Μήνες τώρα ψάχνω την έξοδο. Άλλες φορές με ζήλο στέκομαι στα δυο μου πόδια και διασχίζω τους διαδρόμους του μυαλού μου , ψάχνοντας την έξοδο, ψάχνοντας έναν τρόπο να απαλλαγώ από σένα.
Άλλες πάλι φορές χάνω το κουράγιο και τη δύναμή μου, λυγίζω μπροστά στους ψηλούς κι επιβλητικούς σου τοίχους και νοιώθω τόσο αδύναμη να τους γκρεμίσω.
Μόνη, στη μέση ενός χάους κι η άκρη πουθενά. Πως βρέθηκα εδώ ούτε που κατάλαβα, ο καιρός περνούσε κι εγώ απλά βυθιζόμουν όλο και περισσότερο.
Στην αρχή μου κρατούσες το χέρι άκουγα δίπλα μου την ανάσα σου κι ήταν ακόμα μέρα, ύστερα η φωνή σου απομακρυνόταν όλο και πιο πολύ μέχρι που βράδιασε, αλλά εγώ βάδιζα , συνέχιζα , νόμιζα πως έτσι θα σ έβρισκα πάλι...
Στο τέλος σ έχασα, τίποτα δεν σε θύμιζε, δεν ακουγόσουν πια , προσπάθησα να σε φωνάξω αλλά δεν μ άκουσες, είχα χαθεί πλέον βαθιά στο λαβύρινθο σου, ψηλά τείχη γέμιζα το σκηνικό κι η προβολή του ειδώλου σου στο μυαλό μου μ έκανε να μην μπορώ πια να ξεχωρίσω το πραγματικό από το φανταστικό.
Έτσι βρέθηκα εδώ ,κάθε βράδυ να σε φέρνω στο μυαλό μου και να ζω για τις αναμνήσεις μου. Κι όταν τα φώτα ανάβουν εξαφανίζεσαι, φεύγεις και τότε καταλαβαίνω...
Πόσο θόρυβο κάνει η απουσία σου; Τι κρότος ακούστηκε τη μέρα που η φωνή σου έπαυσε να ηχεί...
Δεν έχω όμως το δικαίωμα να διεκδικήσω τίποτα από σένα γιατί δεν σε ξέρω, δεν ξέρω που βρίσκεσαι, σε ποια αγκαλιά κάνεις τα δικά σου όνειρα, σε ποιου το λαβύρινθο χάνεσαι τα δικά σου βράδια.
Ποιος διεκδικεί την παρουσία σου και ποιος σε κερδίζει;
Για μένα πλέον αναφέρεσαι ως ο ''Κανένας'' , σαν άλλος Οδυσσέας διεκδίκησες τη φυγή σου και την κέρδισες κι εγώ πίσω να φωνάζω το όνομά σου άσκοπα.
Κανένας... το δικό σου καινούριο όνομα...
Υ.γ Το παιχνίδι έχει χαθεί όταν όποια κίνησή σου δεν πρόκειται να σου φέρει κανένα νικηφόρο αποτέλεσμα.
Το παιχνίδι χάνεται , όταν ο αντίπαλός δεν ενδιαφέρεται πλέον να σε νικήσει.
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου