λάθος, πως όσα πρόκειται να πείτε τα επόμενα δεύτερα θα είναι μια ανάσα οξυγόνου για αυτό.

Πόσο ωραίο θα ήταν αν ξέρατε πως τα δικά σας αισθήματα μπορούν να αλλάξουν τη ζωή του, να καλύψουν το κενό που νιώθει και να γεμίσουν το δοχείο της ψυχής του. Πόσο ωραίο θα ήταν αν γνωρίζατε οτι οι λέξεις με τις οποίες θα δώσετε μορφή στις σκέψεις σας, θα είναι το ευτυχισμένο τέλος του παραμυθιού κι η καινούρια πραγματική ζωή του. Πόσο ωραίο θα ήταν αν ο φόβος σας μεταμορφωνόταν σε θάρρος κι ένωνε δυο ζωές που τώρα περπατάνε παράλληλα.

Τι χρειάζεται για να γίνουν όλα αυτά , για να συμβούν, τι είναι αυτό που θα σας παρακινήσει να πληκτρολογήσετε τον αριθμό , να σχηματίσετε λέξεις σε μια οθόνη, να ανοίξετε την πόρτα ; Τι είναι αυτό που θα σας κάνει την επόμενη φορά που θα σταθείτε απέναντι , να μην δειλιάσετε, να μην αρκεστείτε στα τυπικά, να μην μετανιώσετε για όσα ΔΕΝ έγιναν;

Πιστεύετε πως αν άξιζε θα μιλούσατε; Πιστεύετε πως αν ήταν αυτό που ψάχνετε θα στέλνατε ενα μήνυμα, θα παίρνατε το τηλέφωνο; Μήπως η τόση σκέψη , η τόση ανάλυση τα τόσα Δεν και Μη κάτι σημαίνουν; 

Αν θέλατε δεν θα διεκδικούσατε , αν θέλατε δεν θα ήσασταν ήδη εκεί; αν όντως είναι όλα αυτά που λαχταράτε δεν θα χατε ανοίξει ήδη την αγκαλιά σας;

Πόσα ποτά πρέπει να πιείτε και πόσα εμπόδια πρέπει να νικήσετε για να φτάσετε μέχρι εκεί; Γιατί κάτι τόσο όμορφο να γίνεται τόσο βασανιστικό; Γιατί ο φόβος της απόρριψης να νικά την αγάπη;

Πόσο ανασφαλής είμαστε οι άνθρωποι , όταν θεωρούμε πως για μια πιθανότητα αποτυχίας, θυσιάζουμε πολύτιμες στιγμές ευτυχίας;

Υ.γ Το σημείο που ο φόβος μεγαλώνει κι οι σκέψεις ξεκινάν , ίσως είναι το σημείο που ξέρουμε οτι δεν έχει επιστροφή πια...

Υγ2 Πως μπορώ να κατηγορήσω εσένα για δειλία, όταν εγώ φαντάζω τόσο δειλός..

Κι όταν δειλιάσεις και τα βήματα σου σε πάνε πίσω, κοίταξε μπροστά , κατακτάς το στόχο σου!!!

                                                                                                                     Ματίνα Στυλίδου