Αλλάζουνε οι άνθρωποι τ ακούς;

Η αφορμή για αυτό το άρθρο δεν είναι άλλη απο τη σκηνή που εντέχνως σας ανάγκασα να δείτε αφού επιλέξατε να διαβάσετε αυτό το άρθρο. Είναι απόσπασμα απο την ταινία ''27 φορέματα'' κι οχι δεν θα σας κάνω καμία φοβερή ανάλυση για να δείτε την ταινία αυτή. Εξάλλου δεν διαφέρει σε τίποτα απο κάθε ρομαντική ταινία (κορίτσι ερωτεύεται αγόρι κι αγόρι ερωτεύεται κορίτσι με ευτυχισμένο τέλος φυσικά!)

Ο λόγος που εστίασα στη σκηνή αυτή είναι γιατί σε αυτά τα δυο λεπτά βλέπεις πως ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ο εαυτός του και να τον ερωτευτούν για αυτό. Μαθαίνουμε στη ζωή πως για να εντυπωσιάσουμε κάποιον, για να του αρέσουμε, για να του τραβήξουμε την προσοχή, πρέπει να γίνουμε κάτι άλλο έξω απο μας. 

Το πρώτο βήμα είναι να παρατηρήσουμε το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει, χωρίς να το καταλαβαίνουμε  εντρυφούμε σε όλες τις λεπτομέριες που μας δίνονται, παρατηρούμε κι έπειτα ντυνόμαστε με όλα εκείνα που θεωρήσαμε πως θα του άρεσαν. Ξαφνικά αλλάζουμε, αλλάζουμε συνήθειες , αλλάζουμε πτυχές του χαρακτήρα μας, σοβαρευόμαστε , μαζευόμαστε γινόμαστε κάτι άλλο, έχοντας ως μοναδική μας προσδοκία να αρέσουμε, να μας προσέξουν, να μας προσέξει αυτός ο ένας και μοναδικός.

Και δεν το κάνουμε επίτηδες, όχι δεν θα μας ρίξω ευθύνες, αυτό γίνεται απο μόνο του, υποσυνείδητα, είναι σαν να ετοιμαζόμαστε για έναν αγώνα και προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες και στο περιβάλλον.

Το πρόβλημα είναι οτι αυτό δεν πετυχαίνει πάντα κι αν πιστέψουμε στο μύθο για το άλλο μας μισό τότε όση προσπάθεια και να καταβάλουμε για να αλλάξουμε , είναι μάταιο. Όσο δρόμο και να διανύσουμε , όσο αγώνα και να κάνουμε ο πραγματικός εαυτός μας θα βρίσκετε πάντα εκεί και κάποια στιγμή θα κάνει την εμφάνισή του.

Αυτό είναι που μ εντυπωσίασε στη συγκεκριμένη σκηνή , αυτό μου άρεσε... Οι πρωταγωνιστές σε αυτή τη σκηνή δείχνουν ο ένας στον άλλον τον πραγματικό τους εαυτό. (εντάξει βοήθησε λίγο το οτι πήγανε να  σκοτωθούν, οτι χάλασε τ αμάξι , οτι έξω η βροχή λυσομανούσε ε και φυσικά οτι ήταν λιιιγο μεθυσμένοι... ) Τέλοσπάντων...

 Το θέμα είναι οτι σ αυτή τη δεδομένη χρονική στιγμή αντιλήφθηκαν οτι αρέσει ο ένας στον άλλον, δεν προσπάθησαν να εντυπωσιάσουν ή να ξεχωρίσουν, έδειξαν απλά την αλήθεια τους, το δικό τους πρόσωπο και αγαπήθηκαν για αυτό.

Για αυτόν λοιπόν σας μιλάω, το έναν και μοναδικό ( κάποιοι το λένε άλλο μισό , κάποιοι κάρμα και κάποιοι  οι λίγο πιο δύσπιστοι απλή τύχη) όπως και να χει , με όποια ονομασία κι αν εμφανιστεί θα τον καταλάβετε γιατί μαζί του θα μπορείτε να είστε αληθινοί, θα μπορείτε να κάνετε γκάφες και να γελάτε με αυτές, να χορεύετε σαν τρελοί και να καμαρώνετε, να γελάτε και το χαμόγελό σας να είναι μια αντανάκλαση της ψυχής σας.

Υ.γ Αυτή να είναι η επιθυμία σας...

 

                                                                                                                        Ματίνα Στυλίδου