Ίσως απο τις πιο κρύες νύχτες η σημερινή... Μα τι έχω πάθει; Το τόσο κρύο δεν θα πρεπε να μου παγώσει τον εγκέφαλο; Να παγώσει όσα νιώθω μέσα μου, όσα σκέφτομαι, όσα ποθώ... Να παγώσει για λίγο την ανάμνηση σου...
Το παρελθόν μας μικρό και κρύες νύχτες δεν προλάβαμε να ζήσουμε...
Σήμερα, όμως, τώρα η ανάγκη του να είσαι εδώ είναι μεγαλύτερη απο ποτέ...
Για αυτό αγαπώ το χειμώνα, όσο περισσότερο κρύο έχει , τόση και μεγαλύτερη είναι η ανάγκη μας για αγάπη.
Ποιος απο μας δεν θα θελε να βρίσκεται χωμένος μέσα σε μια αγκαλιά, ακόμα κι αν το τοπίο δεν είναι ειδυλλιακό , ακόμα κι αν δεν λούζουν οι νιφάδες του χιονιού την ατμόσφαιρα...
Ακόμα κι αν βρίσκεσαι σε ένα δυαράκι στο κέντρο, ή στους τελευταίους ορόφους μιας πολυκατοικίας, ακόμα κι αν η ματιά σου δεν φτάνει τον ορίζοντα και δεν βλέπεις παρά έναν τοίχο... Δεν σε νοιάζει...
Δεν με νοιάζει...
Γιατί δεν με απασχολεί, όχι δεν μ ενδιαφέρει ιδιαίτερα, ο τόπος , ο τρόπος , ο χρόνος δεν προσδιορίζω το ενδιαφέρον, τον έρωτα μου την αγάπη μου για σένα έτσι... Εμένα με νοιάζει να εχω εσένα δίπλα μου, να με κάνεις να νιώσω πως το κρύο είναι μόνο στο σώμα , πως η ψυχή μου παραμένει ζεστή...
Έχει πολύ κρύο σήμερα...ναι...αν δεν έρθεις όμως το κρύο θα παραμείνει μέσα μου...
Για πόσο; εσυ αποφασίζεις...
Φτάνει να έρθεις και να με ζεστάνεις...
Υ.γ Πάντα μιλάω για τις σχέσεις που δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμα , τις ανεκπλήρωτες, γιατί τις άλλες δεν τις αναλύεις , απλά τις ζείς...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου