Πρώτη μέρα για τον καθένα από μας στην κάθε αλλαγή που θέλει να κάνει για τον εαυτό του.
Είναι καλό πράγμα η αλλαγή όταν γίνεται οικειοθελώς όταν την επιθυμείς ή όταν τη χρειάζεσαι.
Το δίλημμα σε κάθε αλλαγή είναι αν πρέπει να αλλάξουμε το περιτύλιγμα ή το δώρο;
Τι θέλουμε να αφορά η αλλαγή μας; Γιατί αν αλλάξουμε το περιτύλιγμα , οι αλλαγές είναι επιφανειακές , προσθέτουν ή αφαιρούν στολίδια χωρίς να επηρεάζουν τη ζωή μας, απλά στρώνουν το δρόμο για το επόμενο βήμα μας.
Οι αλλαγές όμως που γίνονται στο δώρο, είναι ριζικές,έχουν τη δυνατότητα να γκρεμίσουν ολόκληρο το οικοδόμημα της ζωής μας και η ρήξη να επηρεάσει όχι μόνο τη δική μας ζωή , αλλά και τη ζωή των άλλων.
Αλλάζω , εγώ , μέσα μου , οριστικά σημαίνει ότι πετάω από πάνω μου όλα εκείνα τα κομμάτια της παλιάς μου ζωής που μέχρι σήμερα το μόνο που έκαναν ήταν να με βαραίνουν ή να με κουράζουν, να με πληγώνουν ή να παίρνουν από μένα περισσότερα απ όσα είχα σκοπό να δώσω.
''Αποτάσσομαι το παλιό; Απεταξάμην''
Κι υπάρχει και το τρίτο είδος της αλλαγής , το τελευταίο κι ίσως και το πιο επίπονο.
Η ετερόκλητη αλλαγή, η αναγκαστική , αυτή που περνάει από τη ζωή σου σαν σίφουνας, σε βγάζει με τη βία έξω από την πορεία σου και σε πετάει στο χώμα αναγκάζοντάς σε να φτιάξεις εκεί καινούριο δρόμο.
Χωρίς να σε ρωτήσει, χωρίς να κάνει εξαιρέσεις... Έρχεται συντρίβοντας τα πάντα και σε αναγκάζει να αλλάξεις.
Αλλάζεις γιατί αποφάσισαν έτσι για σένα, αλλάζεις γιατί πλέον είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις, αλλάζεις γιατί άλλαξαν όλοι οι άλλοι γύρω σου.
Σε μια επιβεβλημένη αλλαγή , νιώθεις λίγο σαν πρωταγωνιστής σε δραματική σειρά, όλα πήγαιναν τέλεια για σένα (ή έτσι νόμιζες) , μέχρι τη στιγμή που ο σκηνοθέτης φωνάζει ''Γράφουμε''.
Τότε όλα αλλάζουν . τα μέχρι τώρα κεκτημένα και δεδομένα της ζωής σου δεν υπάρχουν. Σοκάρεσαι, θυμώνεις, νευριάζεις, πληγώνεσαι , απομονώνεσαι κι ύστερα σηκώνεσαι, εξετάζεις τα δεδομένα,σκουπίζεις τα δάκρυα και προχωράς.
Αποδέχεσαι την αλλαγή και κοπιάζεις , να την κάνεις δική σου, κτήμα σου, να στρώσεις καινούριες πλάκες στην άμμο. Καταλαβαίνεις έτσι ότι κι εσύ με τη σειρά σου πρέπει για να αντέξεις να κάνεις αλλαγές στο ''δώρο'' κι όχι στο περιτύλιγμα.
Επηρεάζεις με τη σειρά σου τις ζωές άλλων και δημιουργείς έναν φαύλο κύκλο !
Η πρώτη μέρα της άνοιξης λοιπόν σήμερα και μαζί με τον καφέ φτιάχνω και μια λίστα, με αυτούς με ανάγκασαν να αλλάξω ,με όσους άλλαξαν και με άφησαν απέξω και με αυτούς που θέλω δίπλα μου ότι κι αν γίνει.
Το μελάνι μισό....
Στρέφω το βλέμμα στο παράθυρο, Καλώς ήρθες!!
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου