Όλα είναι στο μυαλό...

Που να βρίσκεσαι;
Άραγε σου λείπω;
Πως να ζεις μακριά μου;
Άραγε με σκέφτεσαι καθόλου;

Έχει κάποιο νόημα για σένα όλο αυτό που νιώθω κι αν δεν το μάθεις ποτέ;
Αντέχεις να ζεις με τη σκέψη πως ένας άνθρωπος που σ ερωτεύτηκε πολύ ζει τώρα μακριά σου;

Αντέχεις να ζεις στην ιδέα πως δεν άφησες μια ιστορία να εξελιχθεί , ότι έκοψες τα φτερά κι έκαψες κάθε ελπίδα;

Και χίλιες σελίδες να γράψω , πίσω δεν θα σε φέρουν... Και χίλια πράγματα να κάνω το κεφάλι δεν θα γυρίσεις να κοιτάξεις γιατί έφυγες σκόρπισες και γκρέμισες τις γέφυρες μας.

Ένα πράγμα με ενοχλεί μόνο που εγω ο δυνατός, ο ατρόμητος εγώ που τίποτα δεν με φοβίζει και δεν μ ακουμπά δεν μπορώ να κάνω το ίδιο.

Ανήμπορος στέκομαι μπροστά σου, σαν μικρό παιδί , ένα μικρό φοβισμένο παιδί που δεν μπορεί να αντέξει τα ίδια του τα αισθήματα. Ένας ενήλικας με καρδιά μικρού παιδιού που πληγώθηκε και τώρα ζητά εκδίκηση, που περιμένει τον τροχό να γυρίσει και να σε πληγώσει με το ίδιο νόμισμα.

Ένας άνθρωπος μικρός μπροστά στο μεγαλείο των συναισθημάτων του, εκείνος που λεπτά πριν σε ζητούσε πίσω τώρα θέλει να σε πληγώσει, ξαφνικά σε μισεί και θέλει πόνο να νιώσεις.

Μα πως γίνεται; Πως γίνεται να αγαπάς και να μισείς τον ίδιο άνθρωπο, πως γίνεται να ενώνονται μέσα μου δυο αντίθετες φωνές και να γίνονται ένα. Να φωνάζουν με ζήλο το όνομά σου , να φωνάζουν δυνατά κι ύστερα να σωπαίνουν...

Κι εσύ; Τι στο καλό νιώθεις; Για ποιόν γυαλίζεις τα καινούρια σου ρούχα, σε ποιόν ανοίγεις την καρδιά σου , με ποιόν ανταλλάσσεις όρκους αγάπης εκεί έξω;

Ποιόν πρέπει να ευχαριστήσω που με γλίτωσε απο την ψεύτικη εικόνα σου και ποιόν πρέπει να μισήσω που τώρα ζει όσα εγώ ονειρεύτηκα για μας.

Να ήξερες μόνο πόσα αν γυρνάνε στο μυαλό μου, με πόσα αν γεμίζω τα τασάκια προσπαθώντας να καλύψω το κενό σου.
Γλίστρησες μέσα από τα χέρια μου κι ούτε που πρόλαβα να σε νιώσω, δευτερόλεπτα σε κράτησα κι αν μπορούσα θα επέλεγα ξανά το ίδιο.

Εγώ να προσπαθώ να σε κρατήσω στα δυο μου χέρια και εσυ να ξεγλιστράς,ξανά και ξανά και ξανά ακόμα κι αν ματώσω, μέχρι να τα καταφέρω....

         
                                                                                             Ματίνα Στυλίδου