Γιατί σ΄εμένα;

 Η ζωή δεν είναι εύκολη και είναι σίγουρο ότι δεν το ακούς πρώτη φορά από εμένα. Τον τελευταίο καιρό η μια δυσκολία διαδέχεται την άλλη κι όταν λες, επιτέλους πέρασε κι αυτό ένα ακόμα κύμα σε χτυπάει και σε ρίχνει κάτω. Κι είναι σαράντα αυτά τα κύματα, είναι περισσότερα κανείς δε γνωρίζει κι εσύ έχεις χάσει το μέτρημα. Το πράγμα ζορίζει ακόμα περισσότερο , όταν κοιτάς γύρω σου. Βομβαρδίζεσαι από τις επιτυχίες των άλλων, βλέπεις τόσα καλά να συμβαίνουν κι απορείς, τι έφτιαξε η δική σου τύχη. κι όταν ακόμα ένα κύμα έρχεται να σε χτυπήσει ξεσπάς. Αμφισβητείς τα πάντα, θυμώνεις με όλα και η καλή σου ψυχή , η δίκαιη, μαυρίζει. 

Αν η πορεία της ζωή μας είναι ανηφορική και για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε ανεβαίνουμε σκάλες, τότε αυτές τις έχεις κατέβει τόσες πολλές φορές, που για να προχωρήσεις ένα σκαλί είναι άθλος. Πολλοί σε κοιτάνε και σκέφτονται, πως δεν έχει προχωρήσει καθόλου, δεν έχεις κάνει ριζικές αλλαγές, δεν έχεις τολμήσει αυτό το «κάτι παραπάνω» και τότε αδικείς τον εαυτό σου, φοράς τα γυαλιά τους και βλέπεις την στασιμότητά σου. Ξεχνάς εύκολα πόσες φορές έπεσες, πόσα κομμάτια από την ψυχή σου άφησες στον πάτο και με πόση δυσκολία ανέβηκες ξανά. Οπότε ναι αυτό το σκαλί το ένα που προχώρησε μονάχα, έχει αξία. 

Τι συμβαίνει όμως, όταν πάλι νιώθεις την πτώση να έρχεται, όταν ξέρεις, ότι ετοιμάζεται ακόμα μια βουτιά στο κενό, χωρίς αλεξίπτωτο. Έχεις ποτέ σηκώσει το βλέμμα σου στον ουρανό, έχεις ποτέ αναρωτηθεί:  «Γιατί εμένα;». 

Είτε πιστεύεις είτε όχι, κάπου μέσα σου υπάρχει αυτό το ανεξήγητο, που εξηγεί τα πάντα. Αυτό το κάτι που υπάρχει εκεί έξω και κάνει τις επιλογές του, αυτό, που δεν εξαρτάται από σένα, απλώς έτυχε να συμβεί σε εσένα. Εκεί λοιπόν, λίγο πριν την πτώση αμφισβητείς Εκείνον, που ενώ πιστεύεις οτι σε βλέπει, δε δέχεσαι οτι δε σε γνωρίζει. Πως γίνεται τόση αδικία να μένει ατιμώρητη; Πως γίνεται τόσοι να έχουν τα πάντα;  Πως γίνεται να επιλέγει ξανά εσένα να θυσιάσει; .

Δεν έχω απάντηση. Κι ίσως κανείς να μη μπορεί να το απαντήσει . Γιατί Εκείνος, αν υπάρχει δεν κάνει διακρίσεις, ούτε ελέγχει την πίστη και την αφοσίωση, δεν πρέπει να περνάς από δοκιμασίες για κάτι τόσο αγνό, όσο η πίστη. Απλά συμβαίνει κι είμαστε πολύ μικροί για να δώσουμε εξηγήσεις σε κάτι τόσο μεγάλο. 

Κι αν την τελευταία φορά που ανέβηκες, πίστεψες, πως θα τα καταφέρεις , η ζωή βρήκε πάλι τον τρόπο της. Ζητάς βοήθεια, ζητάς Εκείνον, ψάχνεις σωτηρία ή ένα απλό σημάδι. Τίποτα. 

Τώρα όλα είναι στο χέρι σου και το «γιατί σ εμένα», γίνεται «άντε πάλι!». Τι φοβάσαι, φοβάσαι την πτώση, φοβάσαι αυτό το τίποτα, που θα βρεθείς, όλα όσα θα χάσεις και θα πρέπει να μοχθήσεις και πάλι για να τα κατακτήσεις. Φοβάσαι αυτό το σκαλί, που είναι πάλι έτοιμο να σπάσει και που λαθασμένα πίστευες πως μπορεί να σε αντέξει, φοβάσαι όλα εκείνα που θα συμβούν όσο εσύ θα παλεύεις να ανέβεις . Τέλος φοβάσαι κι εκείνους που θα φύγουν ή εκείνους που θα ρθουν και δε ξέρεις αν μπορείς να τους πιστέψεις.

Κι αν φοβάσαι εσένα, κι αυτό ακόμα συμβαίνει. Να φοβάσαι τον εαυτό σου και τις αντοχές του. Σε κάθε πτώση το μέσα μας σπάει και όταν κολλάει ξανά πάντα ένα κομμάτι μένει πίσω , χαμένο στην αφετηρία. Σε αυτή την πτώση τι θα χάσεις; Τι θα αφήσεις πίσω και πως θα συνεχίσεις χωρίς αυτό. 

Εγώ φοβάμαι τη ζωή που θα φτιάξω πάλι, πόσος κόπος κι αγώνας θα χρειαστεί για να χτιστεί, πόση μοναξιά θα θέλει «θυσία» στα θεμέλια της και πόσοι άνθρωποι θα την δουν και θα προσπεράσουν. Όλα αυτά που θα αφήσω πίσω και ένα κομμάτι αγνό από εμένα που θα σπάσει και θα χαθεί. Πόσο ακόμα καλοσύνη έχει μείνει και τι άνθρωπος θα είμαι όταν ανέβω ξανά. 

Φοβάμαι τον άνθρωπο που θα γίνω μετά από τόσες πτώσεις και τα συναισθήματα που θα θυσιάσω στη διαδρομή. 

Αν για λίγο κοιτάξεις, τίποτα από όσα έχεις τώρα δεν έχει σημασία, αφού μπορεί να στα πάρει μέσα σε ένα λεπτό. Κι εσύ εκεί ανήμπορος να αντισταθείς, ξεκινάς πάλι, γιατί εσένα επέλεξε κι ίσως σου δίνει μια ευκαιρία ακόμα να το κάνεις σωστά.

                                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Οι δικές σας ιστορίες: Τα για πάντα που δεν κράτησαν ...

 Ιστορία Αναγνώστριας

Ήξερε, όταν τον γνώρισε, πως ήταν γραφτό να είναι μαζί, όλα είχαν συνηγορήσει για να διασταυρωθούν οι δρόμοι τους. Συναντήθηκαν τυχαία ξανά και ξανά μέχρι που σταμάτησε να είναι σύμπτωση και έγινε και για τους δύο η καθημερινότητά τους. Απο τις πρώτες στιγμές, απο τις πρώτες κουβέντες υπήρχε μια οικειότητα μεταξύ τους. Τόσο ταιριαστοί, τόσο συμβατοί σε όλα. Σχεδόν σε όλα.

Με εκείνον πρωτοτύπησε, στη μέχρι τώρα πορεία της, οι σχέσεις της ήταν όλες προσεγμένες και καθωσπρέπει και πάντα κοινωνικά αποδεκτές. Εκείνος ήταν μικρότερός της, αρκετά. Γνώριζε, πως μαζί του δεν έπρεπε να περιμένει πολλά, όμως το ΄θελε η μοίρα της, της το χε αποδείξει κι εκείνη το δέχτηκε και συμφώνησε. 

Η αρχή ήταν ονειρική, εκδρομές, ταξίδια, σχέδια, όνειρα. Μαζί στη σχολή, μαζί και στην καθημερινότητα. Φίλοι, παρέες , γνωριμίες όλα κοινά πάντα και παντού, δυο θέσεις κλεισμένες, ποτέ κανείς μόνος του κι ήταν εντάξει με αυτό. Απολάμβαναν ο ένας την παρέα του άλλου κι όλοι τους αντιμετώπιζαν σαν ένα. 

Τα χρόνια περνούσαν και μαζί τους παρασυρόταν και εκείνη. Η σχέση άντεχε, τα γεγονότα διαδέχονταν το ένα το άλλο κι εκείνος, πάντα δίπλα της, να της στέκεται σε όλα, βράχος να δέχεται την ορμητικότητα των κυμάτων της, να παίρνει ένα κομμάτι απο τις ανασφάλειές της και να την ησυχάζει.

Μαζί του δεν ανησυχούσε για τίποτα. Γινόταν και πάλι εκείνο το κοριτσάκι, που είχε αφήσει πίσω της μετά το χαμό του πατέρα της. Η ηλικιακή διαφορά τους ήταν πλέον μόνο στους τύπους και το μόνο που έμενε ήταν να ενώσουν τις ζωές τους για πάντα. 

Επίσημη πρόταση δεν είχε γίνει, όμως ήταν φυσικό να συμβεί. Κοίταζαν για σπίτι, μάζευαν χρήματα, έκαναν όνειρα κι ένα παιδί θα ολοκλήρωνε το κάδρο αλλά και την ίδια. Έτσι πίστευε.

Δεν ανέλυσε τίποτα, ίσως γιατί πρώτη φορά αφέθηκε πραγματικά στα χέρια ενός άντρα, το αμέλησε και  δε ρώτησε ποτέ ευθέως αν κι εκείνος το ήθελε. Είχε συνηθίσει τόσο καιρό να τον έχει δίπλα της υποστηρικτή και συνεργάτη της , που δεν της πέρασε απο το μυαλό μια άλλη πραγματικότητα χωρίς αυτόν και σίγουρα δεν την ήθελε , αν δεν ήταν μαζί του.

Κι όπως η μοίρα αποφάσισε για αυτούς στην ένωσή τους, έτσι έριξε τα φώτα της και στη διάλυση. Απο ένα μοιραία τυχαίο γεγονός, έμαθε όλα εκείνα που για καιρό αρνούνταν. Άλλη σχέση , διπλή ζωή, καινούρια πράγματα κι ένας γάμος που τελικά δεν ήθελαν και οι δύο να συμβεί. 

Τόσο κοντά στο δικό της όνειρο και τόσο μακριά απο το δικό του. Η σχέση διαλύθηκε, ο νέος έβαλε πλώρη για αλλού κι εκείνη έπρεπε να συνηθίσει σε έναν καινούριο κόσμο, χωρίς εκείνον μέσα.  Απο το «μαζί για πάντα» περάσαμε στο «ποτέ ξανά μαζί». 

Πόνεσε η απόρριψη, την πόνεσαν ίσως πιο πολύ τα ψέματα και η εξαπάτηση, αλλά το πιο δύσκολο κομμάτι που είχε μπροστά της ήταν να αντιμετωπίσει τον ίδιο της τον εαυτό. Όταν επι μια δεκαετία έχεις μάθει να συμπορεύεσαι, να συνυπολογίζεις και να εξαρτάσαι,  πως γίνεται ξαφνικά να περπατήσεις αυτό το μονοπάτι μόνος σου. 

Στην καθημερινότητά της, όλα έγινα πλέον κράτηση για έναν, την ίδια στιγμή που εκείνος ψώνιζε και πάλι στις 1+1 προσφορές. Αδικία, αγανάκτηση, θυμός, θλίψη κι όταν έφτασε στο δικό της πάτο αποφάσισε να σηκωθεί ξανά. Ναι πια ήταν μόνη της, αλλά προτιμούσε μια ζωή αληθινά μοναχική απο μια ψεύτικη συντροφικότητα. 

Και πράγματι. ο καιρός πέρασε, οι πληγές έκλεισαν και στάθηκε και πάλι στα πόδια της. Προσπάθησε και προσπαθεί για εκείνη, ανέλαβε ευθύνες, που μέχρι πρότινος απέφευγε κι έγινε η νέα της ζωή πιο ενδιαφέρουσα και πιο αξιόλογη. Πλέον το κύμα της έσκαγε με φόρα στην ακτή, δίχως κάτι να το σταματήσει. Κάποιοι προσπάθησαν να σταθούν στο δρόμο της, όμως έχαναν την ισορροπία τους κι έπεφταν. Ναι, κανένας τους δεν ήταν «εκείνος» και το ήξερε, δε μπορούσε να είναι γιατί δε θα άντεχε να την πληγώσει πάλι. .

Εξάλλου, όσοι σε πληγώνουν δε μετανιώνουν για αυτό. Ίσα ίσα, που τη δεύτερη φορά θα το κάνουν πιο εύκολα , αφού θα γνωρίζουν κινήσεις και λόγια. 

Κι  έπειτα άλλες αγκαλιές άνοιξαν για να την κρατήσουν. Όμως δεν ήταν αρκετές, τουλάχιστον όχι ακόμα. Τώρα μαθαίνει τον εαυτό της και μαθαίνει στον εαυτό της πως να νιώθει, πως να αγαπά, πως να απαιτεί και να διεκδικεί. Τώρα ξέρει πως καμία μοίρα και καμία τύχη δε θα βγουν να τη βοηθήσουν.

 Είναι εκείνη και μόνο που θα αποφασίσει, ποιος θα έρθει, ποιος θα φύγει, ποιος θα μείνει πίσω, ποιος θα είναι άξιος να κρατήσει τα κύματα της καρδιάς της.  

ΥΓ. Για την Α.Φ που απέδειξε ότι ακόμα κι αν το «για πάντα» καταρρεύσει εν μια νυκτί , όλοι μας έχουμε τη δύναμη να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε, με τους δικούς μας ρυθμούς, αλλά να συνεχίσουμε.                                                                                                 

                                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Δες κι εσύ την ιστορία σου να παίρνει μορφή και να δίνει έμπνευση. Επικοινώνησε μαζί μας και στείλε το μήνυμά σου: @fasariozes.blogspot σε facebook και Instagram

@fasariozes.blogspot  

Όταν όλα αρχίσουν...

Αγαπητέ φίλε αναγνώστη, 

 Την καλησπέρα μου. Νιώθοντας για ακόμα μια νύχτα Καρι Μπράτσο στην τοποθεσία Ελλάδα και με φόντο τα 30 και πλέον, γενέθλιά μου που πλησιάζουν, έχω μπει ξανά, σε μια φάση άκρας συνειδητοποίησης. Μέχρι τώρα προσπαθούσα, συγνώμη, πάλευα, να καταλάβω τον εαυτό μου, γιατί αντιδρά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τι λάθη κάνει και πως θα σταματήσει να τα κάνει και πολλά πολλά τέτοια ψυχολογικά τερτίπια προκειμένου να απαλλαχθώ επιτέλους απο τις κρίσεις άγχους και πανικού που για χρόνια πορεύονται μαζί μου. 

Φέτος λοιπόν, είναι η πρώτη χρονιά που δεν απασχόλησα το άμοιρο μυαλουδάκι μου στο «γιατί» και στο «αν νιώθω», αλλά επικεντρώθηκα στο πως θα διαχειριστώ τις συνέπειες όλου αυτού. Έπαψε πια να τρώει τον χρόνο μου η ρίζα του προβλήματος και σαν το μυξιάρικο που τσιρίζει, άρχισα να φωνάζω για να απαλλαχθώ απο αυτήν με κάθε κόστος , αφού νιώθω πλέον έτοιμη να ριζώσω καινούρια πράγματα μέσα μου. Αν τα έχω καταφέρει; Θα σου πω του χρόνου στην αντίστοιχη προγενεθλιακή ανάρτηση. 

Στα πλαίσια αυτής, της ας την ονομάσω «εξέλιξη» του εαυτού μου, παρατήρησα ότι γίνομαι πιο ευαίσθητη. Οι αισθήσεις μου είναι εκεί ανοιχτές και παρακολουθούν. Λέξεις , απλές, μικρές καθημερινές κι ασήμαντες λέξεις, που είτε χρησιμοποιούσα καθ΄ ολοκληρίαν είτε απλά άκουγα ώρες ατελείωτες και σε διάφορες στιγμές , τώρα έχουν αρχίσει να αποκτούν ένα άλλο νόημα. Σαν να γίνονται πιο σημαντικές μέσα στην τόση τους απλότητά. Παρατήρησα ότι μετά τα τόσα που περάσαμε και περνάμε η λέξη «δεδομένο», δεν είναι πια. Πράγματα, αισθήματα, ευχές και άνθρωποι δεν είναι πια δεδομένα και ίσως κάποια ή κάποιοι να μην ξανα είναι ποτέ. 

Δεν υπάρχουν δεδομένα άρα δεν υπάρχει και σιγουριά. 'Οχι οτι είναι πάντα για κακό. Τώρα αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μπορεί να έχεις τα πάντα και να γελάς κοιτάζοντας τους ποταπούς αυτού του κόσμου ή να μην έχεις τίποτα και να ζηλεύεις θανάσιμα το αλαζονικό γέλιο, θα σκότωνες για λίγο αλαζονικό γέλιο κι αυτό είναι το καλό. Όσα έχουμε τώρα, μπορεί την επόμενη στιγμή να τα χάσουμε , άρα, τι περισσότερο απο το να διεκδικούμε, ότι δε θέλουμε με τίποτα να χάσουμε και να σταματήσουμε την πάλη, για ότι τώρα μας ταλαιπωρεί. 

Υπάρχει μέσα σ΄όλα αυτά, μια φράση που άκουσα πριν μέρες και ίσως επειδή είμαι σε τεταμένη σύγχυση ή επειδή είναι η στιγμή που η ψυχή μου διψά για συναίσθημα, ήχησε δυνατά μέσα μου.

 «Καλά που υπάρχεις!» είπε η κοπέλα στον νεαρό άνδρα, «Καλά που υπάρχεις!» της ανταπάντησε και μεταξύ τους υπήρχε μια έλξη , ερωτική , φιλική δε μπορούσα να προσδιορίσω και δεν είχε και σημασία. Μέσα σε αυτή τη φράση με τα πιο απλά λόγια εκτίμησαν ό ένας για τον άλλον την ίδια τους την ύπαρξη. Πιο πολύ απο το «σ΄αγαπώ» ή το «σε θέλω». Πέρα και πάνω απο κάθε βαρύγδουπη και σημαντική φράση της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας μας. 

Μια φράση απλής εκτίμησης, που κρύβει πίσω της τόσα και γίνεται απαλό σεντόνι, που έρχεται να σκεπάσει την ψυχή σου. Για την οικογένεια, την κολλητή ή τον κολλητό, για τον μεγάλο ή μικρό έρωτα (αν έχει υπάρξει ποτέ τέτοιος).

 «Καλά που υπάρχεις» και σε βλέπω να κινείσαι στο χώρο, να περνάς απο δίπλα μου, να στέκεσαι στο πλάι μου, να γελάς μαζί μου και να κλαις απο τα μύρια κακά που έπαθα ή να μου φωνάζεις που δε σε άκουσα όταν έπρεπε. Να μου δίνεις δύναμη να αντέξω, να συνεχίσω, να παλέψω γιατί έχω κι εγώ τις αντοχές μου. Για όλα όσα μου δίνεις συνειδητά ή ασυνείδητα. Ακόμα κι αν δεν το θες ή εγώ τα απαιτώ απο εσένα. «Καλά που υπάρχεις» γιατί τίποτα εδώ που βρισκόμαστε δεν είναι δεδομένο και σίγουρο και δε ξέρω αν αύριο θα είσαι δίπλα μου, αλλά για τώρα, για το τόσο σημαντικό και σπουδαίο τώρα, «καλά που υπάρχεις!».

Υ Γ. Περνάει πιο εύκολα ο πόνος, ο χαμός, η απώλεια, η απόρριψη κι ότι άλλο σε ή με ή μας βασανίζει αν δεν ρίχνουμε τους προβολείς στο τι χάθηκε και στο πως θα ναι το μέλλον, αλλά φωτίσουμε το τώρα. Αν ρίξουμε το φως στο εδώ και τώρα και χαρούμε με όσους έμειναν .

                                                                                                                 Ματίνα Στυλίδου

H γενιά της γυναικείας απαξίωσης

Εμβρόντητοι έχει μείνει η κοινή γνώμη με τις. μια δεκάδα και κάτι, γυναικοκτονίες στη χώρα μας. Δε βάζω ακριβές αριθμό, αφού ανα πάσα στιγμή ο δείκτης μπορεί να αλλάξει. Κι όλοι αναρρωτιόμαστε τι φταίει, όλοι αγανακτούμε και μετά τσακωνόμαστε για κάτι άλλο. Είμαστε σίγουροι όμως πως κάτι πλέον έχει αλλάξει. Μπορεί οι ηλικίες να διαφέρουν, μπορεί δυστυχώς, να χύνεται αίμα απο άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα, όμως αυτά τα στοιχεία δείχνουν πως ολόκληρη η κοινωνία κι όχι μεμονωμένα περιστατικά, έχει παραμορφωθεί. 

Ως εκπαιδευτικός σας καλώ να κάνετε ένα πείραμα. Πηγαίντε στα παιδιά σας, στα νεαρά αγόρια του Δημοτικού ή και του Γυμνασίου και ζητήστε να σας πουν την πρώτη λέξη που τους έρχεται στο μυαλό , όταν ακούν τις λέξεις «γυναίκα», «κοπέλα», «κορίτσι». Να στε προετοιμασμένοι όμως για τις απαντήσεις που θα πάρετε. Θα ακούσετε απο μικρά παιδιά, μικρά κι αθώα , όχι λέξεις όπως «αγάπη», «σεβασμός», «ομορφιά», «μαμά» αλλά θα φιγουράρει στις πρώτες θέσεις η λέξη «π...ανα». 

Φταίνε όμως τα ίδια τα παιδιά για αυτό; Όταν μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει με ακούσματα της τραπ, που το μόνιμο θέμα είναι πόσες θα πηδήξω, πόσους θα σκοτώσω, πόσα ναρκωτικά θα σπρώξω και πόσο μάγκα θα με κάνουν όλα αυτά, για να με βλέπετε με τα όπλα μου, τα γρήγορα αμάξια μου και τα χρυσά μου δόντια. Κάθε μέρα, ώρες μέσα στη μέρα, ακούνε τα πρότυπά τους, να απαξιώνουν τις γυναίκες (αφού αυτές χρησιμεύουν μόνο για τις σωματικές απολαύσεις και τη φιγούρα) και να καμαρώνουν για την παράνομη-εγκληματική τους δράση, (στα υπόλοιπα καλόψυχοι αφού δεν πειράζουν ούτε μυρμήγκι) και δεν είναι ψέμα, κερδίζουν χρήματα απ αυτό, λεφτά πολλά λεφτά που στις μέρες μας είναι το ζητούμενο.

 Το αγοράκι λοιπόν σκέφτεται: « για να είμαι ευτυχισμένος πρέπει να βγάλω χρήματα, για να βγάλω χρήματα, πρέπει να γίνω σπουδαίος, για να γίνω σπουδαίος χρειάζεται: α. να παρανομήσω (ή να μη με νοιάζουν οι νόμοι) και β. να έχω πολλές γκόμενες δίπλα μου (προσέξτε όχι κορίτσια, όχι κοπέλες, γκόμενες), η Αννούλα που κάθεται δίπλα μου και μοιραζόμαστε το θρανίο λοιπόν, δεν είναι κοπέλα, είναι μια ακόμα γκόμενα που μεγαλώνοντας θα χρησιμεύει στην εικόνα μου.»  Αυτός ο πιτσιρικάς θα μεγαλώσει και θα γίνει ένας «σπουδαίος» άνδρας.

Έπειτα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Απο μικρή ηλικία, αναγκαίο κακό της εποχής μας οι selfie και τα likes. Όσο πιο προκλητική η φώτο, τόσα περισσότερα τα likes. Αγόρια και κορίτσια πασχίζουν για να προκαλέσουν. Απο το σέξι βλέμμα του 13χρονου (η χαρά του κάθε παιδόφιλου), στον ωραίο κώλο του 17χρονου σε μια «αθώα » πόζα στην παραλία ή ουπς «χαλαρώνοντας» στο σπίτι. Γαλουχείται μια γενιά που οι δικοί της σημαντικοί άλλοι είναι οι «εραστές» του διαδικτύου κι όχι η οικογένεια ή οι φίλη της. Το κοριτσάκι λοιπόν σκέφτεται : «Για να είμαι πετυχημένη, πρέπει να έχω αποδοχή, για να έχω την αποδοχή πρέπει να γίνω διάσημη, για να γίνω διάσημη πρέπει να έχω κάποιον ματσωμένο δίπλα μου, για να έχω κάποιον σπουδαίο θα πρέπει να είμαι σέξι και καλλίγραμμή και μοντέλο, για να το κάνω αυτό χρειάζομαι likes πολλά likes.»Παιδιά - έφηβοι, που θέλουν να γίνουν διάσημοι, να αποκτήσουν μερίδιο απο τη δόξα άλλων, εύκολα, γρήγορα, αβίαστα θυσιάζοντας τις προσωπικότητές τους στο βωμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 

Μιλάμε για ισότητα και ελευθερία για όλους και το «φαίνεσθαι» περνάει την εποχή της μεγαλύτερής του ακμής. Γιατί αλήθεια σε νοιάζει αν σκρολάροντας στην αρχική σελίδα του κινητού σου, ο διαδικτυακός σου φίλος στο «είναι» του νιώθει όντως ευτυχισμένος; Φυσικά και όχι, όμως εκείνη τη μικρή στιγμή των δευτερολέπτων που σταματάς να χαζέψεις τη φωτογραφία του, τον βλέπεις να χαμογελάει σε ένα ωραίο τοπίο και τον ζηλεύεις και τον οικτίρεις και πατάς like γιατί η εικόνα του σου δημιουργεί τη ψευδαίσθηση μιας ευτυχίας που η δική σου πραγματικότητα αγνοεί.

Τέλος, και καθόλα αμελητέο , όλοι αυτοί οι περιορισμοί φέρνουν μεγάλες εντάσεις σε όλους μας. Φοβάμαι για τις γενιές που θα έρθουν, οι οποίες μεγαλώνοντας θα βλέπουν τον πατέρα να απαξιώνει τη μάνα, τη μάνα να βρίζει τον πατέρα και όλα αυτά περι ισότητας να συμβαίνουν στα λόγια κι όχι στην πράξη. Γιατί ναι, μπορούμε γυναίκες να ψηφίζουμε, ναι διεκδικήσαμε το δικαίωμά μας στη μάθηση και στην εργασία, όμως τι στην πραγματικότητα αφήσαμε πίσω, απο όλα εκείνα τα στερεότυπα που κουβαλούσαμε. Μήπως η ισότητα την οποία διατυμπανίζουμε είναι απλά περισσότερες ευθύνες σε όσα ήδη επωμιζόμασταν; 

Ξέρω πως η μοναξιά είναι δύσκολη. Γνωρίζω, επίσης, πως για να μπορέσεις να επιβιώσεις μέσα σε αυτήν πρέπει να αγαπήσεις εσένα. όχι με λόγια, ούτε με μεγάλα έργα. Ξεκινήστε απο τα απλά. Βάλτε όρια, άντρες, γυναίκες και παιδιά. Ζητήστε να σας σεβαστούν απαιτήστε το κι αν δείτε, πως δεν το κάνουν, πως το αφήνουν για αργότερα, φύγετε, γιατί δε θα το κάνουν ποτε. Μην περιμένετε απο κανέναν να αλλάξει. Κι όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται καλύτερα να είστε μόνοι σας, παρά με κάποιον που δε θέλει να κυκλοφορεί μαζί σας. 

ΥΓ. «Αντί να κουνάμε επικριτικά το δάχτυλό μας, αντί να σηκώνουμε το χέρι μας, ας το χρησιμοποιήσουμε για να δείξουμε το δρόμο. Ναι, το παιδί σου, μπορεί να γίνει ότι θελήσει αυτό. Αλλά δίδαξέ το, συμβούλεψέ το, να το κάνει με σεβασμό, πρώτα απέναντι στον εαυτό του κι έπειτα στον άλλον, στον οποιοδήποτε άλλο. Μάθε στον γιό σου να σέβεται και στην κόρη σου να απαιτεί να την σέβονται. »

                                         

                                                                                                                              Ματίνα Στυλίδου

30 και κάτι... βασανιστήρια!

 

Λίγη ευλογία, ένας μικρός τρόμος, αγωνία για τη συνέχεια και πολλά ερωτηματικά. Όλα αυτά γυρνούσαν στο μυαλό μου, την ώρα που έσβηνα τα 30στα κεράκια μου. Ευτυχώς, δεν μπήκαν ένα ένα στην τούρτα, γιατί δεν είχαμε λεφτά για τούρτα «δίπατη γάμου». Τι άλλαξε μετά; Πολλά και τίποτα. Πολλά, γιατί κάθε χρόνος, που κουβαλάς στην καμπούρα σου σίγουρα σε αλλάζει και σε κάνει να γέρνεις λιγάκι και τίποτα, γιατί οι αλλαγές είχαν γίνει πριν, κατά τη διάρκεια και μετά. Η αλήθεια είναι ότι πλέον τα ψέματα τελείωσαν, δεν έχεις δικαιολογίες για τον εαυτό σου, ούτε μπορείς να μένεις στάσιμος για πολύ. 

Είναι αυτό το κομβικό σημείο στη ζωή, όπου συνειδητοποιείς, πως κάτι πρέπει να αλλάξεις. Κάποιες θέλουν να αλλάξουν τη σχέση τους σε κάτι πιο σοβαρό και επίσημο (γάμος λέγεται αλλά δεν ήθελα να σας τρομάξω), κάποιες να δημιουργήσουν μια νέα ζωή και να μεταδώσουν όσα έμαθαν μέχρι τώρα (για μένα δεν είναι πολλά μήπως να περιμένατε λίγο ακόμα;) και κάποιες (βλέπε εδώ) θέλουν να θεμελιώσουν την επαγγελματική τους ζωή και να αποκτήσουν κάτι δικό τους.  Η πιο σπουδαία αλλαγή όμως, που επιβάλλεται στα 30ντα να κάνεις, είναι να ωριμάσεις. 

Αυτό στα δικά μου μάτια δε σημαίνει απόλυτα, το να σοβαρευτείς ή να κόψεις τις «κακές συνήθειες». Για μένα ωρίμανση, είναι να γίνεις θύτης και θύμα των ενεργειών σου. Με λίγα λόγια να αποδεχτείς πως ότι ενέργειες κάνεις, ότι συνέπειες δέχεσαι είναι κάτι αυστηρά και μοναδικά δικό σου. Αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου και προχωράς με τις όποιες επιπτώσεις, οφείλοντας να προσαρμοστείς σε νέες καταστάσεις και επίπεδα. 

Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό, είναι να αγαπήσεις επιτέλους το εαυτό σου. Μαζί παίξατε, μαζί ερωτευτήκατε, μαζί δώσατε εξετάσεις, μαζί κάνατε την πρώτη σας σχέση, μαζί τσακωθήκατε με φίλους, μαζί ήσασταν τις στιγμές της μεγαλύτερης ευτυχίας, μαζί κι όταν όλα έμοιαζαν δύσκολα και απροσπέλαστα. Κι ενώ, έχουμε έναν συνοδοιπόρο, πιστό, φύλακα άγγελο συνέχεια δίπλα μας, εμείς επιλέγουμε να τον μειώνουμε, να τον αγνοούμε, να τον κατηγορούμε. Πόσο καλύτερα θα νιώθαμε αν απλά τον συγχωρούσαμε για εκείνη τη φορά που δεν μας προφύλαξε και πληγωθήκαμε, αν τον αγκαλιάζαμε και τον παρηγορούσαμε για τότε που ένιωθε πολύ μόνος κι εμείς δεν τον βοηθήσαμε, αν για μια φορά τον υπερασπιζόμασταν με νύχια και με δόντια, όταν κάποιος τρίτος έμπαινε αναμεσά μας και τον μείωνε, τον προσέβαλε ή τον έφερνε σε δύσκολη θέση.

Εκεί κοντά στα 30ντα ήταν όταν κι εγώ έδωσα για εκείνον την πρώτη μου μάχη. Όταν αποφάσισα ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα και δε θα επιτρέψω να τον προσβάλει ή να τον ρίξει στα μάτια μου. Αν ο κόσμος είναι κακός, τότε εμείς είμαστε χείριστοι,που αφήνουμε τους άλλους να μας κακομεταχειρίζονται. Σαν άλλη μάνα -λέαινα βγήκα μπροστά και επιτέθηκα (και τίποτα δεν έμεινε όρθιο μετά απ αυτό), όλα στη συνέχεια άλλαξαν. 

Για πρώτη φορά πάλεψα για κάτι που πραγματικά άξιζε, έπιασα τον εαυτό μου απο το χέρι και πολεμήσαμε μαζί. Εκείνη τη φορά νικήσαμε. ίσως την επόμενη να μη συμβεί αυτό, να  δώσουμε τη μάχη μας και ο αντίπαλος να ναι πιο δυνατός. Θα ́μαστε όμως μαζί και δε θα νιώθω μόνη και αβοήθητη στον κόσμο ετούτο...

Σ αυτή την ηλικία λοιπόν και με ένα αριθμό μαχών για διαπιστευτήρια αναγνώρισα το σεβασμό. Ξέρετε σαν έννοια υπάρχει στο λεξιλόγιο όλων μας. Δεν είναι όμως καθολική. έρχεται και φεύγει ανάλογα την ανοχή μας και το πόσο μόνοι και απελπισμένοι νιώθουμε. Όταν για παράδειγμα, γνωρίζεις κάποιον κι εκείνος απο την πρώτη στιγμή σου δείχνει ότι δεν τον ενδιαφέρεις σαν άνθρωπος, αλλά σαν σώμα, τότε ξέρεις ότι δε σε σέβεται, εσύ όμως ελπίζεις. Η μοναξιά που νιώθεις, εικονικά καλύπτεται με την παρουσία του στη ζωή σου κι ελπίζεις πως το «όχι πολλά πολλά», θα γίνει μεγάλη σχέση. Ελπίζεις για σεβασμό, σε κάποιον ή σε κάτι, που απο την αρχή δεν στον έδειξε. Κι η συνέχεια είναι γνωστή... 

Το πράγμα αυτό τραβάει σε αυτή τη συχνότητα, εσύ κάποια στιγμή, απαιτείς αυτό που θέλεις και σου λείπει , η άλλη μεριά αρνείται να στο δώσει, βγαίνοντας κι απο πάνω που τολμάς να το ζητάς και γυρνάς πάλι στην αρχή , αυτή τη φορά με μια επιπλέον «γρατζουνιά» για παράσημο.  

Την αποτυχία τη γνωρίζεις, την έχεις συνηθίσει, την ξέρεις καλά. Είναι δρόμοι και μονοπάτια, που έχεις περπατήσει χιλιάδες φορές. Δε φοβάσαι να πέσεις, γιατί ξέρεις να σηκώνεσαι. Δε φοβάσαι να χτυπήσεις γιατί αυτό το «γέρικο σκαρί» των 30ντα έχει αποδειχθεί πολύ ανθεκτικό. Αν όμως καμία απο εμάς δεν ανεχόταν κάτι τέτοιο, αν καμία δεν έκανε εκπτώσεις στις επιλογές της, τότε τα πράγματα θα άλλαζαν, για όλες. Αν όλες απαιτούσαμε το σεβασμό, αν είχαμε μηδενική ανοχή στην κακή συμπεριφορά, τότε δε θα είχαν καμία επιλογή πέρα απο το να σέβονται και να τους νοιάζει το πως θα συμπεριφέρονται, αφού θα είχαν σίγουρα κάτι να κερδίσουν. 

Έστω ότι η ζωή είναι ένα μεγάλο αλισβερίσι , στο οποίο θα δώσεις για να πάρεις, τότε γυναίκες αυτού του κόσμου, έχουμε καταφέρει να χτίσουμε περιουσίες και να τις ξεπουλάμε κάθε βδομάδα στο παζάρι για λίγα ξερόχορτα. Τόσο ανεξάρτητες, τόσο χειραφετημένες, με μόρφωση, με εφόδια, με άπειρες δυνατότητες, με ευθύνες που ξεπερνάνε τον ορισμό της ισότητας και να μη μπορούμε να προστατεύσουμε μια μικρή καρδιά, να θυσιάζουμε τόσο εύκολα τα κορμιά μας, για λίγα ψίχουλα συναισθήματος. 

Κι αν αυτό δεν το σταμάτησες στα 20, στα 30ντα σου έχεις την υποχρέωση να το κάνεις. Ας υποθέσουμε ότι ήθελες να δοκιμαστείς, να το ζήσεις, να πονέσεις για να ευτυχήσεις. Τώρα όμως αρκετά. Φυσικά, δεν έχω καμία πρόθεση να θίξω ολοκληρωτικά το άλλο φύλο κι αυτό, γιατί με πράξεις, ενέργειες και αποδείξεις, έχω πεισθεί πως ότι ζητάς και απαιτείς αυτό θα λάβεις. Σίγουρα δε θα σε σεβαστούν όλοι, αν η αναλογία είναι να γνωρίσεις 10 , ίσως πάρεις τον σεβασμό απο 1 ή 2. Αυτό δεν είναι κακό όμως, γιατί οι υπόλοιποι όσο ωραίοι κι αν είναι, αν δε σε σέβονται, δε σ έχουν ψηλά, δε σε εκτιμούν, τότε δε χρειάζεται να σε έχουν.   

Η βάση αυτού του συλλογισμού είναι πως το αντίθετο φύλο, όταν γνωρίζει ένα άτομο που τον ενδιαφέρει, στιγμιαία το κατηγοριοποιεί. Οι κατηγορίες είναι 3: πρώτον «η δε με ενδιαφέρει- τη βλέπω φιλικά», δεύτερον η «αυτή είναι για να περνάμε καλά» (μια, δέκα. είκοσι , πενήντα φορές) και τρίτον η «γυναίκα που αξίζει να σεβαστώ, να περιμένω, να κεράσω, να δω έστω και για λίγα λεπτά». Ακριβώς επειδή αλλάζει το μάτι, κάθε φορά αλλάζει και η κατηγορία στην οποία θα τοποθετηθείς. Και είναι οκ! 

Και μόνο που βγαίνεις εκεί έξω καθημερινά θέλει θάρρος, το ότι τόλμησες έστω να συμπαθήσεις τον εαυτό σου, σε έχει κάνει να προχωράς κάθε μέρα κι όταν επιτέλους θα απαιτείς το σεβασμό κι όποιο άλλο συναίσθημα και συμπεριφορά σου αξίζει, τότε θα είσαι πια ελεύθερη. Η ελευθερία σου θα έχει να κάνει με εσένα, δε θα συγκρίνεσαι με περιπτώσεις φίλων σου, δε θα κοντράρεσαι για το ποια θα είναι πιο «ξέκωλο» κι ούτε θα σε νοιάζει αν το βράδυ στα «πιο ωραία» σου, θα γνωρίσεις κάποιον. Θα απελευθερωθείς , γιατί θα δίνεις χρόνο στον εαυτό σου να κοιτάξει γύρω, θα νιώσεις ευτυχία με ένα ηλιοβασίλεμα, μια βόλτα, ένα γέλιο με κάτι που άκουσες ή είπες. Θα σταματήσεις να εύχεσαι να είχες κάτι άλλο, εκτιμώντας όλα όσα έχεις τώρα.

ΥΓ. Καμία μάχη δε δόθηκε χωρίς απώλειες. ούτε ο δρόμος που προτείνω είναι αναίμακτος, αν δείτε τις δικές μου πληγές θα καταλάβετε. Σαν γυναίκα όμως, δεν ανέχομαι να βλέπω άλλο προσωπικότητες και σώματα να ευτελίζονται και να πουλιούνται φθηνά σε ένα παράνομο παζάρι ψεύτικης ευτυχίας. Δε θέλω να ξανακούσω κάποιον στο δρόμο να βρίζει και να μειώνει τη γυναίκα που έχει δίπλα του κι εκείνη απλά να τον ανέχεται για να μην μείνει μόνη. Ας σταματήσουμε να ανταγωνιζόμαστε η μια την άλλη κι ας γίνουμε λίγο πιο ανεκτικές σε ότι αφορά τη γυναικεία μας φύση.

                                                                                                                      Ματίνα Στυλίδου

 

Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα (δεν είμαι πια) ελεύθερος!

Αισίως και ο Φλεβάρης τελειώνει. Κλείνουμε ένα χρόνο καθολικού εγκλεισμού και το «μένουμε σπίτι», είναι φράση περιττή. Αν είμαι αισιόδοξη; Προφανώς και όχι. Ποιος είναι άλλωστε; Όσο κι αν διακωμωδήσαμε αυτό που μας συμβαίνει, όσο υπομονή και να δείξαμε, όσα ψυχικά αποθέματα κι αν ανακαλέσαμε, έρχεται η στιγμή, που δεν έχεις άλλο να δώσεις. Πίστευα ότι το χειρότερο, που θα αντιμετώπιζε η γενιά μου ήταν η οικονομική κρίση, πως το να ζω με τους γονείς μου μέχρι τα 30ντα, το ότι θα παίρνω 3-4 ευρώ την ώρα (με ένσημα) δουλεύοντας στην παραπαιδεία, θα ήταν το χειρότερο, που θα είχα να αντιμετωπίσω και κάπου μέσα μου το συνήθισα. Έμαθα να κάνω οποιαδήποτε δουλειά για να έχω «χαρτζιλίκι», συμβιβάστηκα πως η ζωή μου θα ξεκινήσει πάλι μετά τα πρώτα -αντα. Κι έκανα υπομονή και άντεχα. Δεν ήξερα …

Ένα χρόνο μετα και με τα οικονομικά μου να κατηφορίζουν και εγώ να τρέχω από πίσω τους, μου ζητάνε να συμβιβαστώ πάλι. Στην αρχή μου ζήτησαν να αποδεχτώ τον εγκλεισμό μου. «Είναι για το καλό σου», μου είπαν, «σε προστατεύουμε». Έπειτα απαγόρευσαν οτιδήποτε με έκανε χαρούμενη, έκλεισαν την εστίαση, τα θέατρα, τις συναθροίσεις, απαγόρευσαν ακόμα και τις επαφές, οποιουδήποτε είδους. Δεν άφηναν να αγγίζω, να αγκαλιάζω, να πλησιάζω κανέναν. «Θές να σε κολλήσουν;», «όχι, βέβαια!» τους απαντούσα. Κι έτσι το αποδέχτηκα κι αυτό κι έμεινα σπίτι. 

Ύστερα μίλησαν για τις μάσκες: «Πρέπει να τις φοράς παντού», «να κρύβεσαι από τους άλλους», «όχι μόνο δε θα τους πλησιάζεις, ούτε θα τους βλέπεις», δε θα αναγνωρίζεις πρόσωπα, δε θα αντιλαμβάνεσαι μορφασμούς και αντιδράσεις κι αν γίνεται θα αποφεύγεις και να τους κοιτάς (το τελευταίο δεν ήταν εντολή, μια μικρή υπόδειξη μόνο). Εκεί λίγο τσίνησα, όχι γιατί δεν έβλεπα τα πρόσωπα των άλλων, αλλά περισσότερο, γιατί ένιωθα εγώ να πνίγομαι. Το περίεργο είναι ότι δεν αισθάνθηκα «δέσμια» όταν κλείστηκα στο σπίτι, αλλά ,όταν φόρεσα τη μάσκα, σαν να είχα συνεχώς ένα χέρι να με φιμώνει, μην τυχόν και μιλήσω. 

Κι όλα τα έκανα και αλήθεια σας το λέω, υπάκουσα, ακόμα και με το δάχτυλο έδειχνα όσους τολμούσαν να διασκεδάσουν. Έκλειναν τα μαγαζιά στις 12; 11 και μισί πάρκαρα έξω από το σπίτι μου, τόσο νομοταγής, τόσο πολύ ήθελα να πετύχει όλο αυτό. «Δεν ήταν αρκετό!» μου φώναξαν, «κάτι έκανες λάθος», «μάλλον έκλεψες ή έκανες ζαβολιά και τώρα θα πληρώσεις πάλι». Κι έτσι μετράω 4 μήνες εγκλεισμού. 

Για το καλό μου, η ζωή μου λίγο πριν τα 30ντα έχει σταματήσει. Βγαίνω συγκεκριμένες ώρες από το σπίτι και δίνοντας πάντα αναφορά για το λόγο της εξόδου μου. Εργάζομαι για  ώρες, μπροστά από μια κάμερα και η μόνη επαφή που έχω με τους άλλους «πανδημιώτες» (να με συγχωρέσει ο κύριος Μπαμπινιώτης) είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Βέβαια μην είμαι κι αχάριστη, μου επιτρέπουν να κάνω φίλους από εδώ, με αφήνουν να ερωτεύομαι και να γνωρίζω κόσμο και μου έχουν φτιάξει μια ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, πως είμαι ακόμα ελεύθερη να επιλέγω, αρκεί να μη συναντήσω κανέναν από κοντά. 

Συνεχίζω να κάνω ότι μου λένε, «για το καλό μου» και νιώθω ότι πληρώνω για ένα αδίκημα, που σας ορκίζομαι δε θυμάμαι να έκανα. Σαν να πρωταγωνιστώ σε μια από αυτές τις αμερικάνικες ταινίες, προσπαθώ να πείσω εσάς τους ενόρκους, πως δε φταίω, ότι εκτίω μια ποινή άδικα. Δέσμια μια συνθήκης, να εργάζομαι για να απασχολώ το μυαλό μου και να μετράω μέρες, μέχρι την αποφυλάκιση. Η οποία παρεμπιπτόντως όλο αλλάζει, αφού νέες κατηγορίες έρχονται στο φως. 

Σε κατ' οίκον περιορισμό, να προστατεύω τη ζωή μου, αλλά να νιώθω πως δεν έχω ζωή πια.

ΥΓ. Περιττό να αναφέρω πως το κείμενο γράφεται στην υπερβολή του χάριν ποιητικής αδείας. Δε θέλω να γίνω «μελό», ούτε να κερδίσω τον οίκτο κανενός. Σκεφτείτε όμως, πως ο καθένας από μάς με όλα αυτά που βιώνουμε ένιωσε αυτή την απελπισία. Μπορεί όχι για δυο ώρες ή μια μέρα, αλλά για ένα δεύτερο, για λίγα λεπτά. Πιστεύω αρκούν για να χάσεις λίγο από την ψυχη σου.

                                                     
                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

COVID-19 Μια αναγκαστική επανάσταση

 Το τέλος ενός δύσκολου έτους πλησιάζει. Λίγες μέρες απομένουν για να κάνει τον κύκλο του και να δώσει τη σειρά του στο επόμενο. Όλα αυτά, βέβαια, είναι μόνο θεωρίες αν αναλογιστεί κανείς, πως τίποτα δεν περιμένουμε να αλλάξει τον επόμενο μήνα. Πλέον, δε μετράμε τη ζωή σε έτη, αλλά σε μέρες εγκλεισμού και αναγκαστικής απαγόρευσης. Αυτή είναι και η «επανάσταση της εποχής». Να δεχτούμε καταστάσεις, συμπεριφορές, ενέργειες, αποφάσεις, τις οποίες δε θα μπορούσαμε με άλλο τρόπο να αποδεχτούμε. Θα έπρεπε να έχουν καθολική ισχύ, τουλάχιστον για τον αναπτυγμένο κόσμο. 

Οι επαναστάσεις εξάλλου γίνονται δύσκολα. Επανάσταση δε σημαίνει μόνο ξεσηκωμός, φασαρίες, βία. Επανάσταση είναι το σημείο εκείνο, στο οποίο η ζωή, όπως την ξέραμε αλλάζει. Όλα όσα δηλαδή βιώνουμε αυτή τη χρονιά, μια επαναστατική χρονιά, όπου οι συνήθειες, η καθημερινότητά μας, οι επιθυμίες μας έχουν αλλάξει ή τουλάχιστον έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Θυμηθείτε πως ήταν η ζωή μας πέρυσι τέτοια εποχή. Αν μπορείτε. Σαν από μακρινό παρελθόν, ιστορίες βγαλμένες από παραμύθια, δοξασίες μύθους, διαδόσεις, κακά κουτσομπολιά, η ζωή μας πριν την πανδημία. 

Προσπαθήστε για λίγο να πάτε τον εαυτό σας, στο παρελθόν. Πως ήταν η αίσθηση να βγαίνεις στο δρόμο χωρίς μάσκα, να φιλάς, να αγκαλιάζεσαι. Πως ήταν να αποφασίζεις εσύ για το πρόγραμμά σου. Να λες: «πάω μια βόλτα» και η μόνη σου υποχρέωση να είναι η ζακέτα. Χωρίς να στείλεις μήνυμα, χωρίς να πάρεις μάσκα, αντισηπτικό. Πως ήταν να είσαι ελεύθερος;

 Έβλεπα αρκετά συχνά τον ίδιο εφιάλτη όταν ήμουν παιδί. Ρομπότ και μηχανήματα ζωντάνευαν και κυρίευαν τον κόσμο. Οι άνθρωποι μπροστά στα τέρας της επιστήμης, έμοιαζαν αβοήθητοι και στο τέλος, παραδίνονταν και γίνονταν κι εκείνοι ρομπότ.

Αφελέστατα πίστευα ,πως για να γίνει ρομπότ και να κυριευτείς από την τεχνολογία θα έπρεπε να έχεις μέσα σου καλώδια και βίδες. Να μιλάς με φωνή αλλοιωμένη και να κατευθύνεσαι μόνο όπου ο χειριστής σου το επιθυμεί. Δε χρειάστηκε κανένας «κακός επιστήμονας» τελικά, μόνο ένα «μοιραίο» λάθος, ένας θανατηφόρος ιός και ιδού, ο άνθρωπος του μέλλοντος. Ένα ανθρωποειδές που αναπνέει, τρώει, κοιμάται, έχει όλες τις ζωτικές του ενδείξεις, όμως, χωρίς την τεχνολογία δεν έχει πραγματικά ζωή. 

Θυμήσου για λίγο εκείνες τις εποχές, που το σχολείο σου φαινόταν άδειο κτίριο, άψυχο, τότε που πήγαινες εκδρομές και ο ένας καθόταν δίπλα στον άλλον, χωρίς τα δυο μέτρα απόσταση. Τόσα κι άλλα τόσα πράγματα, που έκανες ασυναίσθητα, αβίαστα, τόσα κι άλλα τόσα, που τα θεωρούσες δεδομένα, κατακτήσεις άλλων γενιών, που τώρα εσύ απολάμβανες. 

Δύσκολα θυμάσαι την αίσθηση, περίεργη η οικειότητα που συνήθιζες να έχεις, συνήθεια η καινούρια σου καθημερινότητα. Μια επανάσταση αθόρυβη, που όμως παγιώνεται και αλλάζει τον κόσμο, τον πολιτισμό, τη φύση του ανθρώπου. 

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο ΄άνθρωπος είναι «φύση πολιτικό ον», έχει ανάγκη από τους άλλους ανθρώπους, εξαρτάται η επιβίωσή του από αυτούς. Ο καθένας μόνος του δε θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα θηρία, εκτός αν δεν ήταν άνθρωπος, αλλά Θεός. Κι όμως οι άνθρωποι σήμερα είναι επικίνδυνοι και τους αποφεύγεις. Η επιβίωσή σου διαφυλάσσεται χωρίς αυτούς, όχι μαζί τους. Επικοινωνείς, αλλά όχι όπως παλιά. Έχεις τοποθετήσει ανάμεσα σε εσένα και τους άλλους ένα εμπόδιο, ένα τείχος. 

Η ζωή μας αλλάζει, γιατί έτσι έπρεπε. Γιατί ο
κόσμος πρέπει να περάσει στον αιώνα της τεχνολογικής εξάρτησης. Κάποτε μας μάλωναν που ήμασταν κλεισμένοι στο σπίτι μπροστά από μια οθόνη. Τώρα με εντολή των κυβερνήσεων είναι επιβεβλημένο η οθόνη να βρίσκεται μπροστά σου. 

Όλα όσα κάποτε κατηγορούσαμε έγιναν τη φετινή χρονιά απαραίτητα εργαλεία για να συνεχίσει η ζωή μας την πορεία της. Το πλαστικό χρήμα, οι αγορές μέσω διαδικτύου, η εργασία και η εκπαίδευση εξ αποστάσεως, το διευρυμένο ωράριο. 

Κι ένας αναγκαστικός εγκλεισμός, δίχως τέλος. Φρόντισαν βλέπεις οι κυβερνήτες να βρουν λύσεις για να μη μας ξεφύγει καμία υποχρέωση. Μάλλον λησμόνησαν, πως ο άνθρωπος δε μπορεί απλά να επιβιώνει, έχει ανάγκη και να ζήσει. Τι να τα κάνω όλα τα χρήματα του κόσμου, αν δε μπορώ να αγοράσω ένα ταξίδι για να δω τον κόσμο;

Είμαι άνθρωπος σημαίνει είμαι ελεύθερος, μπορώ να αποφασίζω για εμένα, μπορώ να επιλέγω σε τι κόσμο θα ζω. Ζω ανθρώπινα, σημαίνει πάω μια βόλτα στη θάλασσα, απλά επειδή την πεθύμησα. Αγκαλιάζω τους φίλους μου και τους δικούς μου ανθρώπους, για να τους δείξω τι νιώθω. Πηγαίνω στο σχολείο και στα διαλείμματα τσακώνομαι με τους συμμαθητές μου. Γελάω, χορεύω και τραγουδάω στις πλατείες. Αφήνω τον ήλιο να με ζεστάνει και τρέχω να καλυφτώ από την ξαφνική βροχή. 

Με φοβίζει η εποχή που έρχεται. Όχι μόνο, γιατί έζησα όλα όσα τώρα θα στερηθώ. Αλλά, γιατί είναι μια εποχή, που η λογική θα κυριαρχήσει. Δε θα χρειάζεται να πω όσα σκέφτομαι ή νιώθω, ένα emoji θα φτάνει για να το εκφράσει. Οι άνθρωποι θα γίνουν πιο κλειστοί, η ψυχή μας θα είναι πιο μικρή και εμείς θα φοράμε μια μάσκα για να τα καλύψουμε όλα. Αν ο ιός βρίσκετε εκεί έξω κι είναι τόσο επικίνδυνος, γιατί μας φοβίζει περισσότερο το «μένουμε σπίτι»;

ΥΓ. Θα ήταν τουλάχιστον επικίνδυνο να αγνοήσουμε, πως αρκετοί άνθρωποι καθημερινά δίνουν μια μάχη, που κανείς δε μπορεί να προεξοφλήσει το τέλος της. Όμως, θα ήταν αφελές να μην ανησυχήσουμε και για την ψυχική μας υγεία, καθώς και τι χαρακτήρες, τι ψυχές θα διαμορφώσουν τα τόσο υψηλά επίπεδα πίεσης, απομόνωσης κι εγκλεισμού.

                                                                                                                     Στυλίδου Ματίνα

Όχι άλλη λογική , μόνο συναίσθημα...

'Έχετε ακούσει για αυτό που λένε: «σχέσεις ζωής»;

 Πρόκειται για σχέσεις, που ανεξάρτητα από τη διάρκεια, που έχουν γίνονται για μας ένα μεγάλο σχολείο και μας επηρεάζουν ακόμα και χρόνια μετά το τέλος τους. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που είτε φανερά είτε υποσυνείδητα, μας εντάσσουν στο δικό τους τρόπο ζωής και μας δείχνουν μια καινούρια καθημερινότητα, μια διαφορετική οπτική της ζωής. Αυτό δε γίνεται πάντα θετικά. Οι σχέσεις αυτές μπορεί να μην είναι κατ΄αποκλειστικότητα φιλικές. 

Εγώ από τη φύση μου είμαι ένας πάρα πολύ συναισθηματικός άνθρωπος, αναπτύσσω αισθήματα για τους ανθρώπους, που κερδίζουν μια θέση δίπλα μου και είναι πολύ δύσκολο να τους αποχωριστώ ή να τους απομακρύνω. Σε κάποιες περιπτώσεις, όχι μόνο με ανθρώπους αλλά και με αντικείμενα.

Από το «ελάττωμα» μου αυτό, έχω θεωρήσει πολλού ανθρώπους «σχέσεις ζωής». Οι περισσότεροι δεν είναι πλέον στη ζωή μου, την έχουν επηρεάσει, όμως σε μεγάλο βαθμό. Μια από αυτές τις σχέσεις, ερωτικής φύσεως δημιούργησε τεράστιο ρήγμα στην εμπιστοσύνη που έχω προς τους άλλους. Μια σχέση για πολλούς άκρως επιφανειακή, όμως ρεαλιστικά πολύ έντονη και με πολλά σκαμπανεβάσματα.

 Έχετε νιώσει ποτέ, πως μέσα σε μια σχέση αλλάξατε χαρακτήρα και εαυτό; Φτάσατε ποτέ σε σημείο να κάνετε πράγματα για τα οποία ουδεμία τύψη νιώθατε αργότερα;

 Για μένα το κερασάκι στην τούρτα, ήρθε, όταν πλέον, αυτή η σχέση τελεσφόρησε κι όσες ενέργειες μου φαίνονταν φυσιολογικές σε αυτή τη σχέση, στον έξω κόσμο τον νοήμονα και σε μεγάλο βαθμό φυσιολογικό, φαινόμουν ως αλλοπρόσαλλη και παράφρων. 

Αρκεί μόνο ένας άνθρωπος, για να σε κάνει να νιώσεις λίγη και ανασφαλής. Αρκεί μια σχέση, για να νιώσεις εξαπατημένη και λίγη. Θα βρεθούν όμως, πολλοί εκεί έξω να επιβεβαιώσουν, όλα όσα πιστεύεις για τον εαυτό σου και για τους άλλους. 

Το άρθρο αυτό δε θα γραφόταν, αν μετά από λίγο δεν αντιλαμβανόμουν, πως η έλλειψη εμπιστοσύνης που ένιωθα σε συνδυασμό με την καχυποψία προς το άλλο φύλο, ήταν κάτι αμφίδρομο και κάλυπτε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Ξέρετε, όταν δεν εμπιστεύεσαι κάποιον εξ αρχής κι a priori , ελλοχεύει ένας φόβος μέσα σου, πως θα αποδειχτεί ίδιος με τους άλλους και εσύ και το ένστικτό σου θα επιβεβαιωθείτε. Έτσι ξεκινά ένας διακαής εσωτερικός πόθος, να αποδείξεις «και καλά», πως είσαι λάθος.Βέβαια, όποιος ψάχνει , όλο και κάτι βρίσκει κι αφού οι άγιοι έχουν εγακαταλείψει τα εγκόσμια, οι πιθανότητες δεν είναι εξ αρχής με το μέρος σου. Ένα λάικ , ένα σχόλιο, μια καταλάθος συνάντηση ή μια «ατυχής» σύμπτωση, έρχονται να επιβεβαιώσουν την καινούρια σου καθημερινότητα. 

Όσα δεν έψαξες την πρώτη φορά που την πάτησες, όσα δε σε πονήρεψαν και οδήγησαν στην εξαπάτησή σου, όσα δεν είπες και μετάνιωσες, τώρα γίνονται ισχυρά φύλλα στην προσωπική σου αντιπαράθεση. 

Το πρόβλημα ξεκινά όταν στην τρίτη ή τέταρτη προσπάθεια να συσχετιστείς με κάποιον, οι φόβοι σου έρχονται πρώτοι κι οτιδήποτε θα μπορούσε να ακουστεί «ωραίο», απλά δεν ακούγεται. Δε θα σου είναι αρκετό πια το ενδιαφέρον, δε θα επαναπαύεσαι με ένα μήνυμα ή με την αυτοπροσώπως παρουσία. Εσύ, θα ψάχνεις διακαώς την παγίδα, τάχα μου δήθεν, για να προστατευτείς, στην πραγματικότητα όμως, γιατί πλέον έτσι έχεις μάθει να ζεις. 

Όλο αυτό κουράζει και σταδιακά σε απομακρύνει από τους ανθρώπους, παύει να αφορά μόνο την ερωτική σου ζωή και επεκτείνεται και σε άλλες μορφές σχέσεων. Αν δεν το ελέγξεις, αν δεν το αφουγκραστείς, ξαφνικά θα βρεθείς να αμφισβητείς ακόμα και την πρόβλεψη καιρού και την ίδια σου την ύπαρξη.

Εκείνη λοιπόν η «σχέση ζωής», που μετά από χρόνια έχει αφήσει μια γλυκιά ανάμνηση και μια συμπάθεια, μου δίδαξε πόσο εύκολα μπορείς να χάσεις τον εαυτό σου, με γέμισε φοβίες κι ανασφάλειες και μ ΄έφερε πάλι αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Ναι, οι άνθρωποι έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας, αυτό όμως, δε μπορεί να γενικεύεται στους πάντες και τα πάντα. Κάποιες φορές νιώθουμε την ανάγκη να εμπιστευτούμε, να κουρνιάσουμε σε κάποια αγκαλιά, να αναζητήσουμε ένα απάγκιο. όπως απόλυτα φυσιολογικό είναι να εθελοτυφλήσουμε. Να αφήσουμε στην άκρη τη λογική μας και να αφεθούμε.

 Χρειαζόμαστε το παραμύθι. Χρειαζόμαστε να πιστεύουμε πως η σχέση μιας βραδιάς, μπορεί να εξελιχθεί σε «σχέση ζωής». Χρειαζόμαστε να πιστεύουμε, πως οι καρδούλες και τα φιλιά στο ίνσταγκραμ είναι πραγματικά, πως μια βόλτα κι ένα φιλί, μπορεί να σημαίνει την αρχή κι όχι το τέλος. Έχει ανάγκη η ψυχή μας να πιστεύσει ξανά σε εκείνα τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα, που όταν καψουρεύεσαι περιμένεις να τ ακούσεις, χωρίς να κάνεις δεύτερες και τρίτες σκέψεις για την πρόθεσή ή για τη συχνότητα, που λέγονται. Χρειαζόμαστε να ακούσουμε ένα «σε γουστάρω», ένα «εσένα θέλω» ακόμα κι αν έχει διάρκεια μια μέρας. 

ΥΓ. Η ζωή τις περισσότερες φορές θα μας φέρει λύπες. Αυτό είναι κάτι άκρως ρεαλιστικό και απόλυτο. Θα μας φέρεις λάθος ανθρώπους, άτυχες στιγμές, κακές επιλογές, σταυροδρόμια, ωραιοποιημένες καταστάσεις. Οι φορές που θα πονέσεις θα είναι πάντα περισσότερες από τις φορές, που θα χτυπήσεις. άρα, αν κάτι μπορεί έστω και για λίγο να σε  ανυψώσει, αν κάτι μπορεί να σε βγάλει από τη ρουτίνα, αξίζει, είναι αναγκαίο, χρειάζεται. Στην τελική, αφού και μόνοι μας, όταν μένουμε πονάμε, γιατί να μην πονέσουμε με παρέα;

                                                                                              Στη υγεία του μεγάλου έρωτα ...

                                                                                                      

 Ματίνα Στυλίδου

Γράμμα στο δικό μου Άγγελο.

 Θείε μου,

 Για ακόμα μια φορά θα χρησιμοποιήσω τις λέξεις για να αδειάσω το μέσα μου, που αυτές τις μέρες με πνίγει. Τα αισθήματα πολλά και όχι όλα άσχημα. Εγώ κι εσύ είχαμε ένα κοινό, ήμασταν καλοί στα λόγια, το χαμε ρε παιδί μου. Ακόμα δεν έχω το κουράγιο να διαβάσω το πρώτο σου γράμμα, αυτό που μου έγραψες, μόλις γεννήθηκα. Ίσως κάποτε να το βρω. Ανέφερα πριν, ότι δεν έχω μόνο αρνητικά αισθήματα μέσα μου. Μεγάλωσα με εσένα δίπλα μου και έχω τόσα πολλά να σε θυμίζουν. Εσύ μου έμαθες πως φέρεται ένας «άντρας», αφού κάθε χρόνο στα γενέθλια, μου έστελνες πάντα μια ανθοδέσμη με κόκκινα τριαντάφυλλα και μια κάρτα με αφιέρωση, μαθαίνοντας με πως είναι να σε σέβονται κι εγώ καμάρωνα κι ας ήταν, τουλάχιστον στις αρχές, πιο μεγάλη από το μπόι μου, ήθελα να κρατάω τα λουλούδια, που μου έστειλε ο θείος μου κι ένιωθα σταρ του σινεμά. 

Το καλοκαίρι αυτό ήταν δύσκολο. Έμεινες δυο μισή μήνες στην εντατική κι όταν έβαλες τα δυνατά σου και βγήκες επιτέλους, κάποιος αποφάσισε να σε πάρει. Όλο αυτό το διάστημα, δε σκέφτηκα ούτε μια στιγμή ότι θα έφευγες. Ήμουν τόσο σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις. ήμουν τόσο σίγουρη, ότι θα καθόμασταν πάλι στο μπαλκόνι με μια παγωμένη μπίρα και θα γελάγαμε και θα σε κορόιδευα για κάτι που θα έκανες και θα κλαίγαμε από τα γέλια. Αλλά τώρα δε θα ξανάρθεις και το σπίτι μας, δε θα είναι ανοιχτό πια για σένα. Μόνο θα σ΄ακούω να μου φωνάζεις για να βγω από τη θάλασσα, να μου τάζεις παγωτά και δώρα κι εγώ να τρέχω κι εσύ να περηφανεύεσαι, πως κατάφερες να με Ξεγελάσεις.

Λένε, ο Θεός παίρνει τους καλούς ανθρώπους πρώτα και αυτή τη φράση ούτε την καταλαβαίνω, ούτε τη δέχομαι.. Τι είδους παρηγοριά είναι αυτή; Στην περίπτωσή σου απλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το πόσο καλός άνθρωπος ήσουν. Έλα πάλι να παίξουμε ρακέτες στην παραλία, να πάμε βόλτα με τη μηχανή κι ας έχω κλειστά τα μάτια μου από το φόβο. Έλα να πάμε κάμπινγκ και να αράξουμε σε μια σκιά, να ψήσουμε, να τα πιούμε, να γελάσουμε. Να κάνουμε μια τελευταία αγκαλιά, να μιλήσουμε για πολιτική, για τον κόσμο,να σε ρωτάω και εσύ να με συμβουλεύεις. 

Για ένα πράγμα σε κατηγορώ μόνο, που δε φρόντιζες περισσότερο τον εαυτό σου. Κανείς σ αυτή τη ριμάδα τη ζωή δε μας αγαπάει όσο οφείλουμε εμείς να μας αγαπάμε. Να σ΄αγαπούσες περισσότερο ήθελα θείε μου, να αντιλαμβανόσουν πόσο σπουδαίος άνθρωπος είσαι και να ήσουν ακόμα εδώ. Να βλέπεις το παιδί σου κάθε μέρα και να το καμαρώνεις, να τσακώνεστε με τη γιαγιά κι ύστερα πάλι να φιλιώνετε και να τα ξεχνάτε όλα. Να πειράζεις την αδερφή σου, να την πείθεις και να την ξεγελάς για να κάνει πράγματα κι ύστερα να της κάνεις πλάκες. 

Χάνουμε στιγμές από τη ζωή μας, γιατί νομίζουμε, πως θα ζήσουμε για πάντα. Πεισμώνουμε, στεναχωριόμαστε, βάζουμε μπροστά εγωισμούς και κακίες τρίτων. Όταν, όμως, η αγάπη μας για τον άλλον είναι αληθινή τίποτα απ όλα αυτά δεν έχει σημασία. Στην εποχή του ψεύτικου και του εικονικού, ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που μας αγαπάνε αληθινά, ας μην περιμένουμε την ύστατη στιγμή για να μας το αποδείξουν. 

Επειδή πολλοί, ίσως το διαβάσουν και τσινίσουν, άκου κι αυτό. Αν σ΄αγαπάω; Ναι φυσικά! Κι όχι επειδή το επιβάλλει ο δεσμός αίματος που έχουμε. Σ΄αγαπάω, γιατί ήσουν πάντα δίπλα μου, γιατί με φρόντισες, με δίδαξες, μ΄αγκάλιασες, με στήριξες. Γιατί σε είδα να λυγίζεις και να σηκώνεσαι πάλι, γιατί η ψυχή σου είναι παιδική, αγνή κι αθώα κι όπου κι αν βρεθείς τώρα, αυτό θα συνεχίσει να είναι η ταυτότητά σου. 

                                                                                     Καλό παράδεισο, Αγγελέ μου/ μας.

Σχέσεις με τεχνητή νοημοσύνη.

Συνήθως υποστηρίζω την άποψη ότι, όσα περισσότερα ζήσεις, τόσο περισσότερο θα νιώσεις ζωντανός. Δεν πιστεύω, πως μόνο οι δυσκολίες σε κάνουν άνθρωπο, ούτε από την άλλη μεριά, ότι μια εύκολη ζωή μπορεί να σου προσφέρει κάτι παραπάνω από… βαρεμάρα. Σ΄όλα χρειάζεται το μέτρο κι αν καμιά φορά η άγνωστη δύναμη, που μας κατευθύνει το παρακάνει, τότε περιμένω από αυτήν να επιστρέψει όσα πήρε.

Κι όντως αυτό συμβαίνει, μπορεί να μην είναι στο ίδιο μέτρο, μπορεί να μην είναι στην ίδια διάρκεια, επιστροφές όμως, γίνονται και αναγκαζόμαστε να της δεχτούμε. Υπάρχει βέβαια και η άλλη περίπτωση, αυτή της «αργής ανάρρωσης». ΄Οταν μετά από δύσκολα και άσχημα συμβάντα στη ζωή σου, νιώθεις μόνο φόβο, (εντάξει νιώθεις και παραίτηση, μιζέρια, στεναχώρια) αλλά κυρίως, φοβάσαι. Τρέμεις στην  ιδέα πως θα ξανασυμβούν κι όπως σε μια νύχτα με καταιγίδες ταράζεσαι κάθε φορά που ακούς μια βροντή, έτσι αγωνιάς, όταν κάποιος σε πλησιάζει. 

Πρόσφατα έμαθα να διακρίνω την απόρριψη, χρόνια ολόκληρα πίστευα, πως, αν κάποιος σε χωρίσει, σημαίνει ότι σε απορρίπτει. Κι όμως, με αρκετό ενδιαφέρον και δυσκολία να το αποδεχτώ και να αλλάξω μυαλά, με έπεισαν, πως από τη στιγμή που κάποιος σε επιλέγει μια φορά, σε ξεχωρίσει, τότε, η εξέλιξη της σχέσης αυτής (η αρνητική μιλάμε πάντα, στη θετική δε μπαίνεις καν στη διαδικασία να διαβάσεις αυτό το άρθρο) το φευγιό του άλλου προσώπου, δεν είναι απόρριψη, είναι απλά μια διαφορετική επιλογή. Ίσως ακουστεί σαν δικαιολογία, σαν πανάκιο στο «βαριά άρρωστο ασθενή» κι όμως, το βρίσκω εξαιρετικά βοηθητικό. 

Αυτό που πολλές φορές τείνουμε να αγνοούμε είναι ο παράγοντας άνθρωπος, από τη στιγμή που σχετιζόμαστε με κάποιον, σταματάμε να τον αντιμετωπίζουμε σαν ξεχωριστή, αυτόνομη προσωπικότητα και τον ανάγουμε σε προσδοκία. Είναι η «προσδοκία μας», γίνεται συνειδητά αυτό που θέλουμε να έχουμε στη ζωή μας, όχι όμως, όπως είναι, αλλά, όπως περιμένουμε εμείς να εξελιχθεί και να αντιδράσει.

Διαμορφώνουμε και σχεδιάζουμε ένα μονοπάτι κρίνοντας από τη δική μας σκοπιά, τοποθετώντας το περιβάλλον, στο οποίο νιώθουμε οικεία, πλαισιώνοντάς τον με αισθήματα που μας αρέσουν, βάζοντας στη διαδρομή στόχους, τους οποίους «υποθετικά» και το άλλο πρόσωπο θα επιθυμούσε. Του φτιάχνουμε μια αρένα και το ρίχνουμε στη μάχη.

Η προσδοκία μας είναι πως θα κερδίσει, γιατί είναι τέλειος σε όλα. Τι κι αν ξαφνικά πιάσει βροχή, τι κι αν το βουνό γίνει θάλασσα, τι κι αν ο ήλιος δώσει τη θέση του στο φεγγάρι, στο ιδεατό μας, θα βγει νικητής. Προσδοκούμε τη νίκη του και λησμονάμε να το ρωτήσουμε, αν είναι διατεθειμένος να παίξει. Βιαζόμαστε να πάρουμε το μετάλλιο, χωρίς να ξέρουμε, αν ο διπλανός μας ενδιαφέρεται για έναν αγώνα. 

Με λίγα λόγια απογοητευόμαστε, κάνουμε λάθη, καταπιέζουμε, υπερβάλουμε, γιατί ξεχνάμε να ρωτήσουμε τις ανάγκες του άλλου. Υποθέτουμε, πως αν ρίξουμε μια μπάλα μπροστά του θα την κλωτσήσει, ενώ υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικές κινήσεις. Κι έτσι νιώθουμε ηττημένοι, αφού στο πλάνο που κατασκευάσαμε έπρεπε να αντιδράσει συγκεκριμένα, έπρεπε να απαντήσει στο μήνυμα στο μισάωρο, γιατί έτσι λένε τα sites, έπρεπε να βγούμε σε τρεις μέρες, γιατί έτσι κάποιος δείχνει το ενδιαφέρον του. Αντικαθιστούμε το «θέλω» με το «πρέπει» και οδεύουμε περισσότερο σε σχέσεις με τεχνητή νοημοσύνη, παρά με νοήμονες ανθρώπους. 

Δε μπορώ να πω με σιγουριά, τι πρέπει να συμβαίνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, πως οφείλει να είναι μια σωστή σχέση, πάντως με σιγουριά (και αμέτρητες καταστροφικές εμπειρίες σας βεβαιώνω), δεν μπορούμε να την προβλέψουμε και να τη σχεδιάσουμε. Κι αν κάτι στην πορεία στραβώσει κι αν κάποιος από τους δυο αλλάξει γνώμη, δεν είναι απόρριψη ή ήττα για εμάς είναι απλά ένα ενδεχόμενο. 

ΥΓ. Το μόνο που εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς είναι ο εαυτός μας. Εσύ είσαι αυτός, με τα λάθη και τα πάθη σου, τα σωστά και τα όμορφα σου. Κάποιος θα επιλέξει να αγοράσει το παιχνίδι σου, άλλος να παίξει την πρώτη πίστα, κάποιοι θα αντέξουν μέχρι το level 4 ή 5 και λίγοι θα φτάσουν στο τέρμα. Δεν εξαρτάται από σένα το τι και το πώς, εξαρτάται από  την επιθυμία τους να ζοριστούν, να ρισκάρουν, να παίξουν.

                                                                                                                      Ματίνα Στυλίδου

Μια κρίση με «βασιλικό» όνομα...

Ανήκουμε στη γενιά πλέον, που η λέξη κρίση βγαίνει τόσο αβίαστα από το στόμα μας, έτσι ώστε να μη μας κάνει καμία εντύπωση πια. Σκεφτείτε για λίγο και τι δεν έχουμε ζήσει;

 Πρώτα, ήταν ο Παπανδρέου (ο Γιωργάκης), όταν με φόντο το Καστελόριζο ανακοίνωνε τον οικονομικό έλεγχο της χώρας. «Έλα μωρέ» λέγαμε, «σιγά... Θα ρθουν οι ξένοι τώρα, να μας πουν πως θα ξοδεύουμε τα λεφτά μας». Και ήρθανε και μας είπανε και πολλοί από εμάς δεν άντεξαν κι έδωσαν τη ζωή τους, σε αντάλλαγμα των χρεών τους.

 Έπειτα νιώσαμε την ανάγκη για μια ανανέωση... Νιάτα ήμασταν (μη μας κατηγορείτε) πιστέψαμε, πιστέψαμε κι ελπίσαμε, πως μια «αριστερή» κυβέρνηση , όπως λένε τα βιβλία, θα στήριζε το λαό της και θα προστάτευε τα συμφέροντά του. Δώσαμε την εξουσία στην «αριστερά του Αλέξη», δεχτήκαμε τα capital controls, μάθαμε για πρώτη φορά ιδίοις όμμασι, τι σημαίνει δημοψήφισμα και στηρίξαμε αυτή τη νέα λέξη. Τόσο που χορεύαμε στους δρόμους με το αποτέλεσμά της. Ο χορός μας βέβαια, δεν κράτησε για πολύ, αφού συνειδητοποιήσαμε, πως τα χέρια ενός λαού, ακόμα και των 10.000.000 όπως της Ελλάδας, μπορούν εύκολα να δεθούν, αν οι ξένοι το αποφασίσουν.

  Κι οι χοροί σταμάτησαν και οι αντιδράσεις έπαψαν και σιγά σιγά αποδεχτήκαμε να περπατάμε με δεμένα χέρια, γνωρίζοντας πλέον, πως δεν αντιδράμε, όχι γιατί δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται, αλλά γιατί δεν έχει νόημα. Έπειτα, ήρθαν πλημμύρες και φωτιές. Θρηνήσαμε νεκρούς, άδικα, επειδή η «κακιά στιγμή», είχε αποφασίσει να χτυπήσει τη δική μας πόρτα. Βλέπαμε εικόνες στην τηλεόραση ή από κοντά, όσοι είχαν γερό στομάχι, που δε θα ξεχάσουμε και κάναμε το σταυρό μας και ελπίζαμε, πως θα ταν το τελευταίο κακό. Λέγαμε «και μη χειρότερα...», όμως, πόσοι από εμάς το πιστεύαμε πραγματικά;

 Ύστερα δοκιμάσαμε να αντιδράσουμε ξανά, ενωθήκαμε για ένα όνομα, μια ιστορία, τη χώρα που γεννηθήκαμε, ή τη χώρα που επιλέξαμε να αγαπήσουμε. Η φωνή μας όμως, ήταν μικρή, σχεδόν ασήμαντη στα αυτιά των ξένων που διακαώς ήθελαν να τελειώσει αυτό το ζήτημα. Ακόμα μια απόδειξη πως οι διαμαρτυρίες γίνονται για να συμβαίνουν κι όχι γιατί έχουν αποτέλεσμα. Δείξαμε το καλύτερο και το χειρότερο μας πρόσωπο σε ανθρώπους, που ήρθαν περαστικοί, όπως τους ενημέρωναν από τη χώρα μας, πληρώνοντας αδρά ένα εισιτήριο, που δεν τους εξασφάλιζε τίποτα, αλλά έγινε για αυτούς μόνιμη συνθήκη. Τα βάλαμε μαζί τους, τα βάλαμε μαζί μας.
  Κι έπειτα ήρθαν κι άλλοι στα σύνορα σε μια κίνηση πολεμική, που μας ξάφνιασε. Το περίεργο, δε ξαφνιαστήκαμε από την κρίση στα σύνορα, ξαφνιαστήκαμε από τη σωστή, για την πλειονότητα αντίδραση της χώρας - κράτους. «Για πόσο» αναρρωτηθήκαμε;

 Κι έπειτα ήρθε αυτός, ο ιός από «βασιλική» γενιά. Ακόμα μια κρίση, ακόμα μια αλλαγή. Μόνο που αυτή έχει ξεφύγει από τα χέρια των ξένων, αφού κι οι ίδιοι μετρούν θύματα. Χάνονται ανθρώπινες ζωές από ένα τεχνητό κατασκεύασμα. Τώρα, στη καθημερινότητά μας, εκτός από τις λέξεις «ΔΝΤ», «Μνημόνιο», «Ύφεση», «Κρίση», μαθαίνουμε λέξεις όπως, «Καραντίνα», «απομόνωση», «ευπαθείς ομάδες». Μετράμε καθημερινά ώρα με την ώρα τις αντοχές μας ψυχικές και σωματικές. Πρέπει και οφείλει πρώτα να αντέξει το μυαλό μας  και μετά να αντέξει και το σώμα μας. Συνειδητοποιούμε ξαφνικά πόσο εύθραυστοι είμαστε. Πόσο σημαντικές ήταν οι ελευθερίες μας, πόσο σπουδαίο ήταν να ξυπνάμε το πρωί και να βγαίνουμε έξω, να πηγαίνουμε στην εργασία μας, να φιλάμε τους αγαπημένους μας, να πίνουμε τον καφέ μας στον ήλιο.

 Αδυνατώ να δεχτώ ότι είμαστε ακόμα στην αρχή και πως, ίσως να έρθουν κι άλλα και τα δεδομένα μας θα αλλάξουν ξανά. Η δική μου λογική βλέπει το τέλος, το «αίσιο» τέλος μιας κρίσης, που θα μετρήσει τα ελάχιστα δυνατά θύματα, που θα είναι για τις γενιές μας, αστείες ιστορίες, όπως εκείνες του στρατού και των ταξιδίων μας. Μια αναγκαστική εμπειρία, που θα δείξει απλά πόσα μπορούμε να καταφέρουμε ακόμα και κλεισμένοι στα σπίτια μας κι όχι πόσα θα χάσουμε μένοντας έξω από αυτά.

 ΥΓ. Η μεγαλύτερη ανακάλυψή μου τις μέρες αυτές της καραντίνας είναι η λέξη αντοχή. Λέμε δεν ξέρω πόσο αντέχω, ή δεν ξέρω για πόσο θα αντέξω. Κι αυτό είναι αληθές. Η αντοχή είναι μοναδική, καθαρά υποκειμενική κι άκρως ενδιαφέρουσα. Τα όρια της είναι άγνωστα και πολλές φορές ακόμα κι αν πιστέψεις ότι τα έχεις δει, τα έχεις φτάσει, μπορεί να σε εκπλήξει ανοίγοντας κι άλλο το φάσμα της.
                                                                                                                        Ματίνα Στυλίδου

Όνειρα; Ευχαριστώ δε θα πάρω.

Ξέρεις, πάντα ήμουν άτομο αισιόδοξο, πιθανόν κάποιες φορές υπέρ αισιόδοξο. Βρισκόμουν σ'  ένα «ροζ» συννεφάκι από μικρή .Πίστευα, πως όλα μαγικά, με την απαλή κίνηση του χεριού κι ένα ραβδί θα έφτιαχναν. Όπως, ακριβώς, γίνεται και στη μυθοπλασία. Για χρόνια, για πολλά χρόνια , αυτό είχα πιστέψει πως θα ήταν η ζωή μου. Μια ιστορία. Μυθοπλασία για μεγάλους, που ο «δημιουργός» στο τέλος, θα έδινε τη λύτρωση. Για καιρό έτρωγα χαστούκια, λύγιζα, κουλουριαζόμουν, αλλά «μαγικά», όπως, νόμιζα, σηκωνόμουν.

Στεκόμουν πάλι στα πόδια μου και συνέχιζα να κάνω βήματα. Λάτρευα τη φωτιά και με σαγήνευε το ακατόρθωτο. Όσο πιο δύσκολα ή περίπλοκα γίνονταν τα πράγματα, τόσο, εγώ, ήθελα να βρίσκομαι κοντά τους. Το απλό; Το εύκολο; Απλά δε με αφορούσε.

Δεν πόθησα ποτέ μια βόλτα σε ένα καταπράσινο λιβάδι, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, δε μου δόθηκε και ποτέ αυτή η ευκαιρία. Μέχρι τώρα, ο δρόμος ήταν κακοτράχαλος κι εγώ με σίγουρο βήμα τον διέσχιζα, ακόμα κι όταν, μου κόβονταν η ανάσα, χαμογελούσα. Ήθελα να αποδείξω στο «δημιουργό» της μυθοπλασίας μου, πως άξιζα την τελική του επιβράβευση. Παράξενο, αλλά αυτή δεν ερχόταν σχεδόν ποτέ. «Θα είναι κάτι φοβερό, για αυτό αργεί», έλεγα και προχωρούσα.

 Τα δύσκολα, τα ξεπερνούσα. Αλλά πάντα μόνος και αφήνοντας κάθε φορά λίγο από το σύννεφο μου πίσω. Μέχρι που το συννεφάκι μου, το ροζ, απαλό συννεφάκι, που με ταξίδευε τόσο καιρό, δε με χωρούσε πια. Είχε πλέον λιγοστέψει μαζί με τα όνειρά μου.

Μπαίνοντας στη τρίτη δεκαετία της ζωής μου, έπεφτα αρκετά συχνά από αυτό. Δε με κρατούσε πια ή δε με ταξίδευε αρκετά μακριά. Χρειάστηκε να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα περισσότερες φορές απ' όσες φαντάστηκα.  Και σιγά σιγά, άρχιζα να τη συνηθίζω. Τα «ροζ» μου ταξίδια μειώθηκαν και το αίσιο τέλος δεν ήταν καν επιλογή.

Αργά και βασανιστικά τα πόδια μου διέσχιζαν μόνο κακοτράχαλους δρόμους και εκεί δεν υπήρχε χώρος για ξεκούραση. Και πάλευα με νύχια και με δόντια, να μη φανεί η δυσαρέσκεια μου.

Σκεφτόμουν, πως αν όλο αυτό είναι η ιστορία μου, δε θα θελα οι «αναγνώστες», να με έβλεπαν να τα παρατάω. «Αυτός άντεξε», «αυτός τα κατάφερε», «αυτός ανταμείφθηκε». Έτσι, ήθελα να πιστεύουν για μένα. Ποτέ όμως, δεν ερχόταν το ΅«σωστό» τέλος. Πάντα τα κεφάλαια έκλειναν άδοξα. Κι εγώ προχωρούσα στα επόμενα θριαμβευτής.

Μπορεί να είχα χάσει το μεταφορικό μου μέσο προς τα όνειρα, το «ροζ» συννεφάκι μου, αλλά εγώ, συνέχιζα να ταξιδεύω προς τα εκεί.

Τα μαθήματα ήταν πολλά κι επίπονα. Και με άλλαξαν. Ναι, το παραδέχομαι. Ο άνθρωπος, που διασκέδαζε τις ήττες του δεν υπάρχει πια, χάθηκε μαζί με εκείνον που θεωρούσε, ότι το τέλος θα τον δικαιώσει.

Τα όνειρα δεν υπάρχουν και κανένα μέσο δε θα σε πάει σε αυτά. Οι  υπόλοιποι τα αποκαλούν «επιθυμίες» και τις ζουν, μόνο αν καταφέρουν να συνδυάσουν την τύχη με το πείσμα τους.
Κανένα «τρίτο» χέρι δε θα σε βγάλει από τις παγίδες μόνο εσύ, μόνο ο εαυτός σου. Κι αν θέλεις κάθε φορά το κεφάλαιο που ανοίγεις να τελειώνει ευνοϊκά για σένα, τότε, οι συγκυρίες και ο εγωισμός σου μπορούν να τις υλοποιήσουν. Αν δεν πιστεύεις αρκετά σ εσένα ή αν «σχόλαγαν οι Μοίρες», την ώρα της γέννησής σου, τότε, απλά υπόμεινε όσα συμβαίνουν.

Απλά ξέρεις... καμιά φορά παλεύεις και προσπαθείς και τα κάνεις όλα σωστά, αλλά δεν έχει σημασία. Ποιος περιμένεις να το δει ή ακόμα χειρότερα, ποιος περιμένεις να το εκτιμήσει; Ελάχιστοι είναι εκείνοι, που έχουν λόγο και τιμή, ελάχιστοι, εκείνοι, που όσα λένε τα εννοούν. Συνοδοιπόρους δε θα βρεις, αν ακόμα ονειρεύεσαι κι όσοι θα σε πλησιάσουν με τα δικά τους «ροζ» συννεφάκια, φυλάξου, γιατί δεν είναι τίποτα περισσότερο από είδωλα.

 Αν θες να σταθείς δίπλα σε κάποιον χρειάζεται απλά να τον κοροϊδέψεις. Ποτέ μα ποτέ μη δείξεις τον εαυτό σου. Ποτέ μην αφεθείς σε ότι ζεις. Όσο πιο ψεύτικο αυτό, που θα παρουσιάσεις, όσες πιο πολλές οι σάλτσες και τα είδωλα, τόσο πιο ανεκτίμητο θα θεωρηθεί.

Οι άνθρωποι φοβόμαστε την αλήθεια. Προτιμάμε το εφήμερο, το συνειδητά υποκριτικό, ίσως, γιατί μας είναι οικείο και δε μας φοβίζει. Αν εγώ σου μιλήσω για όνειρα, πιθανόν να τα πιστέψεις, πιθανόν να θελήσεις να τα φτάσεις, να τα κάνεις δικά σου κι η απογοήτευσή σου, όταν ανακαλύψεις πως δεν υπάρχουν θα σε τσακίσει.

Για αυτό άφησέ με καλύτερα να σου μιλήσω για ξαναμμένες σάρκες και ατέλειωτες ώρες ηδονής. Γιατί το σώμα είναι μια μηχανή που επισκευάζεται και επαναλειτουργεί. Η ψυχή όμως, είναι ζωντανή κι όταν σπάει δεν επισκευάζεται. Το χαμένο της κομμάτι θα κάνει αισθητή την απουσία του και σε αυτή και στην επόμενη ζωή.

                                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

Το χαρέμι του Σουλτάνου.

Ζούμε στην εποχή των ελεύθερων σχέσεων.«Αναγκαστικά.»Την εποχή που δέχεσαι πολλά, αλλά ανέχεσαι λίγα. Την εποχή που η έννοια ελευθερία έχει διαστραυλωθεί επικίνδυνα και το «κάτι» μετατρέπεται σε «τίποτα» μέσα σε δευτερόλεπτα.

Πρωτόγνωρο, άγνωστο, αναγκαίο κακό! Μια συνθήκη που δεν επιδιώξαμε, αλλά βάλαμε την υπογραφή μας για να κλείσει αναίμακτα το ζήτημα.

Κι όμως, κάθε φορά επιβεβαιώνεται, πως η ιστορία κάνει κύκλους, επαναλαμβάνεται. Ο άνθρωπος δεν είναι και τόσο περίπλοκο ον τελικά ή τουλάχιστον, δεν επιδιώκει να γίνει και προτιμά την «πεπατημένη», από την αλλαγή σκηνικού και ρότας.

Ο Σουλτάνος, ο «μοντέρνος» Σουλτάνος, ο γυμναστηριακός, με το προφίλ των 100k στο ινσταγκραμ και τα πολλά likes δεν απέχει πολύ από τον παλιό. Η διαφορά είναι, ότι πλέον, δεν είναι ένας αλλά πολλοί. Η χαρακτηριστική τους ομοιότητα όμως,  πως διατηρούν ένα «χαρέμι» με γυναίκες, κάποιοι πιο μερακλήδες πιθανόν κι από άντρες, «δεν κρίνουμε», για το οποίο έχουν ξεκαθαρίσει τη θέση τους και έχουν ενημερώσει τις ενδιαφερόμενες.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, όλες μα όλες, συμπεριλαμβανομένης και της εποφαινόμενης, πασχίζουμε να γίνουμε μέρος αυτού του χαρεμιού. Φυσικά, στόχος μας δεν είναι απλά η κατοχύρωση μιας θέσης αλλά, να αναδειχθούμε στην ιεραρχία, να προσπεράσουμε τις πρώην και τις επόμενες, να διακριθούμε, «που είσαι Χουρέμ να μας δεις» και να πάρουμε επάξια τον τίτλο.

Εννοείται, πως κατά πάσα πιθανότητα, στόχος μας δεν είναι να κυοφορήσουμε έναν διάδοχο, ίσως κάποιες λόγω ανταγωνισμού να το σκέφτηκαν, «φτου φτου», «χτυπάτε ξύλο», αλλά να νικήσουμε τις υπόλοιπες.

Να γίνουμε η μια και μοναδική, εκείνη που στη γεμάτη από photos και likes σάλα θα επιλέγεται να περάσει λίγες ώρες με τον Σουλτάνο. Για να βγαίνουμε με περηφάνια μπροστά, ανεμίζοντας μαλλί και αφ΄ υψηλού να κοιτάμε τις υπόλοιπες,τις παρακατιανές, που η δική τους selfie δεν έπιασε, που το δικό τους story πήγε άπατο. «Sorry, not!»

 Με αργό βηματισμό να ακολουθούμε το δρόμο που θα μας φέρει κοντά στον Σουλτάνο μας. Όχι βέβαια, γιατί, ποθούμε τόσο να είμαστε μαζί του, όχι, αλλά γιατί, μας ιντριγκάρει το γεγονός ότι οι υπόλοιπες σκάνε από τη ζήλια τους, σκεπτόμενες το τι συμβαίνει ή τι πρόκειται να συμβεί πάνω, στα ιδιαίτερα δωμάτια.

Μυαλωμένες ή μη, μορφωμένες ή στόκοι, όμορφες ή άσχημες, «εξ άλλου όλα υποκειμενικά είναι», δεν έχει σημασία. Καμία όσο εγωίστρια ή περήφανη κι αν νιώθει, δε θα αρνηθεί μια τέτοια πρόκληση, δε θα τη στερήσει από τον εαυτό της. Να ηγηθεί ανάμεσα σε άλλες,να ξεχωρίσει, να ταπώσει κάθε «κοριτσάκι» που πάει να της βγει από τη στροφή. Γιατί; Γιατί μπορεί, γιατί την εξιτάρει, γιατί όλη της η ζωή (make up μαλλιά, ρούχα, μόδα, νύχια, τρέσες) περιλαμβάνει τον ανταγωνισμό κι ένας άντρας δεν είναι εκτός αυτής της λίστας, δεν είναι εκτός της ζωής της.

Έτσι κερδίζουν όλοι. Ο Σουλτάνος διαφημίζει τον «ανδρισμό» του, καμαρώνει για το χαρέμι του, νιώθει λίγο πιο άντρας, βλέποντας τούφες να φεύγουν και κορμιά να πέφτουν για πάρτη του. Από την άλλη η γυναίκα βρίσκει ένα νόημα. Βρίσκει, ίσως τον προορισμό της,για όλα όσα γαλουχήθηκε στα 00ς και στο σήμερα, τόσες εκπομπές, τόσος «Κωστόπουλος», τόσες ξανθιές παρουσιάστριες, μήνες και χρόνια μαθημάτων και σεμιναρίων τίθενται με αυτόν τον τρόπο σε εφαρμογή.

Το έχω λοιπόν, «ελεύθερη σχέση» δεν εφευρέθηκε τώρα. Μην καμαρώνεται. Λυπάμαι, που θα σας στεναχωρήσω ,αλλά καμία σπουδαία ανακάλυψη δεν κάναμε τελικά. Το έχω «ελεύθερη σχέση» δεν είναι τίποτα παραπάνω από το «θέλω να πηδάω όποτε θέλω, όποια θέλω, αν θέλω», του άντρα και το «θέλω να πηδάει ΕΜΕΝΑ κάθε φορά, όσο καλύτερα μπορεί για να σκάνε οι άλλες», της γυναίκας.

Οι αυτοκρατορίες φαίνεται πως υπάρχουν ακόμα, τα δεσμά φάνηκε πως δε λύνονται «πιπιλίζοντας», απλά μια λέξη και είναι φανερό ότι ο άνθρωπος, δεν αποβάλει τα ζωώδη ένστικτά του, τουλάχιστον όχι, όσο ακόμα καλύπτεται από σάρκα.

                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Από τη μοναξιά δε γλιτώνει κανείς.

Ο μεγαλύτερος μου φόβος. Η μοναξιά. Ο δικός μου, του διπλανού μου, του απέναντι. Όλοι τη μοναξιά  φοβόμαστε, όλοι τον εαυτό μας τρέμουμε. Αυτό το θηρίο, που φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε, όταν μένουμε μόνοι μαζί του. Για αυτό προτιμάμε να αλλάζουμε θέμα και συζήτηση. Η μοναξιά είναι κάτι, που ο άνθρωπος από τις σπηλιές ακόμα δεν μπορούσε να διαχειριστεί. «Ον κοινωνικό, που έχει ανάγκη να συγκλίνει και να φτιάχνει μικρές κλειστές κοινωνίες. Σ' αυτές όμως του είναι δύσκολο να ζει και τις διαλύει αμέσως.» Έτσι, έβλεπε, ο Πλάτωνας τον άνθρωπο, έτσι προσπάθησε να δικαιολογήσει τους νόμους και τους κανόνες που έθεσε η πολιτεία.

Και σήμερα, τώρα, στην εποχή μας, τι έχει αλλάξει; Οι νόμοι δεν ακολουθούνται πια ή δε μας αφορούν καθ΄ ολοκληρίαν. Στις πιο στενές μας επαφές γίνονται άλλου τύπου συμφωνίες. Κι όταν αυτές δεν μπορούν να τηρηθούν πια ή να ακολουθηθούν όπως στην αρχή, με την ίδια θέληση, τότε, διαλύονται και ο καθένας μας επιστρέφει στη μοναξιά του.

Πόσες φορές κάναμε πίσω, για να μη χαθεί κάτι; Πόσες φορές υποχωρήσαμε, για να μην επιστρέψουμε στην αρχή, σε αυτό που μοχθήσαμε τόσο για να ξεφύγουμε.

Όλοι να ξεφύγουμε από αυτή προσπαθούμε, τρέχουμε σαν τους τρελούς, δε θέλουμε, ούτε να μας ακουμπήσει, ένα τέρας μοχθηρό και ανίκητο, για το οποίο γνωρίζουμε καλά, πως αν μας πλησιάσει αρκετά, τότε, δεν έχουμε ελπίδες να σωθούμε.

Διανύουμε την εποχή της ελευθερίας, της άμετρης ελευθερίας. Κανείς δεν υπόσχεται τίποτα αλλά όλοι τάζουν τα πάντα.

 Μέσα από μια οθόνη παρουσιάζουν τους εαυτούς τους αλλιώς: μεγαλοπρεπής, ιδανικούς, θύματα της κατάστασης. «Αναγκαίο κακό» να σε γνωρίσουν με αυτό τον τρόπο, «κάκιστη επιλογή», να μη θέλουν τίποτα περισσότερο από εσένα. Αλλά κι εσύ το ίδιο δεν επιλέγεις; Επαφές κι όχι σχέσεις, συνομιλίες κι όχι συναισθηματισμούς.

Βιώνουμε καθημερινά τη μοναξιά αλλά την ξεγελάμε δίνοντάς της αχρείαστα ονόματα. Αποκάλεσε την με το όνομά της κι αν ακόμα την αντέχεις, μπράβο.

Έχουμε συνηθίσει το φόβο μας, που ,πλέον δε διαχειριζόμαστε μια καθημερινότητα έξω από αυτόν. Γιατί μόνος είσαι όταν, απλά, καλύπτεις τις βιολογικές σου ανάγκες. 'Όπως θα φας ,γιατί πρέπει να επιβιώσεις, έτσι, θα έρθεις σε επαφή. Γιατί είμαστε ζώα , έλλογα, αλλά με ένστικτα συνειδητά και αναγκαία. Το κενό του μυαλού σου, το συναισθηματικό σου κενό, το οποίο υπάρχει και αδειάζει μέρα με τη μέρα δεν το καλύπτεις. Επιλέγεις καθημερινά τη μοναξιά με συνειδητό και απροκάλυπτο τρόπο. Και τις ώρες εκείνες, που δεν έχεις ανάγκη από σαρκική επαφή, τότε, μόνο εσύ γνωρίζεις πόσο κι αν υποφέρεις. Μόνο εσύ ξέρεις, αν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος με τις επιλογές σου ή αν είσαι πλασματικά χαρούμενος.

Συνηθίζεται ο φόβος, συνηθίζεται και η μοναξιά. Η μοναχικότητα είναι διαχειρίσημη, μόνο στον εαυτό σου έχεις να δώσεις λόγο, μόνο σε εκείνον πρέπει να δώσεις εξηγήσεις για τις άσχημες μέρες σου, για τις ανασφάλειες και τις ανεπάρκειες σου.

 Άλλο να ξέρω εγώ πόσο ανεπαρκής και λίγος είμαι κι άλλο να το γνωρίζουν κι άλλοι. Για αυτό σου δίνω μόνο όσα μπορώ να διαχειριστώ, μόνο όσα θα με κάνουν «ες αει» να φαίνομαι αρεστός και ιδανικός απέναντί σου. Γιατί δε θα διαχειριστώ την απόρριψη, όχι τη σαρκική, την ερωτική, αυτή είναι απλά προκάλυμμα του εγωισμού μου. Δε θα μπορέσω να διαχειριστώ την απόρριψη των συναισθημάτων μου, την απόρριψη του «είμαι» κι όχι του «φαίνεσθαι».

Από την άλλη ο ίδιος φόβος, μπορεί να με κάνει να αντιδράσω διαφορετικά. Να βρώ κάτι που δε με γεμίζει, κάτι λιγότερο από εμένα ή τις προσδοκίες μου, ένα άτομο μέτριο. Το οποίο δε θα έχει υψηλές προσδοκίες κι απαιτήσεις. Δε θα μπορεί να με πληγώσει, γιατί δε θα μάθει ποτέ τον τρόπο. Οπότε μένω μαζί του, προχωρώ σε μια συμβατική σχέση και κάνω αυτό που η κοινωνία περιμένει από εμένα. Ωριμάζω, εξελίσσομαι. Νομίζουν...

 Ουσιαστικά ρίχνω τον εαυτό μου και συμβιβάζομαι. Αποδέχομαι κάτι μέτριο ή κακό, γιατί πάλι τη μοναξιά μου δεν την αντέχω. Μένω σε μια σχέση από φόβο πως εκεί έξω δε θα βρω κάτι άλλο, κάτι καλύτερο. Από φόβο, πως το καλύτερο δε θα θελήσει εμένα, ακόμα κι αν το βρω ανάμεσα σε πολλούς.

Και δε θα το βρεις. Είναι αλήθεια. Αν δεν ξεμπερδέψεις με τα μέτρια και τα κακά, δε θα ψάξεις ποτέ πραγματικά.

Για αυτό σου λέω το σαράκι του ανθρώπου, ο φόβος του, είναι η μοναξιά του. Είναι οι ώρες που μόνο εσύ και οι σκέψεις σου υπάρχεται. Τις στιγμές που ονειρεύεσαι ένα μέλλον, το οποίο πραγματικά μέσα σου δεν πιστεύεις πως αξίζεις. Για αυτό και δεν τολμάς να το διεκδικήσεις...

ΥΓ. «Αν δεν πίστευα πως αυτό το τέρας νικιέται, δε θα έγραφα ποτέ αυτό το άρθρο. Δεν έχω βρει τον  τρόπο, τον ψάχνω όμως, όπως κι εσύ.»

                                                                                                                         Ματίνα Στυλίδου

Μέχρι να έρθει ο επόμενος...

Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή σου μέχρι, τώρα; «Λίγοι, πολλοί, ελάχιστοι.» Πόσοι από αυτούς επηρέασαν την πορεία, την εξέλιξη σου; «Όλοι». Καμιά φορά, νομίζουμε, πως μόνο όσοι μένουν για πολύ καιρό στη ζωή μας μπορούν να την επηρεάσουν. Είναι όμως, μεγάλο λάθος να πιστεύουμε πως ακόμα και ο άνθρωπος, που μας χαμογέλασε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα δεν επηρέασε την εξέλιξή της.

Αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα των ανθρώπων, η επιρροή που ασκούν ο ένας τον άλλον.

Φυσικά, η επιρροή μπορεί να μην είναι θετική, αλλά να έχει και αρνητικά αποτελέσματα. Η χροιά της, το ύφος της, θα διαμορφωθεί ανάλογα με την ανάγκη μας. Αν ο δρόμος για τα αισθήματά μας φυλάσσετε από μια πελώρια ατσάλινη πόρτα, τότε, αυτή ανοίγει μόνο όταν, εμείς μέσα μας νιώθουμε έτοιμοι για επισκέψεις. Δε μας ενδιαφέρει το πρόσημο αυτής της επίσκεψης, το μόνο που μας νοιάζει είναι να γεμίσει το κενό που νιώθουμε.

Κανένας άνθρωπος δεν αντέχει να μείνει μόνος του. Κι αν ακόμα φοβάται για το πως και σε τι βαθμό θα επηρεαστεί από μια τυχόν άσχημη εξέλιξη, τότε, αυτό συμβαίνει γιατί, γνωρίζει το πόσο ευάλωτος μπορεί να γίνει απέναντι στους άλλους. Φοβόμαστε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αποφεύγουμε ότι μπορεί να μας δώσει υπερβολική λύπη, ή υπερβολική χαρά. Γιατί, ναι, καμιά φορά, ίσως, γιατί δε θεωρούμε ότι το αξίζουμε ή γιατί δεν μας έχει συμβεί ποτέ ακόμα και η ευτυχία μπορεί να μας τρομάξει.

Ο λόγος, το ότι ξέρουμε πως κρατάει λίγο Κι αν συνηθίσουμε σε αυτό, αν νιώσουμε πραγματικά ωραία, αν ευτυχήσουμε, πως θα διαχειριστούμε το χαμό της. Πως θα επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση, που τα πάντα απλά κυλούσαν, που τα πάντα απλά συνέβαιναν.
Επιλέγουμε το μέτριο, το ασφαλές, το συνηθισμένο. Γυρνάμε την πλάτη σε κάτι καλύτερο από φόβο, από ανασφάλεια και ύστερα, γκρινιάζουμε για τα καλύτερα, που ποτέ δε συμβαίνουν σε εμάς.

Περίεργα πλάσματα εμείς οι άνθρωποι...

Αλλά ακόμα κι αν μεμονωμένα εσύ αποδεχθείς πως σου αξίζει το καλύτερο, ακόμα κι αν διεκδικήσεις αυτό που από τη δική σου οπτική φαντάζει ιδανικό. Πόσο εύκολα μπορεί να ελέγξεις τις επιλογές της άλλης μεριάς. Πως μπορείς να πείσεις κάποιον ότι αξίζεις μια ευκαιρία, πως μπορείς να επιχειρηματολογήσεις για τη ευτυχία, όταν κι εσύ ακόμα δεν γνωρίζεις πως είναι. Πως μπορείς να πάρεις ρίσκα για δυο;

Κι αξίζει; Αξίζει κάποιος να μοιραστεί την ευτυχία μαζί σου, όταν είναι απόλυτος και δεν την θέλει. Αξίζει να επιχειρηματολογήσεις, εφόσον, δεν συνειδητοποιεί ότι εσύ, ο άνθρωπος, η προσωπικότητα, σαν μονάδα μπορείς να του την προσφέρεις.

Αξίζει να παλέψεις για κάποιον που το πιο πιθανόν είναι να μη σήκωνε καν το όπλο του να παλέψει για σένα;

Ένα καθαρό και εγωιστικό «Όχι» είναι η απάντηση. Κανείς δεν πρέπει να βρίσκεται δίπλα σου, αν δεν ιδρώσει τη φανέλα, αν δεν το θέλει πολύ, αν δεν διεκδικήσει τη θέση του, γιατί, όπως δεν αντέχει να διαχειριστεί τα εμπόδια, τότε σίγουρα δε θα αντέξει να διαχειριστεί και την ευτυχία. Πάντα κάτι θα του φταίει, πάντα κάτι παραπάνω θα χρειάζεται, ποτέ δε θα είναι ικανοποιημένος, ποτέ δε θα χει αρκετά, ποτέ δε θα είσαι εσύ αρκετός για αυτόν.

Έψαχνα χρόνια να βρω το μυστικό για μια πετυχημένη σχέση, το ιδιαίτερο συστατικό που θα σου δώσει όλα αυτά που χρειάζεσαι κι έχεις ανάγκη. Τα στοιχεία είναι δυο. Πρώτον, θα πρέπει ο άλλος να νιώθει πολλά, να γουστάρει τρελά , να φοβάται να ζήσει χωρίς εσένα. Με λίγα λόγια στη ζυγαριά θα πρέπει εκείνος να βγαίνει πάντα βαρύτερος. Δεύτερον, δε θα πρέπει ποτέ, μα ποτέ να σιγουρευτεί για όλα όσα νιώθεις εσύ για εκείνον. Η ασφάλεια δεν βγαίνει ποτέ σε καλό, η ανασφάλεια διατηρεί πάντα το ενδιαφέρον ζωντανό, το θρέφει, το διατηρεί.

Δεν μπορείς να πείσεις κάποιον να μοιραστεί τη ζωή του μαζί σου, ο κατάλληλος όμως, θα το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη, θα θελήσει να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της, θα διεκδικήσει όλες τι θέσεις και δε θα μπορέσει να αρκεστεί σε έναν τίτλο ή μια μικρή γωνίτσα.

Ναι, θα έρθουν κι άλλοι που ενδεχομένως δε θα έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, κι άλλοι που εσύ δε θα μπορείς να αποχωριστείς κι άλλοι που θα πιστέψεις πως είναι μοναδικοί αλλά θα έχουν πιστά αντίγραφα, όμως, κάποτε, μαγικά, τυχαία, μοιραία θα έρθει κι εκείνος...

Μέχρι τότε απλά καλείσαι να επιλέξεις, είτε θα περπατάς σε δρόμους με παρέα μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου ή θα επιλέξεις το δικό σου βηματισμό, για να φτάσεις στο τέλος. Τίποτα δεν είναι σωστό, τίποτα δεν είναι λάθος. Η συναισθηματική σου ανάγκη θα σου δείξει τη διαδρομή.

                                                                                                       Ματίνα Στυλίδου

Αν αναρρωτηθείς αν σε θέλει, τότε δε σε θέλει.

Ξέρετε ποια είναι η πιο συνηθισμένη συζήτηση σε μια γυναικοπαρέα; Ναι σωστά, εμείς οι γυναίκες, οι σύγχρονες, είμαστε δυναμικές και ανεξάρτητες. Μάθαμε από τους πατεράδες μας να μην έχουμε ανάγκη κανένα αρσενικό, κάποιες βλέπαμε μπάλα, άλλες επισκευάζαμε μικρο δουλειές στο σπίτι, ενώ κάποιες οδηγήσαμε μηχανάκι πριν καν μπούμε στην εφηβεία. Μάθαμε το ρόλο μας πολύ καλά και κάποιες φορές φερθήκαμε σαν να έχουμε περισσότερη τεστοστερόνη από ορισμένους άντρες.


Οι γυναικείες συζητήσεις είναι σαν μια ατομική βόμβα, κάθε μια κουβαλάει τη δική της ερωτική περιπέτεια κι όταν την ρίχνει στο τραπέζι, οι υπόλοιπες προσπαθούν με νύχια και με δόντια να την εξουδετερώσουν. Η αλήθεια είναι πως οι άντρες χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Σε αυτούς που γουστάρουν και σε αυτούς που δεν γουστάρουν. Ακόμα κι αν λατρεύουμε να αναλύουμε στάσεις και συμπεριφορές, φράσεις, κοιτάγματα, μηνύματα και φωτογραφίες, μέσα μας όλες ξέρουμε την αλήθεια. Κι η πραγματικότητα ξεκινάει όταν αρχίζουμε να χάνουμε τη σιγουριά μας.

Το ένστικτό μας γνωρίζει πολύ καλά πως, όταν αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν ο άλλος σε θέλει, τότε με σιγουριά σου απαντώ, πως δε σε θέλει. Οι αμφιβολίες και οι ανασφάλειες δεν είναι έμφυτες, δεν ξυπνάμε και κοιμόμαστε μ'  αυτές. Γιατί, αν αυτό υφίστατο, τότε, θα τις είχαμε από την πρώτη στιγμή που θα γνωρίζαμε κάποιον. Είναι,όμως πολύ δύσκολο να επιβεβαιώσεις, αυτό που κατά βάθος ήδη γνωρίζεις και ατιλαμβάνεσαι.

 Τότε είναι λοιπόν που ξεκινάει ο «Γολγοθάς» μας, ατέλειωτες συζητήσεις, άπειρα μηνύματα, ώρες χαμένες στο διαδίκτυο να ψάχνουμε αποδείξεις για την ενοχή κι ύστερα λίγο πριν τον ύπνο να επιστρέφει αυτό, που μας φαντάζει ως σαν τη λογική μας, να μας δίνει φρούδες ελπίδες και να μας καθησυχάζει: «σώπασε είναι απλά μια κακή στιγμή για εκείνον, θα φτιάξουν τα πράγματα.». Αλλά αυτό φοβόμαστε πως δε θα συμβεί και το πράγμα χειροτερεύει.

 Αν ακόμα η ζωή δε σου χει δείξει την αγάπη της, τότε οι φίλες σου θα σε παραμυθιάζουν, κλείνοντας σου τα μάτια, θα σου λένε πως είσαι απλά υπερβολική και πως οι άντρες δεν κολλάνε σε λεπτομέρειες, όπως εμείς.

Αν πάλι η ζωή σου έχει δείξει την εκτίμησή της, οι φίλες σου, θα σου πουν την πραγματικότητα. Κι οι κανόνες είναι απλοί και κατανοητοί. Ναι, οι άντρες δεν πολυσκέφτονται όταν φλερτάρουν, αυτό όμως, δε σημαίνει πως πετάνε τυχαία λέξεις σχηματίζοντας μια πρόταση. Όπως κι εμείς, αυτό ακριβώς που σου λένε, αυτό εννοούν.

Έτσι λοιπόν, αν κάποιος σου πει πως δε θέλει σχέση, μη θεωρήσεις πως είναι μια πληγωμένη ψυχή που φοβάται. Αυτό που του συμβαίνει είναι ακριβώς, αυτό που σου αναφέρει. Δε θέλει σχέση και πρόσεχε, είναι ξεκάθαρο πως ό,τι και να κάνεις, δε θα θελήσει σχέση μαζί σου. Κι αυτό γιατί δεν περίμενε να σε γνωρίσει, δε θέλησε καν να μπει στη διαδικασία να σε δοκιμάσει. Ξεκάθαρα και με άπλετο ρεαλισμό διέκρινε από την αρχή το ρόλο που θέλει να έχεις στη ζωή του.

Κανόνας δεύτερος, όποιος θέλει να σε δει και να είναι μαζί σου, θα βρει χρόνο, χώρο και καιρό και θα το κάνει. Αν προτιμά να βγει με τον κολλητό του αντί να δει εσένα, αν είναι πολύ κουρασμένος και σου ακυρώνει τη συνάντηση, αν σου τάζει να βγείτε και δεν ορίζει ποτέ ούτε μέρος, ούτε μέρα, τότε απλά, δε θέλει να βγει μαζί σου. Αν σε γουστάρει, όπως ακριβώς εσύ νιώθεις την επιθυμία να μοιραστείς στιγμές μαζί του, έτσι θα θέλει κι εκείνος. Αν δεν είναι διατεθειμένος να το κάνει, τότε δεν τρέφει αυτή την επιθυμία, άρα δε σε θέλει αρκετά, άρα δεν έχεις κανένα λόγο να μείνεις.

Κανόνας νούμερο τρία. Αν ζούσαμε σε μιαν άλλη εποχή , ίσως αυτός ο κανόνας να μη χρειαζόταν, όμως η επικοινωνία πλέον είναι άμεση, δεν απαιτεί καθόλου χρόνο και φυσικά είναι ανέξοδη. Έτσι αν αργεί να απαντήσει στα μηνύματά σου, είναι συνδεδεμένος, αλλά δεν ανοίγει τη δική σου ειδοποίηση, ή σου απαντά μονολεκτικά, τότε... σωστά μάντεψες, απλά δε γουστάρει να το κάνει. Πιθανόν να έχει βαρεθεί ή να μη έχει όρεξη να μιλήσει, ίσως δεν έχει κάτι άλλο να πει μαζί σου, ίσως έχει δώσει αλλού την προσοχή του.Όταν όμως γουστάρεις κάποιον το λίγο δε σου είναι ποτέ αρκετό και δε σε ικανοποιεί.

Τέλος, το πιο σημαντικό απ όλα. Ο άντρας, ο οποιοσδήποτε άντρας, δεν πρέπει ποτέ να σε θεωρήσει δεδομένη. Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι εγωιστικό και απρόβλεπτο. Όπως εμείς θα απορρίπταμε τον άντρα εκείνο που θα έτρεχε από πίσω μας, που θα μας έπρηζε με μηνύματα και τηλέφωνα, που θα είχε όλη την προσοχή του στραμμένη πάνω μας, έτσι κι εκείνοι  θα απορρίψουν εμάς αν οι λέξεις «στενός κορσές» και «μις ανασφάλεια» γίνουν η δεύτερη φύση μας. Σε καμία περίπτωση δε θα θεωρηθεί μια γυναίκα ποθητή αν δεν παρουσιάζει τον εαυτό της ως τρόπαιο.

Πολλές φορές προσπαθείς να είσαι ξεκάθαρη, να δώσεις και να πάρεις, τα ίσα, τα δίκαια. Όμως, στον κόσμο μας τίποτα δε λειτουργεί με γνώμονα τη δικαιοσύνη. Κανείς δε θα εκτιμήσει την αφοσίωση και την ηθική σου ή ακόμα κι αν την εκτιμήσει , ποτέ δε θα τη θεωρήσει γοητευτική. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιείς την αλήθεια και είναι περισσότερες οι φορές που την πατάς και χάνεις από εκείνες που πραγματικά κερδίζεις τη μάχη με το αντίθετο φύλο. Αυτό για να μη λησμονούμε τη φύση μας, την ευαίσθητη πλευρά που ακόμα έχουμε μέσα μας.

 Φιλενάδα, να είσαι βεβαία, πως ο άντρας που την έχει πατήσει μαζί σου, θα βρίσκεται πάντα και με όποιο τρόπο μπορεί ή του επιτρέπουν οι συνθήκες δίπλα σου, να σου υπενθυμίζει την παρουσία του. Τα «ίσως», «μάλλον» ,«πιθανόν», τα «δε φταις εσύ αλλά εγώ», τα «έχω περάσει δύσκολα», τα« δεν ξέρω αν μπορώ» και ούτω καθ εξής σίγουρα δε δείχνουν θέληση. Κι όχι μόνο θέληση να είναι αυτός ο άνθρωπος με εσένα, αλλά ακόμα θέληση να διεκδικήσει, οτιδήποτε πραγματικά τον ενδιαφέρει και τον αφορά.

ΥΓ. «Ναι θα δεχτώ, πως οι ρόλοι έχουν χαθεί και πως πλέον, οι δυνατότητες και οι επιλογές είναι πολλές. Δεν μπορώ να προσπεράσω όμως το γεγονός ότι είμαστε ζώα, ζώα με συνείδηση και λογική. Έτσι προς το παρόν στο μυαλό μου ο άντρας θα παραμείνει ο κυνηγός κι η γυναίκα θα πρέπει ακόμα να προσπαθεί να ξεχωρίζει από το κοπάδι, με όποιο μέσο διαθέτει».

                                                                                                                             Στυλίδου Ματίνα
                                                                                                                        

Σου γράφω ένα γράμμα... όπως παλιά! : «Εάν επιλέξεις εμένα».

Αγαπητέ,
               Καινούριε , μελλοντικέ, επόμενε εραστή μου. Έχω περάσει πολλά το τελευταίο διάστημα, κάπου στη διαδρομή έχασα τον εαυτό μου κι ένα σημαντικό μέρος της αυτοεκτίμησης μου, εξαιτίας των προηγούμενων, των παρελθοντικών επιλογών μου. Το τελευταίο «αντίο», που έδωσα με έκανε να αλλάξω ριζικά τις απόψεις μου. Δε θα ξεκινήσω τα φεμινιστικά μου, ούτε θα εξελίξω το συγκεκριμένο άρθρο σ ένα μανιφέστο εναντίον των ανδρών ( θα μπορούσα αλλά με κούρασαν αυτά).

Αποφάσισα πως οι εκρήξεις θυμού είναι για κοριτσάκια κι εγώ ηλικιακά και μόνο δεν συγκαταλέγομαι σε αυτά.

Τον τελευταίο μήνα ανακάλυψα πως για να μπορέσω να σώσω το τομάρι μου από όλα τα αδιέξοδα, για να κατορθώνω να βγαίνω σχεδόν αλώβητη από τις λάθος επιλογές μου θα πρέπει πρώτα εγώ να ξεκινήσω να με αντιμετωπίζω σαν γυναίκα.

Να εξηγηθώ,για να μην παρεξηγηθώ. Αυτό για αρχή σημαίνει πως ο χρόνος, που αφιερώνω στα ερωτικά μου είναι συγκεκριμένος. Δε σκορπάω πλέον αμέτρητες ώρες να συζητάω, να αναλύω ή να απαιτώ. Η ερωτική μου ζωή είναι πια ένα κομμάτι, σαφώς αξιοσημείωτο και μείζονος σημασίας, είναι όμως, κομμάτι κι όχι η ίδια η ζωή. Ο χρόνος λοιπόν, που επιλέγω να σου αφιερώσω είναι συγκεκριμένος για αυτό και είναι πολύτιμος, αν για τον οποιοδήποτε λόγο δεν είσαι διατεθειμένος να εκτιμήσεις τις ώρες τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα, που μέσα στη μέρα αφιερώνω σ' εσένα, τότε δεν είσαι για εμένα. Απλά και ξεκάθαρα.

Για να διατηρήσουμε την ψυχική μας υγεία οφείλουμε να έχουμε μια καθημερινότητα εμπλουτισμένη, να έχουμε δραστηριότητες, να εργαζόμαστε και να διασκεδάζουμε ή να ψυχαγωγούμαστε σε καθημερινή βάση. Μόνο τότε, έχουμε πιθανότητες να αισθανθούμε ευτυχισμένοι. Ο χρόνος είναι χρήμα, λοιπόν κι αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να αξιοποιήσεις τον δικό σου χρόνο μαζί μου, αν απλά δε μου αφιερώνεις χρόνο από τη μέρα σου, τότε δεν έχεις καμία θέση στη δική μου.

Το ίδιο ισχύει και για την ποιότητα του χρόνου αυτού. Μπορεί να μιλήσουμε μόνο μισή ώρα, να βρεθούμε για μια στιγμή, όμως, όσα θα πούμε ή όσα θα κάνουμε να είναι τόσο ουσιαστικά που θα υπερκαλύψουν τις ανάγκες μας. Παιχνίδια τύπου, αργώ να απαντήσω , αναβάλω ραντεβού ή δεν προλαβαίνω, δε χωράνε. 'Οποιος πραγματικά ενδιαφέρεται, όποιος είναι ανοιχτός για κάτι καινούριο και επιθυμεί να σε βάλει στη ζωή του, τότε δε θα παίξει κανένα παιχνίδι, γιατί απλά η δική του ανάγκη για επαφή δε σηκώνει αναβολές.

Αν με θέλεις δική σου, αν ψάχνεις το δρόμο για την καρδιά μου, να είσαι ο εαυτός σου, να είσαι ειλικρινής με εσένα και πάνω απ όλα να μην προσποιείσαι κάποιον άλλον. Ευτυχώς για σένα είμαι αρκετά οξυδερκής κι έχω την ικανότητα να αντιλαμβάνομαι τις προθέσεις και τους σκοπούς του άλλου, πλέον.

 Αυτό εκτός των άλλων, προμηνύει πως αν εσύ παίξεις τα χαρτιά σου σωστά, τότε κι εγώ, έχοντας την αντίληψη, θα κατορθώσω να ανακαλύψω τις ανάγκες σου και θα προσπαθήσω να τις καλύψω με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο.

Εάν, λοιπόν για τον οποιοδήποτε λόγο δεν μπορείς να σταθείς δίπλα μου σαν άνδρας, φορώντας παντελόνια κι έχοντας την ευθύνη των λόγων και των έργων σου, τότε μην έρθεις καν. Εγώ δεν ψάχνω για χορηγό, επομένως δε με ενδιαφέρει η όποια οικονομική σου επιφάνεια, έχω μάθει να είμαι ανεξάρτητη κι αυτό ισχύει για όλους τους τομείς. Ούτε από εμένα θα συναντήσεις ζήλιες, σκηνές και εκρήξεις. Τα έκανα αυτά τα λάθη και τα πλήρωσα.

 Όμως τώρα έμαθα να σέβομαι, την υπόσταση του άλλου, την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, έμαθα επίσης, να εκτιμώ και το ωραίο, αυτό σημαίνει πως αντιλαμβάνομαι την ανάγκη σου να αρέσεις και να κερδίζεις τον θαυμασμό. Τη στιγμή όμως, που θα επιλέξεις να γευτείς κάποια εκδήλωση θαυμασμού, δε θα υπάρχει επιστροφή, όχι γιατί είμαι αμείλικτη και σκληρή, αλλά απλά, γιατί αυτό θα σημαίνει πως εγώ δεν καλύπτω πλέον τις ανάγκες σου,άρα η παρουσία μου δεν παίζει ρόλο.

Οι σχέσεις, γιατί αυτός είναι ο σκοπός, χρειάζονται συνεχή προσπάθεια και ενδιαφέρον για να διατηρηθούν. Τα «πρέπει» και οι συνήθειες δε χωράνε. Κάθε μέρα να σε διεκδικώ και κάθε βράδυ να πείθομαι πως τα κατάφερα, μέχρι να ξημερώσει πάλι.

Οτιδήποτε λιγότερο απλά δε με αφορά, δεν έχω χρόνο για παιδότοπο και μαλλιοτραβήγματα. Οι ενήλικες σχέσεις δε χρειάζονται δράματα για να επιβιώσουν, χρειάζονται απλά να είναι συνειδητή επιλογή.
                                                                                                Με εκτίμηση, Ματίνα Στυλίδου